Naar een theater via de hel.

Ervaren op 6 februari, geschreven op 7.

Ik heb gisteren meermaals mijn leven op het spel gezet voor theater. Het begon al met de reis er naartoe. De weg naar Antwerpen is altijd al een risico, maar gisteren was een nieuwe hoogtepunt (of moet ik zeggen dieptepunt?). Net over de grens begon het te regenen, en dan bedoel ik niet een buitje, nee, het kwam werkelijk met bakken uit de lucht. Dan heb je Belgische snelweg, daar verdwijnen de wegmarkeringen terwijl het asfalt veranderd in een grillige spiegel des doods. Gecombineerd met het opspattende water en de harde wind leek de rondvliegende water nevel in het oranje licht van de lantaarnpalen op de vlammen van de hel. En net als je denkt dat het niet erger kan... BAM BAM! De lucht lichtte op in dramatische wolken vol bliksem. Een stukje verderop schoot een nieuwe bliksemschicht in een windmolen, het licht was oogverblindend fel, maar ik moest door, het theater riep om mijn aanwezigheid. Toen ik bijna recht naast die ene getroffen windmolen reed, BAM! tweede inslag. (En dat is dus echt vet dramatisch met een panoramadak, wajow, al die bliksem lijnen die van alle kanten boven je hoofd bij elkaar komen, als iemand precies op dat moment een foto van mij had gemaakt was die sowieso overbelicht geweest.)

Ik moest door, maar de weg was al verdwenen, mijn enige aanwijzing welke kant op te rijden waren de twee rode achterlichten voor mij, het was dus maar hopen dat die niet bij Turnhout de afslag nam.

Na een tussenstop bij een tankstation net van de snelweg (scheelt echt veel met hier in Nederland tjuses) vervolg ik mijn weg richting Antwerpen, iets meer zicht, nog meer wind. Met twee handen aan het stuur, mijn ogen wijd open en maximale snelheid van 80 kilometer per uur rol ik door. Ik zing "The hills are alive with the sound of music..." Ik had zelf ook wel voor een dramatischer nummer gekozen, maar de playlist stond op shuffle en ik moest me op de weg blijven concentreren.

Toen aankwam in Antwerpen stopte het plots met regenen, het was een teken: Bestemming bereikt. Ik rijd naar de parkeerplaats, loop naar het theater en geniet.

Risjaar Drei is fantastisch theater in zijn puurste vorm en de Bourlaschouwburg is gigantisch mooi! Normaal houd ik niet zo van Shakespeare, maar deze belgen hebben er een vermakelijk stuk van gemaakt.

Na de voorstelling kom ik bij de parkeergarage mijn volgende uitdaging tegen, alle poorten waren dicht en op slot. Ik liep naar een andere ingang, ook op slot. Dan maar naar de auto inrit, die rolt net dicht nadat er een auto uit rijdt. Bij de laatst ingang die ik probeer, vind ik een kastje met knopjes, gewoon de code van de parkeerkaart invoeren en de poort opent zich... Makkelijker gezegd dan gedaan als je een online reservering gemaakt hebt en alleen een QR-code hebt zonder code voor de poort... En de intercom, die werkt niet. Hulplijn, gesloten (Een medewerker treft vandaag een voicemail aan "Ja... tyf op") zwaaien naar de beveiligingscamera's, geen resultaat. Dan maar wachten bij de uitrit tot er iemand naar buiten rijdt.

Dan komen er ineens als engelen uit de hemel 2 oudere figuren afgedaald van de helling naar de parkeergarage. "Poort gesloten?" Vraagt de vrouw. En ze wijst me vol zelfvertrouwen het knopje van wat de intercom zou moeten zijn... ja, daarvan kende ik het resultaat al...

Maar achter die 2 engelen liep een derde figuur. Hij had een abonnement op de parking en scant zijn pasje bij een pasjesscanner. Een oranjezwaailicht begint te knipperen en de grote poort schuift langzaam open. Als deze mensen niet waren gekomen had ik waarschijnlijk geprobeerd iets te slopen, dan zou er toch vanzelf wel iemand zijn gekomen? Maar goed, ik was binnen. Chagrijnig en al reed ik met mijn auto naar buiten, kut garage.

De terugweg was heerlijk, geen regen, geen strepen op de weg en muziek met iets meer drama dan The Sound of Music.

Ik leef nog, maar voor het theater zou ik het zo nog eens doen! (Behalve dan dat bijna als thuisloze moeten overnachten op de straten van Antwerpen, daar was het echt te koud voor) Want je weet wat ze zeggen: Alles voor de kunsten.