Ilja is weer eens in Londen, Vrijdag.

Te laat, ik ben te laat

Te laat, ik ben te laat

De wekker die af gaat

En de klok die niet meer slaat

Een grote wijzer die de kleine wijzer steeds verslaat

Te laat, ik ben te laat, ik ben ontzettend veel te laat

Lopen, lopen, lopen

Oh, wat heb ik toch een haast

Mijn schoenen zijn te traag

En daarom loop ik er ook naast

En ik weet, het is geen wedstrijd

Maar mijn oren zijn te traag

Want ze komen later binnen

Eerder waar ik me ook waag

De meeste matineevoorstellingen in Londen beginnen om 14:30. Vandaag heb er ik er echter eentje om 13:00 en daar is mijn hoofd nog niet helemaal op ingecalculeerd.

Douchen, ontbijten, tandenpoetsen, m'n haar redden, alles moet tegelijk. Ik spring in mijn broek, trek een polo over mijn hoofd en ik ben weg. 

Gelukkig staat de lift al klaar op mijn verdieping, dus ben ik snel weg uit het hotel. Ik steek de straat over naar de metro en bedenk me onderweg dat ik helemaal niet weet welke trein ik moet nemen.

De hele week ben ik al bij dezelfde stop uitgestapt, omdat dat op loopafstand is van de meeste theaters. Vandaag moet ik net iets verder en ik heb even geen tijd voor een gemoedelijke wandeling.

Met het laatste beetje internet dat ik heb, zoek ik tijdens het afdalen in de London Underground mijn route. Eerst naar west, dan naar noord, makkelijk genoeg.

Bij het station waar ik de hele week al uitgestapt ben moet ik vandaag niet naar boven, maar naar beneden, ik kom terecht in het eindeloze tunnelsysteem en vraag me af of lopen toch niet sneller was geweest.

Ik vind het perron waar net op dat moment een trein aan komt. Deze brengt mij naar Tottenham Court Road.

Ik neem de roltrap naar het grote videoschermen gebouw, waar me opvalt dat ze tegenwoordig een bar hebben, maar geen tijd daarvoor, ik moet naar het theater.

Lichtelijk buiten adem kom ik ruim op tijd aan bij het Phoenix Theatre. Mijn gevoel voor drama is weer bewezen, want de zaaldeuren zijn nog gesloten. 

The Phoenix Theatre is een persoonlijke favoriet, niet omdat het de mooiste is of dat de zichtlijnen hier heel goed zijn, maar omdat ik hier voor het eerst de allerbeste musical aller tijden zag: Come From Away.

De laatste keer dat ik hier was speelde 'Stranger Things: The First Shadow' hier, een theaterspektakel van jewelste. Het enige stuk spectaculairder dan deze speelt aan de overkant, daar speelt namelijk al een hele tijd 'Harry Potter and the Cursed Child'.

Maar waarom ben ik er vanmiddag? Nou, Stranger Things speelt hier nog steeds, die heb ik natuurlijk al gezien, maar er zijn op vrijdag gewoon niet zo veel matinees. Ik kon kiezen uit The Book of Mormon, die ik al honderd keer gezien heb. Mean girls, die ik afgelopen november al gezien heb en toch echt een beetje tegenviel. The Choir of Man, een "musical" met bier en zo, trekt me totaal niet. En dan is er dus Stranger Things, ja, dan kies ik voor spektakel.

Ik zit voor het eerst bij dit theater in de Stalls. (dat is beneden, voor de theaterleken onder ons)

Voor het eerst mag ik via de kelder naar de zaal en het is een beetje een doolhof. Ik vind de bar voor een flesje water en zoek daarna welke deur ik door moet.

Ik zit helemaal vooraan en dat was een beetje spannend. Deze stoel werd verkocht als restricted view, vanwege het hoge toneel. En ik weet nog van mijn bezoek aan Come From away dat dat toen inderdaad absurd hoog was.

Het voordeel van restricted view is dat de kaartjes voor spotprijzen verkocht worden, een goede deal dus voor een voorstelling die ik toch al ken.

Het valt op zich best mee, als ik rechtop in m'n stoel zit, zit de voorrand precies op ooghoogte. Waarschijnlijk zal ik alleen wat schoenen missen als de acteurs wat naar achter staan. Ik zit in ieder geval wel boven op de actie.

Ik zit ook aan het middenpad, waar een klein trapje het toneel met de zaal verbind. Op zich wel spannend, want deze voorstelling heeft wat horrorelementen en ik ben op z'n zachtst gezegd best een snelle schrikker.

Voor de voorstelling begint even een tip van mij. De zaal hier beneden loopt een beetje schuin op, dus op zich zullen de zichtlijnen overal best prima zijn, zeker met dit hoge toneel. Maar vermijd rij F, want deze zesde rij staat net als de zesde rij bij theater de Maaspoort op dezelfde hoogte als de rij ervoor. Je hoeft maar 1 lang persoon voor je te hebben en je moet de rest van je leven aanhoren dat je rij 6 geboekt had in plaats van rij 7. Wees gewaarschuwd!

Voor aanvang wordt nog door medewerkers van het theater gevraagd of niemand op de eerste rij nog glazen heeft, dit omdat er acteurs voor deze rij door gelopen komen.

De medewerkster lijkt nogal op Sadie Sink, de mooiste vrouw ter wereld en actrice in de Stranger Things serie. En ik ben mijn bril aan het poetsen. 

Als ze vraagt "No glasses?", laat ik verward mijn bril zien en antwoord ik "Yes?". 

Ik weet zeker dat zodra ze de zaal uit is, ze heel hard gaat lachen. Af en toe ben ik echt een levend stukje ongemak...

De voorstelling begint met een spannende opening. Die eindigt in een scene die vanaf de eerste rij behoorlijk chaotisch is, gezien er door de hele zaal van alles gebeurd. Maar ik herinner me ineens wat er nu gaat gebeuren. Ik ga alvast wat onderuit zitten. Voor mij gaat in de voorrand van het toneel een luikje open waar wat wind uit komt en op het einde van de opening wordt er recht in mijn gezicht een rookwolk geblazen. Vanaf het balkon zag dat er heel vet uit, vanaf de eerste rij zie je dus precies niets, want je zit ín die wolk...

Wat volgt is 3 uur aan theaterspektakel vol oohs en aahs, maar het hoogtepunt voor mij is toch wel een van de rekwisieten. Aan het begin van deel 2 staat er een kist met een rat in een hamsterwiel op het toneel. Ik weet wat er met de rat gaat gebeuren, dus weet dat de rat niet echt kan zijn, zo gruwelijk zijn ze nu ook weer niet. Maar het ding zit zo goed in elkaar dat er zelfs vanaf de eerste rij echt een rat in lijkt te lopen. 

Ik had de vorige keer wel een beetje door hoe het decorstuk gemaakt was, maar van dichtbij zag ik dat het nog veel verfijnder was dan ik dacht. Een videoschermpje, motortjes, speakertjes en zorgvuldig afgestelde motortjes werken samen om een klein maar effectief effect te creëren. En dat is dan de techniek van zo'n klein moment, moet je je eens voorstellen wat een werk er in de rest van deze voorstelling zit!

Het is nog steeds een spektakelstuk met wonderlijke special effects, een aanrader voor iedere Stranger Things fan, maar voor de theater techies zou ik toch nog steeds Harry Potter aan de overkant aanraden. Dat is namelijk een vijf uur durende masterclass in theatermagie.

Na de voorstelling heb ik precies een uur om naar mijn volgende uitje te gaan, maar de eerste 3 minuten ben ik al verloren aan het applaus. Van het theater naar het metrostation lopen gaat ook niet erg soepel, omdat de stoep te smal is voor de hoeveelheid mensen er overheen lopen. En dan lopen die mensen ook nog eens extra traag...

Ik stap uit bij Waterloo station, een gigantisch station waar ik altijd moeite heb de uitgang te vinden. Ik denk dat ik ongeveer 10 hele minuten nodig heb om de uitgang te vinden en dan nog eens 10 minuten om 's werelds meest verwarrende rotonde te begrijpen.

Maar ik kom op tijd aan bij The National Theatre. Vanavond ga ik hier naar een hele bijzondere voorstelling, maar eerst heb ik nog een rondleiding door het theater.

In tegenstelling tot het Royal Opera House, is the tour hier iets minder druk bezocht. Met een groep van 7 personen wandelen we door het theater.

In de foyer krijgen we wat feitjes over het gebouw en waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Dat zou allemaal wel wezen, ik blijf het toch een gigantische bunker vinden. Wat dan weer wel leuk is, is dat een van de hoeken van het gebouw, die met het mooiste uitzicht, het midden van het theater verbindt met het midden van de theaters in Londens West End. Als ze hier buigen om het publiek te bedanken, bedanken ze dus ook de hele theatergemeenschap in centraal Londen.

We beginnen in de grootste zaal, The Olivier theatre, waar op dat moment een soundcheck is voor de musical London Road, daar ga ik morgen heen. We krijgen alles te weten over de vormgeving van de zaal, van de kleur van de stoelen en de vorm van de zaal tot de uitgebreide technische mogelijkheden. Wist je bijvoorbeeld dat er onder het toneel een gigantische draaischijf zit op een lift van 14 meter?!

Daarna gaan we door naar The Lyttleton, waar ik vanavond naar de musical Here We Are gaan. De tourgids had ons beloofd dat ze zo min mogelijk spoilers zou geven. 

Alleen tijdens haar hele verhaal gebeurt er iets op het toneel, het decor doet een grote onthulling, die volgens onze gids een verbazingwekkende reactie zal geven. Ik kan maar beter vergeten wat ik nu zie dus, maar ook zonder verhaal is het al best een indrukwekkend gebeuren.

Het derde theater, The Dorfman wordt op het moment verbouwd, maar op een beeldscherm zien we toch live wat er binnen gebeurd. Dit theater was eigenlijk nooit gepland, maar is er toch gekomen en bied ruimte aan talloze mogelijkheden. Van een podium midden in het publiek of een voorstelling met vrije staanplaatsen tot een klassiekere theateropstelling.

Na de theaterzalen is het tijd om backstage te gaan. Via de lift komen we voorbij de kleedkamers en niet veel later komen we bij de decorwerkplaats.

Het bijzondere aan dit theater is dat alle decors in huis gemaakt worden. Met drie theaters kun je dan ook wel voorstellen dat het een gigantisch gebouw is. We zien veel oude decorstukken en een compleet nieuw decor wat al volledig opgebouwd is. In de verte zien we een paard uit War Horse, het is de moeder van het paard Joey, maar die is nooit gebruikt omdat anders de volwassen Joey minder indruk zou maken.

We krijgen ook beelden te zien van de training die de poppenspelers krijgen. Zo leren ze bewegingen zo natuurgetrouw mogelijk na te bootsen, maken ze alle geluiden zelf en hebben ze zelfs een eigen paardentaal om met elkaar te communiceren in het geval van problemen tijdens de voorstelling. Wauw!

We komen langs de rekwisieten afdeling, waar we een aantal oude rekwisieten te zien krijgen, waardoor we een goed beeld krijgen hoe ze het maken. Een van die rekwisieten is een schildpad. Tijdens de voorstelling was er een robotschildpad die over het toneel heen reed en later ging er iemand op de schildpad staan die onder aan een trap lag. Het schild breekt dan open en we zien de binnenkant van het schildpaddenlijf. De rekwisietenkamers zijn er zo trots op dat ze een poster hebben hangen met alle boze mails van theaterbezoekers die dachten dat het theater echt iedere avond een schildpad vermoord.

Verderop worden de decors geschilderd, er is een gigantische muur met liften ervoor waar de gigantische theaterdoeken kunnen schilderen en er staan levensgrote bomen die ook binnenkort in een nieuwe voorstelling gebruikt zullen worden. Het is uiteraard niet toegestaan om hier foto's van te maken.

Tot slot gaan we langs het kostuumatelier, dit is niet standaard een onderdeel van de rondleiding, maar omdat we een kleine groep zijn, kunnen we toch een kijkje nemen. 

Er zijn niet zo veel kostuums te zien, omdat een deel al weg is voor repetities en er verder nog niet aan kostuums voor nieuwe voorstellingen wordt gewerkt.

De rondleiding eindigt waar we begonnen zijn, het was een uitgebreide tour, waar meer dan genoeg te zien is. De National Theatre is de grootste fabriek in centraal Londen.

Het is dus ook wederom een aanrader, het is wel een stuk technischer dan de backstage tour bij de Opera en Ballet, maar dat is nu net iets wat ik héél interessant vind.

Zeker het kijkje in de decor- en kostuumatelier is een unieke ervaring, waarbij je alvast een glimp kunt opvangen over wat er te komen staat in het theater.

Na de rondleiding heb ik nog een uur de tijd om wat te eten. Ik ga voor spicy chicken tenders aan het water met cajun frietjes. Genieten aan de Thames. Ik scoor nog ergens een milkshake en ga terug naar de cultuurbunker.

Ik ga dus naar de musical Here We Are. Het is de laatste musical waar Stephen Sondheim mee bezig was voordat hij overleed. 

De musical heeft een ware sterrencast, niet alleen theatermensen, maar ook acteurs waarvan ik denk dat jij ze ook kent.

Neem bijvoorbeeld Jesse Tyler Ferguson (Modern Family) en Musicallegende Jane Krakowski (Ook te zien in Schmigadoon! en Schmicago!, de beste musicalparodie serie ooit op Apple TV+)

Het is een absurdistische musical over een groep mensen die op zoek gaat naar een plek om te brunchen, terwijl er een revolutie staat te gebeuren die hun wereld zal veranderen. Het is hilarisch en totaal krankzinnig.

Het decor waarvan ik vanmiddag al een preview had gezien is een strak witte ruimte omringd door spiegels, maar al snel blijkt het toch een kleurrijke musical te zijn. Vanuit de muren en het plafond komen verrassende decor elementen en dan moet de grote verrassing (die ik dus al heb gezien) nog komen.

Die verrassing komt aan het begin van de tweede akte, de achterwand opent een compleet nieuw zwart decor van een luxe huiskamer schuift naar voren. Het is net zo groot als het decor wat er al stond, dus het is een complete transformatie.

Het tweede deel van de voorstelling heeft dan ook een totaal andere stijl. Het lijkt bijna of het twee musicals in een zijn.

Het is een verwarrend stuk, ik kan je ook niet vertellen waar het nu precies over gaat. Maar het is vooral heel grappig. De herkenbare stijl van de Sondheim muziek maakt dit een bijzonder eerbetoon aan een van de grootste musical componisten ooit.

Ik ben heel blij dat ik dit heb kunnen zien.

Voldaan wandel ik terug naar de andere kant van de Thames, waar de metro me alweer staat op te wachten.

Ik moet snel gaan slapen, want morgen gaat de wekker al vroeg.

Dag dag,

Ilja