Ilja is weer eens in Londen, zondag.

Vandaag staan de laatste voorstellingen op de planning, dus ik moet er nog even het beste van maken.

Ik spendeer het grootste deel van mijn ochtend aan het inpakken van mijn koffer. Ik moet morgen al vroeg vertrekken.

Als zo goed als alles opgevouwen is zegt mijn wekker me dat het tijd is om te gaan.

Ik neem dezelfde metrorit als de meeste dagen de afgelopen week en maak een flinke wandeling naar het theater. Ik overweeg nog om even te kijken bij West End Live, wat ook op zondag bezig is. Maar bedenk me dan dat ik daar helemaal geen tijd voor heb.

Het theater ligt een beetje eenzaam in het meest oostelijke hoekje van het West End gebied, dus het is best een stukje lopen. Dat geeft wel weer veel kans om een onverwachte verrassing tegen te komen. 

En ja hoor, ik kom weer iets tegen, een stoet met Nonnen en een Bischop of iets, heel apart en niemand lijkt te weten wat ze hier doen. Althans, de voorbijgangers weten niet wat het is, er zullen genoeg mensen zijn die het wel weten, want de stoet wordt achtervolgd door een grote menigte mensen. Ik weet niet wat het is, maar ik ben er vrij zeker van dat het geen Pride parade is, daarvoor zag het er toch echt te katholiek uit.

Ik vervolg mijn weg door Covent Garden, waar ik de afgelopen weken bijzonder vaak ben geweest. Ik kijk nog even naar de Shake Shack, waarvan ik vrees dat ik daar voorlopig een hele lange tijd niet meer ga komen.

Snikkend vervolg ik mijn weg en ik stop even bij een coffeeshop... uhh, nee dat bedoel ik niet... koffietentje! Ik bestel een Vanilla Iced Latte en een frambozen croissantje. Framboos is officieel het fruit van de week geworden, ik kwam het overal tegen. Ik heb frambozenijs, frambozen limonade en nu dus ook een frambozen croissant op. Lekker!

Het koffietentje zit om de hoek van het theater, The Gillian Lynne Theatre, op de valreep het eerste en tevens ook laatste theater van mijn reis waar ik nog niet eerder ben geweest. Het is een groot gebouw, omhuld met lange glazen ramen. Daarop is de poster van de voorstelling te zien, My Neighbour Totoro. 

De What's On Stage Awards hadden ooit een prijs voor beste poster design, maar die is na 2 jaar alweer verdwenen. Deze poster zou wat mij betreft zeker kans maken. Want hoewel ik normaal fan ben van posters met bloemen, vind ik deze poster toch ook erg interessant. 

Het een theatervoorstelling gebaseerd op de gelijknamige Japanse tekenfilm over twee Japanse zusjes die bevriend raken met magische boswezens. (?)

Ja, ik heb die hele film nooit gezien, maar de voorstelling heeft veel enthousiaste reacties gekregen, dus ik was wel nieuwsgierig geworden.

Terug naar de poster, in de film zit een groot grijs vriendelijk ogend monster (denk ik?) En op de poster staat die wat abstract in het groen afgebeeld. Wat ik dan weer wel weet is dat het ook vooral gaat over de omgeving en het leven in de natuur, dus de poster past daar perfect bij. Met een rode paraplu om het groen op te breken is het een zeer esthetische poster die wel eens heel goed kan aansluiten op de vormgeving van de voorstelling.

Het is een voorstelling voor alle leeftijden, dus het is dan ook niet gek dat in het theater meerdere souvenirshops zijn met heel veel merchandise. Ook allemaal voorzien van de vormgeving zoals op de poster. 

Dit theater is bijzonder vanwege de draaischijf. Er zit een draaischijf onder het toneel, maar die loopt ook een stuk door onder de voorste deel van de zaal. Hiermee kunnen ze tijdens de voorstelling een deel van het publiek met het toneel verwisselen, waardoor het toneel ineens midden in de zaal staat. Dit effect is gebruikt bij Cats en Bad Cinderella, maar niet bij deze voorstelling. 

Ik vond het gewoon een gaaf feitje om te delen.

Het publiek is gevarieerd: Fans van de animatiestudio, theaterbezoekende gezinnen, veel Londense Japanners en een ik, de enige die volgens mij echt geen idee heeft wat er zo gaat gebeuren.

Het wordt namelijk niet verkocht als musical, maar ze hebben vanmiddag wel een optreden gegeven op West End Live (waar ik niet bij was).

Ook in de zaal zijn naast het toneel een soort boomhutten met muzikanten erop. 

Van het decor word ik ook niet veel wijzer, want het enige wat ik zie, is een groot blauw vlak met in witte letters de titel erop, omringd door een houten lijst.

Ik ga me laten verrassen. (Ik heb deze week acht al te vaak een variatie op het woord verrassing gebruikt, excuus daarvoor, het was gewoon een hele v... onverwachte week😉)

De voorstelling opent met een muziekje, de letters beginnen te dansen en er komt een letter bij om een spelfout op te lossen die de meeste nog niet was opgevallen. Kikkers en spinnen dansen over het blauwe vlak, waarna ze wegspringen om plaats te maken voor kleine pluizige beestje. 

Het voordoek opent en we zien een levensgrote tekenfilm scene geschilderd op hout. Een tractor beweegt door over een akker en komt steeds dichterbij. Tot slot komt de tractor op ware grootte het toneel opgereden met de hoofdrolspelers erin.

Vanaf dat moment wordt de voorstelling driedimensionaal en wordt een groot houten huis onthuld.

Het is een mooi decorstuk zoals het is en het staat op een draaischijf om ons alle kanten van het huis te laten zien. Nog indrukwekkender is hoe ze tijdens het draaien, het huis afbreken en weer opbouwen.

De kleine zwarte pluizen beestjes uit de intro komen vaak voorbij, het zijn er honderden en ze worden bewogen door een grote cast aan poppenspelers. Ze lopen op de muren en schieten snel weer weg als iemand in de buurt komt.

Zodra we naar het bos gaan wordt het pas echt magisch. Een klein wit beestje komt uit de vloer omhoog. Het is een soort dik konijntje met twee puntoortjes, twee oogjes en een neusje. Het is een simpel beestje, maar door het effectieve poppenspel komt het echt tot leven. 

Niet veel later komt er nog een tevoorschijn en nog een en nog een, er zijn ook grotere blauwe beestjes, ze rennen allemaal rond over het toneel en komen overal tevoorschijn.

Een groot groen doek komt naar benden om het bos te verstoppen. 

Twee van de beestjes komen op om het doek te openen en onthullen Totoro, een pluizige pop zo groot dat het alleen liggend op het toneel past. Hij slaapt en de hoofdrolspeelster klimt op zijn buik. 

Ik denk dat het de grootste pop is die er ooit in het theater geweest is, groter dan King Kong. Als het beest zijn mond opent zien we een tong zo groot als een mens.

Later, als we Totoro rechtop zien, zien we een iets kleinere variant van het beest, anders past het gewoon niet. Het is nog steeds een indrukwekkende pop, die er ondanks zijn formaat ontzettend vriendelijk uit ziet.

Er zitten ontelbaar veel poppen in de show, van de kleine pluizenbeestjes en vlinders tot de gigantische Totoro en zelfs een megavliegende kat-bus met twaalf poten.

Voor de pauze zien we hoe Totoro grote groene planten tevoorschijn tovert en dan het hoogtepunt voor de kleinste theaterbezoekers. Een grote ronde Totoro met een paraplu vliegt over het publiek omhoog het dak in. Aan de pop hangen twee kleine poppetjes van de Japanse zusjes. Een spectaculair einde van betoverend eerste deel. Ik ben benieuwd hoeveel poppen we nog meer te zien gaan krijgen.

In de pauze haal ik een flesje water en verwonder ik me over een merchandise kraam. Ze hebben alles en nog wat meer, met wel 10 verschillende formaten knuffels, van sleutelhanger formaat tot de grootte van een klein kussen.  De prijzen variëren van 30 tot 60 euro. (Ja, 30 euro voor een sleutelhanger knuffel!)

Na de pauze gaat de magie door.

Er komen nog veel meer poppen langs: Kippen, een geit, mais en ook Totoro en de gigantische vliegende katbus komen voorbij. Een van de indrukwekkende momenten is als de katbus met zijn kop boven het publiek uitsteekt. Vanaf de tweede rij is dat best spannend.

Het verhaal wordt in de tweede helft een beetje verdrietig en ook een beetje spannend, maar gelukkig is er een happy end. Het is een perfecte familievoorstelling, die zelfs als je het verhaal niet volgt alsnog betoverend is. Het knappe poppenspel en de mooie vormgeving laten de Lion King op een amateurproductie lijken.

Ik heb er wel honger van gekregen en ik weet al precies waar ik ga eten.

Alweer wandel ik door Covent Garden, waar de straatartiesten weer op volle toeren bezig zijn. Een goochelaar laat zijn ballen verdwijnen, een operazanger verjaagd de duiven, een dichter ratelt op zijn typmachine en op het plein voor kerk wordt door een hele menigte "Volare, oh Oh oh OOH" gezongen. 

Maar ik ga toch echt niet naar de Shake Shack 

*snikt harder dan het publiek van Dear Evan Hansen.

Nee, ik heb deze week iets gezien wat ik echt wil eten. Ik wandel naar Seven Dials Market. Hier heb ik eerder deze week namelijk gigantische pizza slices gezien. De Bad Boy Pizza Society, shit eey, dat gaat over mij!

Seven Dials Market is een groot foodcourt met verschillende hippe eettentjes, sowieso de moeite om er even een kijkje te nemen als je in Londen bent,

Ik bestel de Notorious P.I.G. Het is een peperoni pizza met 'n duja en hot honey, Mamma Mia! 

Het is een stuk zo groot als het dienblad waar het op komt, maar ik krijg er geen bestek bij... Dan maar eten als scheurpizza. Ik zit ook helemaal onder de pizza saus en pittige honing, maar het was wel vet lekker.

Gelukkig zijn er hier ook gratis, SCHONE, toiletten om mijn handen te wassen. (Bij de wasbak, niet in de wc!)

Met schone handen loop ik het foodcourt weer uit, maar niet voordat ik nog één heel belangrijk ding doe. Ik heb mezelf eerder deze week nog een sundea beloofd en nu is het eindelijk zo ver. De keuze is reuze, van tiramisu tot lotus koffieleutjes. Ik ga voor een apple crumble sundea en het is werkelijk.

En dan is het tijd voor de allerlaatste voorstelling van de week.

Het is 1912 wanneer de Titanic, het onzinkbare schip, een ijsberg raakt en alsnog zinkt.

Maar wat veel mensen niet weten is dat aan boord van dat schip een wereldberoemde zangeres was: Celine Dion. In de musical Titanique vertelt zij haar verhaal.

Vanuit het Titanic museum neemt ze ons mee terug in de tijd. We maken kennis met Rose en haar moeder, een paar seamen, Kathy Bates en de twink in een bootleg Newsies kostuum, Jack. Met muziek van Celine Dion vertellen ze wat er gebeurde op die tragische reis. Celine Dion komt regelmatig tevoorschijn als verteller en zingt de sterren van de hemel. 

En dan, het noodlot, je gelooft nooit wie de ijsberg speelt! 

Jawel, hoor! Niemand minder dan Tina Turner speelt de ijsberg! 

Het schip komt te zinken, er zijn te weinig reddingsboten. Door middel van een lipsync for your life wordt besloten wie niet mee kan op de reddingsboot, het is Jack. 

Rose dobbert op haar deur, waarop sowieso nog plek voor jack was, en belooft hem nooit te laten gaan... Maar ze doet het toch.

En dan, het moment waar het verhaal naartoe heeft geleid. Een violist komt ten tonele. Ladies and gentleman, it's Celine Dion. 

Met het nummer My Heart Will Go On red zij de levens van ruim 22.000 mensen.

Ja, Titanique is een knettergekke musical parodie op de film uit 1997, met Celine Dion in de hoofdrol. 

Het is een hilarische avond vol popcultuur referenties, improvisatie en gestoorde kostuums.

Ik zit vooraan, recht in het midden, dus interactie genoeg. Niemand op de eerste rij is veilig, voor je het weet duwt Celine Dion een aubergine in je gezicht en vraagt ze je mee te zingen.

Het is by far de grappigste musical van de week, zelfs ik moet regelmatig hardop lachen. Ook de cast houdt het af en toe niet vol, met name vanwege de improvisatie stukjes.

Op het einde zit ik zelfs met tranen in m'n ogen, niet alleen vanwege het lachen of de emotie van het lied, maar Celine Dion staat ongeveer bij mij op schoot tijdens My Heart Will Go On. Alle lampen in de kap staan op haar gericht en schijnen fel wit licht. Recht in m'n ogen. Ach, goede manier om mijn emoties te verbergen.

Wat een hilariteit en wat een cast!

Een perfect eind aan weer een geweldige week in Londen. 

De avond is nog jong, dus ik haal nog even een Milkshake bij de Shack (kon het niet laten) en wandel voor de laatste keer terug naar het metrostation. Ik kom langs het rustiger wordende Leicester Square, langs donkere theaters en op Trafalgar Square verdwijnen langzaam alle aanwijzingen dat hier dit weekend een groots musical festijn gaande was.

Ik haal nog even een sapje voor bij mijn ontbijt morgen en vervolg mijn weg nog één keer naar het Embankment metrostation.

Een paar Duitsers komen niet door de poortjes. Het ligt aan hen, want ik kom er zonder problemen door. 

Ik huppel vlot de trap af, maar in de splitsing tussen de perrons staan wat mensen stil, ik probeer nog af te remmen, maar stop net te laat en loop tegen een van hen aan. Ik zeg nog "oh sorry" en kijk...

Er waren veel bekende mensen in Londen deze week, de musicalsterren, maar ook Miley Cyrus, Dua Lipa en zelfs de Nederlandse Elmer was in de buurt. Ik ben de hele week geen beroemdheden tegengekomen, maar je gelooft nooit wat er nu gebeurt.

Ik kijk naar de persoon waar ik net tegenaan liep en denk nog, "Hey, ken ik jou niet ergens van?". En ja hoor, op de valreep ben ik alsnog een bekendheid tegen het lijf gelopen (letterlijk). Het is Emma Myers, misschien ken je haar niet, vraag het dan eens aan je kinderen. Ze is namelijk een actrice bekend van de Netflixserie Wednesday, waar zij de beste vriendin van Wednesday Addams speelt en recent speelde ze nog een rol in de Minecraft film. 

Tja, het was misschien wel een van mijn meest onhandige momenten van de week, maar ik heb wel gewoon tegen een bekende actrice gepraat... of ja, ik heb mijn excuses aangeboden... Ik ga snel verder, voordat dit nog ongemakkelijker wordt...

Terug in mijn hotel pak ik mijn laatste spullen in en dans ik nog even de avond weg. (Ik had volgens mijn horloge nog niet genoeg calorieën verbrand (hoe dan?!))

Morgen reis ik terug naar huis en verlaat ik deze mooie stad. 

Ik ga het missen en ik heb een vermoeden dat het wel eens weer een poosje kan duren voor ik weer eens terug kom.

Dus Londen, wederom bedankt voor al je prachtige cultuur, ik ga je echt missen.

We zien ons,

Ilja