Ilja is weer eens in Londen, zaterdag.

De wekker gaat vroeg vandaag en ik sta al om half negen klaar om te gaan. Ik heb alle waarschuwingen gelezen en me goed voorbereid. Ik heb zonnebrand ingeslagen, flesjes water ingevroren, losse kleding aangedaan, ik heb alleen geen grote hoed, die kon ik zo last minute niet meer vinden.

Ik ga vandaag naar West End Live, het grootste musicalfestival ter wereld. Het historische Trafalgar Square is omgetoverd tot het musicalmekka en wordt over een paar uur gevuld met musicalfans van over de hele wereld. 

Er is vandaag uitzonderlijk warm weer voorspeld en het plein heeft geen schaduwplekken, de voorzorgsmaatregelen zijn dus van levensbelang.

Tot in de puntjes voorbereid, verlaat ik het hotel. Voor het eerst deze week is het bewolkt en het is zelf best fris buiten, wat krijgen we nou?!

Geurend naar factor 50 hop ik in de metro en stap weer uit in hartje Londen.

Het is maar een korte wandeling naar Trafalgar Square, maar het einde van de rij vinden is genoeg om de stappenteller op hol te laten slaan. De rij loopt van Trafalgar Square, zigzaggend door de straten naar Leicester Square en verder. Kilometers aan musicalfans hebben het hele centrum overgenomen.

Zoveel mensen die voorlopig nog even vast staan op hun plek zijn natuurlijk de uitgelezen kans voor marketing. Van winacties tot waaiers, overal is een logo op geplakt en er is geen ontkomen aan.

Het is dan ook fijn als ruim een half uur voor het evenement begint, de rij begint te bewegen.

De slang aan mensen slingert door de straten, nietsvermoedende voorbijgangers hebben geen idee wat ze overkomt.

Vlak voor de ingang is het survival of the fittest. In Hunger Games stijl wordt gestreden om het snelste poortje langs de beveiliging te vinden, dit zou over het algemeen de rij moeten zijn met de minste tassen.

Eenmaal op het plein aangekomen, blijkt de zon alsnog doorgebroken te zijn en dat is te voelen. Ik gebruik mijn kartonnen waaier met The Great Gatsby erop dan ook als zonneklep, in plaats van er mee te wapperen.

Het festival wordt geopend met een optreden van een bekende Amerikaanse tiktok-vocalcoach die onze stemmen opwarmt. Want dit is eigenlijk gewoon de Musical Singalong XXL, dus dat valt zwaar op de stembanden.

Er komen 37 shows voorbij, ik ga ze niet allemaal opnoemen. Maar we beginnen met wat van de heetste shows in de stad: het zonnige Hercules en de sexappeal van Moulin Rouge.

De zon staat recht boven het podium, dus het is heet en oogverblindend. Had ik nou toch maar een hoed met brede rand op gedaan...

Ik loop even naar de merchandise en gelukkig hebben ze daar petjes, dan hoef ik niet de rest van het weekend met een rode kop naar de laatste voorstellingen van dit reisje.

Niet alleen hit musicals als Wicked, Hamilton en Phantom treden op. Ook Tina Turner, Michael Jackson en Madonna zijn van de partij!

Een van de vele hoogtepunten is Rachel Zegler die een keer niet buiten op het balkon Don't Cry For Me Argentina zingt, maar gewoon hier live op het podium. 

Om 14:30 spelen alle musicals een matineevoorstelling, dus hoe dichter we bij die tijd komen, des te meer kostuums we ook zien. 

Zo zie ik bijvoorbeeld terwijl ik een ijsje eet, de hele cast van The Great Gatsby in kostuum vanuit het theater naar het podium wandelen.

Ook Clueless is te voet, zij spelen namelijk in het theater recht achter het podium.

Een soort Sabrina Carpenter, zingt Everything Looks Perfect, alleen we horen het niet want de geluidman kan niet vinden welk schuifje voor haar microfoon is. Dus als ze zingt "Everything happens right on cue", kan de ironie me toch niet ontgaan. 

Nou ja, dan moet ik misschien maar eens naar die hele musical gaan kijken om het volledige nummer te kunnen horen.

Dus zodra ik de eerste noten van Mamma Mia hoor, ontvlucht ik het plein. Niet omdat die musical zó erg haat, maar gewoon omdat ik anders te laat hij het theater kom.

Ik loop achter de cast van Clueless aan om de straat over te steken. Zij gaan de artiesteningang in, ik moet nog een stukje verder naar de voordeur.

In het theater word ik verwelkomd met 'Welcome to Beverly Hills'. We zijn dus in Amerika.

Clueless is uiteraard gebaseerd op de film met dezelfde naam. Ik ben benieuwd wat ze ervan hebben gemaakt.

Er zijn natuurlijk al veel musicals in hetzelfde genre, denk aan Heathers, Mean Girls en Legally Blonde. Deze musical heeft een beetje van ze allemaal. Het probeert zich te onderscheiden, maar sommige vergelijkingen zijn onmisbaar. Zo zien we wederom een groepje populaire meiden die een "loser" gaan omtoveren tot een van hen en er is een huisfeest met een totaal random nummer.

Het voelt allemaal maar onorigineel en de muziek is ook niet heel bijzonder. 

Maar dan, de tweede akte.

Het lijkt we alsof we een compleet nieuwe musical voorgeschoteld krijgen. Het hele eerste deel was meer bijzaak en het hoofdverhaal begint nu pas. Dan komt er nog eens een totaal onverwachte backflip en een paar hele leuke liedjes. 

En dan ga ik dus uiteindelijk toch naar buiten met als conclusie: This show was everything and a bag of chips!

Het is gewoon zeer vermakelijk en de cast is hilarisch. Het duurde dan wel even voordat de plottwist kwam die de musical meer inhoud zou geven, maar dat maakte hem wel compleet. De grootste plottwist was dan ook mijn mening over de musical die na de pauze 180 graden omkeerde. 

Met Clueless achter de kiezen is het tijd om te eten, een laatste keer Shake Shack. 

West End Live is voor vandaag tot een einde gekomen, dus het is ineens hartstikke druk in de theaterbuurt. 

Ik kan nog net een tafeltje scoren en geniet van mij chicken bites. Morgen zal ik hier waarschijnlijk niet meer eten, variatie is ook wel eens lekker, want ik heb nog één plek ontdekt waar ik graag nog eens iets zou willen eten.

Voor de volgende voorstelling moet ik weer naar The National Theatre. Ik haal onderweg nog een verfrissend drankje met iets van frambozensap erin en heel veel ijs. Het nog steeds erg warm, dus het is een lekker verfrissend drankje tijdens mijn zonnige wandeling over de Thames. 

Op de Southbank aangekomen kom ik midden tussen de eetkraampjes terecht en een DJ draait wat dansbare deuntjes. Ik geniet van het uitzicht voordat ik laatste beetje daglicht achterlaat bij het betreden van de cultuurbunker.

Vandaag ga ik naar de voorstelling in het Olivier Theater, het heet London Road. Het is een musical over een straat in Ipswich waar in een korte tijd 5 prostituees zijn vermoord. Het is een waargebeurd verhaal. 

De musical is een verbatim musical, ik wist ook niet wat dat betekent, maar het komt er dus op neer dat alle tekst die gesproken wordt, letterlijk is overgenomen uit interviews.

Dat zorgt voor een hele bijzondere voorstelling. Niet alleen de woorden, maar ook de uhm's en versprekingen zijn overgenomen. 

Meestal spreken mensen niet in rijm of met ritme, dus er zit een innovatieve compositie onder de tekst. 

We volgen de bewoners van de straat in de nasleep van de moorden. Het publiek zit in de rol van de interviewer, de acteurs spreken ons aan. 

We beginnen bij een buurtbijeenkomst in de kerk, een grote kan koffie neemt ons helemaal mee in de knullige wereld van zo'n wijkorganisatie.

Daarna zien we een vrouw een rondleiding door haar tuin geven, ze heeft minstens zeventien hangende manden met bloemen in haar tuin. De straat heeft een jaarlijkse tuinwedstrijd en zij heeft de mooiste.

We horen we de reacties uit de omgeving op de moorden. Mensen zijn bang om over straat te gaan, mensen verdenken hun buren en ze zien het als een smet op hun mooie dorp. 

We zien de inwoners van de straat waar de verdachte woont. Zij werden op een ochtend wakker en zagen niets dan blauwe lichten ban de politie.

In een bijzondere choreografie zien we hoe de bewoners verstrikt raken in het politieonderzoek. Ze moeten onder begeleiding hun straat in en uit en worden omringd door de internationale pers. 

De pers heeft een groot aandeel in het verhaal van de voorstelling. Want hoewel het politieonderzoek lang duurt, blijven ze aanwezig om het huis te filmen. Als ze niets nieuws meer te filmen hebben worden ook de omwonende ongevraagd in beeld gebracht. Ze zien zichzelf in huis terug op tv.

Een hoogtepunt in het eerste deel is een scene in een café. Mannen discussiëren over de mogelijke dader, wat voor een type het zou zijn. Waarschijnlijk iemand die vanaf een jonge leeftijd een obsessie heeft gehad met true crime. Een ander reageert daarop met "I've studies serial killers since in my mid teens, it doesn't mean I wa.. I am one." Het is een grappige scene waarin het lijkt alsof de man per ongeluk toegeeft aan de moorden en zich dan probeert te verweren.

Na de pauze zien we vooral de periode tijdens de rechtszaak. Hebben de mensen al die tijd naast een moordenaar gewoond? Hebben de moorden plaatsgevonden in het huis in hun mooie straat? En hoe dan verder?

De pers is er klaar voor, komt er een uitspraak. 

De muziek is zo briljant gecomponeerd dat het oprecht spannend wordt. Een scherpe lichtshow neemt ons als publiek mee in het nieuwsspektakel.

Het is een unieke musical over verschillende onderwerpen. 

Bijzonder sterke onderwerpen zijn de pers die de bewoners tot last blijft, maar zelf koud blijft en zegt "Ze blijven het nieuws kijken en de kranten kopen".

En een scene tegen het einde waar sommige bewoners kant kiezen voor de moordenaar, omdat hij wel de prostituees uit hun straat heeft verjaagd.

Op het einde zien we hoe de pers is teruggekomen om te zien hoe het nu gaat in de straat. De tuinwedstrijd is weer in volle glorie georganiseerd. In een prachtige finale zien we hoe er door het hele theater hangmanden met bloemen tevoorschijn komen. Het is werkelijk waar een prachtig gezicht en een passend einde voor deze bijzondere musical.

Het was niet alleen heel uniek, het was ook gewoon verrassend goed.

De vergelijking met mijn favoriete musical is ook onvermijdelijk. Net als Come From Away is alles gebaseerd op de werkelijkheid en het is ook een ensemble musical. Toch zijn ze beide ook totaal verschillend.

Dit is denk ik een van de zeldzaamste musicals ooit, ik denk niet dat ik er een kan bedenken die zo uniek is als deze. De manier hoe gesproken tekst is omgetoverd naar muziek is een meesterwerk.

Totaal verbluft loop ik net als gisteren de brug over naar de andere kant van de Thames. Ik heb nog zin in iets lekkers, dus ga nog even langs restaurant de gouden bogen.

Wat me daar overkomt, heb ik nog nooit meegemaakt. Het is er stik druk en het lijkt wel een rave. Een medewerker met een microfoon roept de nummers van de bestellingen om, er wordt muziek van Pitbull door de zaak gespeeld en er is beveiliging aanwezig die de crowdcontrol doet. Een waar minifestival, met de balie als een soort dj-booth.

Met mijn milkshake in de hand reis ik terug naar mijn hotel, nog 1 dag te gaan.

Tot morgen,

Ilja