Ilja is weer eens in Londen, donderdag.

Ik vertrek vandaag vroeg naar het centrum. De metro zet me af bij Embankment en vanuit daar wandel ik naar Covent Garden.

Het is nog erg rustig in de stad, maar wel alweer bloedheet. Ik hoopte ergens een vroege lunch te kunnen vinden, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Buiten de standaard koffietentjes is veel nog gesloten. Ik besluit dus maar een croissantje de halen bij een van de vele Pret-A-Mangers.

Daarna wandel ik verder naar The Royal Opera and Ballet. Ik neem de andere ingang dan maandag, gewoon omdat het kan, en meld me bij de garderobe.

Ik ben hier niet om mijn jas op te hangen, die heb ik met dit weer niet eens meegenomen. Nee, ik ben hier voor een backstage tour.

Er zijn alle dagen van de week 5 tours en ik heb geluk gehad, want de eerste van vandaag is helemaal volgeboekt. Ik heb gisterenavond pas mijn reservering omgeboekt van vrijdag naar vandaag. Ik was waarschijnlijk de laatste die nog een plekje heeft kunnen bemachtigen.

De tours gaan in groepen van 20, bij onze groep lopen ook nog eens 3 nieuwe tourgidsen mee.

Om te zorgen dat iedereen onze gids kan verstaan, draagt hij een microfoon en krijgen allemaal een koptelefoon. Er wordt altijd gewerkt in het gebouw, dus het zou storen als er ieder half uur een tourgids voorbij geschreeuwd komt.

De tour begint in de foyer, onze gids Tom vertelt ons ontelbare feitjes over het gebouw en haar geschiedenis.

We vervolgens onze weg langs de koninklijke loge en door de gangen onder het theater. Hier zien we onder andere verschillende maquettes van decors en diverse schilderijen.

Via een krap houten deurtje gaan we backstage, langs de orkestbak, instrumentenopslag en door de personeelskantine, komen we bij een grote lift. We reizen naar de 6de verdieping.

We zijn nu in het balletgedeelte van het gebouw. Het is hier snikheet, dit hele deel van het gebouw wordt warm gehouden voor de dansers, zodat hun spieren warm blijven en er minder kans is op blessure. Voor de gewone mens is dit eerder een sauna.

Het koninklijke ballet heeft een ensemble van zo'n 100 dansers, die allemaal steeds langer onderdeel van het gezelschap blijven. Dat komt onder andere door de goedverzorgde fysio-, sport- en zelfs mentale gezondheidsfaciliteiten. Onderdeel worden van het gezelschap is dan ook moeilijker dan ooit. Je moet een van de beste dansers ter wereld zijn en er moet maar net een plekje zijn vrijgekomen.

Door een groot raam kijken we een dansstudio in waar gerepeteerd wordt voor de tour van het Zwanenmeer. De dansers woeden begeleid door een pianist. En hoewel we de muziek niet horen door het raam, ziet het er prachtig uit. 

Het is echt maar net uit te houden hier, dus het is een opluchting als we de lift nemen naar de kelder nemen. Hier komen we bij een deel van de gigantische kostuumafdeling. In tegenstelling tot het balletgedeelte is het hier weer heel fris. De ruimtes worden gekoeld om de kostuums zo lang mogelijk te kunnen behouden.

Omdat het seizoen langzaam tot een einde komt staat het hier propvol met kostuums uit opera- en balletstukken die binnenkort naar een opslag gaan. Onze gids laat ons een van de kostuums uit Sleeping Beauty van dichtbij zien. In een kostuum als deze zit zo'n 80 uur handwerk en het zit vol microscopische kleine borduurwerkjes, heel bijzonder om van dichtbij te zien. 

De tutu's worden ondersteboven op een paal hangen zodat ze niet te ver naar beneden gaan hangen.

We komen langs een grote machine waar de kostuums een diepe reiniging krijgen. Een soort grote kast wordt volgepompt met ozon gas dat alle bacteriën en zelfs insecten eitjes vergiftigd.

Door dit zorgvuldige onderhoud zijn er kostuums van de originele balletproductie van Romeo en Julia die al bijna honderd jaar meegaan. Er wordt gewerkt aan een centennaire productie met de originele kostuums.

We nemen de lift naar boven en komen langs een gigantisch naaiatelier en komen via een dakterras met een prachtig uitzicht terug in het openbare gedeelte van het gebouw.

Het was een zeer interessante tour. Zeker een aanrader als je in Londen bent en geïnteresseerd bent in de kunsten. Er zijn ook nog diverse andere tours, met thema's als pride of misdaad en ook tours met de focus op speciale onderdelen als kostuums of vanaf het einde van de zomer ook eentje over special effects, dat lijkt me ook een hele interessante tour.

Als ik het gebouw uitloop sta ik weer in het hart van Covent Garden. Ik ga nu maar eens op zoek naar een degelijke lunch. Ik eindig mijn zoektocht op Leicester Square.

Ik kies voor een toastie, een tosti, maar dan met een Engelsere naam.

Ik zoek ondertussen mijn ticket en schrik als ik het aftelklokje zie, nog een klein halfuur. Ik ren... of ja... hups zo snel als ik kan over het altijd drukke plein en komt gelukkig nog op tijd aan bij The London Coliseum.

Ik moet wat omlopen, want sinds gisteren zijn ze de straat opnieuw aan het asfalteren en zo te zien gaat dit nog wel even duren. Als we binnen maar geen last hebben van geluidsoverlast.

Het Londen Coliseum is het grootste theater in Londen en het is prachtig.

In zo'n grote zaal kun je heel ver weg zitten van het toneel, maar ik ben de beroerdste niet en heb een plek helemaal vooraan gekozen. Wederom met mijn knieën tegen de orkestbak. 

De orkestbak is ook gigantisch. Ik denk dat ik hier vooraan nog steeds zo'n 6 meter van de voorrand van het toneel zit. Dat is op zich perfect voor de zichtlijnen.

Ik ga kijken naar The Great Gatsby, in de nieuwe musical bewerking van Broadway.

Uit de orkestbak komt een soort zwemband rand omhoog met daarachter het beeld van een strand met ergens in de verte een fel groen licht. Het is in typische Broadway stijl een strak decor.

Ik weet eigenlijk vrijwel niets over de musical, behalve de twee liedjes die een tijdje viral gingen op TikTok en dat Rachel Tucker een rol heeft.

Ik weet oprecht niet eens waar het verhaal over gaat.

De voorstelling opent met het tiktok nummer New Money. We worden helemaal meegenomen naar de roaring twenties in New York. Vol goud, glitter en franjes. Het decor in art-decostijl maakt het plaatje compleet. Er is een grote cast en die zit tot mijn verbazing vol met musicalsterren die ik herken. Natuurlijk Rachel Tucker (Come From Away, Hadestown) maar ook Frances Mayli McCann (Bonnie & Clyde), Amber Davies (9 to 5), John Owen-Jones (Les Mis, Phantom en de Regent's Park Open Air productie van La Cage aux Folles), Jaimie Muscato (Heathers) en dan is er nog de acteur die Nick Carraway speelt, die ken ik ook ergens van!

De castlijst vertelt me dat zijn naam Cordin Bleu is, waar ken ik die naam toch van?!

Het antwoord op die vraag is snel gevonden, hij speelde Chad in de Highschool Musical films!

Wat een sterrencast is dit joh! Jaimie Muscato in de titelrol is briljant. Als een soort Elon Musk speelt hij de rijke maar stijve jetsetter Gatsby. Zijn hele manier van praten en bewegen zijn tot in de fijnste puntjes uitgewerkt. Daarnaast heeft hij ook nog eens een geweldige stem.

Maar dat geld eigenlijk voor de hele cast.

De musical heeft knappe solo's, maar geen die echt blijft hangen. Typisch, aangezien ze zo'n star quality hebben onder de hoofdrollen.

Het zijn de ensemblenummers die blijven hangen als je het theater loopt.

Ik zing nog steeds "Where's the party? And can you take me there? And when the party's over can we find another party somewhere!".

Het was een verrassende musical, waarvan ik me, maar blijf afvragen hoe ze deze sterrencast bij elkaar gekregen hebben. Voeg daar nog eens een bijzonder groot orkest en groots decor aan toe en je hebt alle ingrediënten voor de perfecte musical!

Het was geweldig, maar een favoriet? Nee, daarvoor moeten ze toch wel de juiste snaar raken en dat is net het enige wat ze niet is gelukt. Het raakt me niet en eerlijk gezegd is het ook helemaal niet zo'n boeiend verhaal. Rijke mensen die vreemdgaan... Boeien!

Als ik het theater uitloop kom ik uit in een andere straat, ik heb even geen idee waar ik ben. Ik begin maar gewoon een richting in te lopen en kom er snel genoeg achter waar ik ben.

Ik heb eigenlijk een rondje achter het theater door gelopen.

Als ik dan weer in de straat voor het theater loop, val ik zo in de verbazing. Die straat die ze net voor de voorstelling nog aan het asfalteren waren, die is ineens klaar. De hekken zijn zelfs al grotendeels opgeruimd en de parkeervakken zijn weer duidelijk geverfd.

Ik loop wat verder om iets te eten, waarna ik nog zin heb in een ijsje. Ik wilde eigenlijk een speciale sundea van een ijssalon die ik eerder deze week ontdekt heb proberen, maar bedenk me als ik er eigenlijk al bijna ben dat het misschien verder van het theater is dan ik dacht. Dus ik draai de andere kant op.

Ik had gelijk, het theater is nog een stuk verder dan ik dacht, maar ik ben er nu alsnog heel vroeg.

Ik heb toch echt zin in een ijsje, dus zoek maar een ijssalon dichterbij.

Ik kan er geen vinden, dus besluit maar een Mcflurry te halen, maar daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin in. Dan bedenk ik me dat ik nu een heel rondje heb gelopen, terug naar waar ik ben begonnen. Dus kan ik nu net zo goed alsnog naar die ijssalon gaan. Maar dan bedenk ik me dat ze hier een Mcflurry hebben die ze in Nederland niet hebben. Toch een Mcflurry dus, maar ik ga deze week nog naar die ijssalon, dat beloof ik mezelf. Ik weet alleen nog niet wanneer ik daar nog tijd voor heb.

Ik ga naar de bekende musical Oliver!, maar weet dus helemaal niet waar die over gaat. Het is gebaseerd op Oliver Twist, daarvan heb ik ooit toneelproductie proberen te streamen, maar het internet werkte toen niet mee. Ik ga me maar laten verrassen, dat werkt vaak het beste. Ik heb precies geen verwachtingen, geen goede en geen slechte. Ik ben benieuwd.

Oliver! speelt in het Gielgud Theatre, daar ben ik al eens eerder geweest. Steker nog, ik ben al over de helft van de week en heb tot nu toe nog geen theater bezocht waar ik niet eerder ben geweest. Waar ik ook een talent voor heb, is stoelen boeken. Ik zit vanavond op rij B, dat is de tweede rij, maar tijdens mij vorige bezoek was dat de voorste rij. Dat was bij The Crucible, waar ik vooraf gewaarschuwd werd dat ik nat kon worden van het watergordijn. Helaas is er vandaag geen watergordijn, dat had ik toch wel weer heel mooi gevonden. Jammer.

Maar wat ik dus wilde zeggen, ik heb onbewust weer exact dezelfde stoel gekozen. Er zou wel zo'n gouden naamplaatje op mogen.

Ik zit op de tweede rij, maar omdat het platform van de dirigent een stuk uit de orkestbak steekt staan er voor mijn stoel geen stoelen meer. Het toneel is wat aan de hoge kant, maar de stoelen op de voorste twee rijen zijn met blokjes opgehoogd. Vrij zicht dus, zowel in de orkestbak als op het toneel.

Er hangt een soort voordoek, met de titel van de musical erop, maar deze hangt wel ongeveer achter op het toneel. Dat komt waarschijnlijk omdat deze versie van de musical gemaakt is in een rond theater. Het toneel steekt dan ook een stuk over de orkestbak heen.

Al het decor op het toneel is zichtbaar, ook dat op het zijtoneel en in de kap. Niets is verstopt achter zwarte doeken. Het is een rommelig geheel, maar dat zal vast artistiek verantwoord zijn.

Er staan verschillende roestige trappen en vanaf eentje loopt zelfs een soort balkon naar een van de loge aan de zijkant van het theater.

De musical opent zoals ongeveer ieder musical met een kind in de hoofdrol dat doet: een kindercast zit op de grond, met vuile vegen op hun gezicht.

Het zijn arme kinderen, het is een hard knock life zou je kunnen zeggen.

Het zijn er ook opvallend veel, 12 stuks tel ik zo, dat zijn er 3 meer dan in Matilda. Ik zie wel al snel wat ze waarschijnlijk niet allemaal meer kind zijn, maar de casting is desondanks knap gedaan. Zeker als ik er later achter kom dat eentje waarvan ik toch zeker was dat het een kind was, ineens een volwassen rol op zich neemt.

Het is een prachtige productie. De vormgeving doet erg denken aan A Christmas Carol, wat typisch is, gezien dat ook een verhaal is van Charles Dickens.

Het decor is groots en veranderd regelmatig. Ik vind het dan ook maar onverantwoord om de kindercast er doorheen te laten rennen, terwijl ongeveer ieder bewegend onderdeel in beweging is. Ik krijg weer helemaal The Smell Of Rebellion flashbacks. (dat is het acrobatische nummer in Matilda, daar hield ik mijn hart ook vast)

Maar de kindercast is zoals altijd in Londen fenomenaal. Waarschijnlijk zit er ergens een theaterbasisschool waar ze gedrild worden en zou er eens een onderzoek naar kinderarbeid moeten komen, maar ja, alles voor kunsten, hè!

De muziek is mooi, de grappen zijn grappig en het is gewoon een sensationeel stuk. Het is een Cameron Mackintosh productie. Dus met een beetje geluk gaat dit de versie zijn die veel jaren mee gaat over de hele wereld. Ik zie een productie in Carré bijvoorbeeld wel zitten!

Na de voorstelling naar mijn hotel en op tijd naar bed. Morgen begint de dag weer vroeg!

Tot morgen,

Ilja