Ilja is weer eens in Londen, woensdag.

Vandaag staat er iets bijzonders te gebeuren, een ware wereldreis.

De metro die me normaal naar het centrum van Londen brengt, stopt vandaag in Berlijn, het jaar is 1929. 

Ik loop onder een brug door en sta voor de befaamde Kit Kat Club. Dit wordt mijn tweede bezoek aan deze bijzondere nachtclub.

Via een zijdeur beland ik in de ondergrondse gangen van het gebouw. Camera's worden afgeschermd, want wat hier gebeurd is enkel bestemd voor de ogen van de lucky few.

In de kelder word ik ontvangen met een schnaps, van het huis *kuch* sterk spul zo vroeg in de middag!

Ik volg het neonlicht en vind de bar. Een van de dansers bereid zich hier voor op hun optreden en een band begeleid een andere danser die in de kelder zich laat bewegen door de muziek.

Ik volg een violist, saxofonist en accordeonist de trap op en beland in de Golden Bar. Een danser staat boven op de bar, de muziek neemt ons mee in de tijd.

Via een doorgang langs de bar betreed ik de zaal, mijn Stalls seat bevindt zich in das Parkett, want dit is Berlijn weet je nog, hier wordt de route aangegeven in het Duits.

Ik heb exact dezelfde plaats als bij mijn vorige bezoek, een tafeltje onder een van de balkons.

Een van de obers schenkt mij een ijskoude coli in en een danseres streelt mijn wang. (De vorige keer was net na corona, toen streelde ze nog de pilaar schuin voor mij, dat vond ik toch prettiger.)

Een cast lijst vertelt mij dat de Emcee en de ster van de avond Sally Bowles beide ziek zijn. Maar gelukkig hebben ze nog een reserve duo met dezelfde naam.

Oké, kleine sidenote. Je hebt misschien al door dat ik weer bij de immersieve hitproductie van Cabaret ben. De vorige keer zag ik de musical met Amy Lennox als Sally Bowles, misschien wel het allerbeste musical optreden dat ik ooit heb gezien. Diezelfde week zag ik op West End Live de understudy, maar die was lang niet zo goed, ronduit slecht zelfs.

Vandaag staan er dus ook understudy's op het programma, beide hoofdrollen zelfs. Ze hebben behoorlijk schoenen om te vullen, maar ik weet ook dat understudy's me weg kunnen blazen. Zo vergeet ik nooit meer de legendarische Elsa, Danielle Finamanya die heel Londen wist te verbazen met haar talent.

Er is dus nog geen reden om teleurgesteld te zijn.

Goed tijd om terug te gaan naar Berlijn.

De tafels voor mij zijn voorzien van telefoons. Als bij een stel de partner even weg gaat voor een toiletbezoekje wordt de overgebleven man gebeld. Het is een lang gesprek, een heel lang gesprek. Ik weet niet waar het overgaat, maar ik heb een vermoeden dat een van de Cabaret Girls of Boys hem probeert te verleiden. Zijn partner komt terug en neemt vlug de telefoon over. Er wordt veel over en weer gepraat en een danser komt van het podium om van de gelegenheid gebruik te maken om hun champagne te stelen.

Als ze maar van mijn drankje afblijven!

De voorstelling begint en we worden in alle talen verwelkomd: Wilkommen, bienvenue, welcome. Onze host, de Emcee stelt de cast aan ons voor.

Hier in de KitKat Club kunnen we even ontsnappen aan de buitenwereld, een wereld waar een wereldoorlog alsmaar dichterbij lijkt te komen. (Blijft toch altijd relevant, zo'n goed stuk.)

Er wordt ons een voorstelling voorgeschoteld over liefde en vertrouwen, maar ook hier in de KitKat club, wordt de aanwezigheid van de Nazi's steeds voelbaarder.

We eindigen de eerste akte met een verlovingsfeest, met een verontrustend muzikaal einde.

Ja, doe maar even pauze.

Bij binnenkomst heb ik een kaartje met een QR-code gekregen, zodat ik digitaal van het menu kan bestellen naar mijn tafel. Ik wist helemaal niet dat ze zulke geavanceerde techniek hadden in de jaren 20. Het probleem is alleen, ze hebben ook mijn camera afgeplakt, hoe moet ik nu die code scannen?

Ik pulk toch maar stiekem die sticker van mijn camera, het werkt, ik word voorzien van een drankje en een lekkere versnapering.

Na de pauze wordt het er niet gemoedelijker op. 

De musical Cabaret heeft sowieso geen happy ending, maar deze regie van Rebecca Frecknall (Ook regisseur bij ITA) sleurt ons mee in de duisternis.

Het is een bijzondere show, die met deze bijzondere opzet het publiek met de neus op de feiten drukt. Nogsteeds erg indrukwekkend.

De cast vandaag was subliem. Amy Lennox is natuurlijk niet te overtreffen, maar de Sally Bowles deze middag was verre van slecht. Op geheel eigen wijze zet ze het karakter neer, luchtig op de juiste momenten, maar ook ruw. Haar versie van de titelsong Cabaret voelt compleet anders dan die van Amy Lennox, maar ze heeft de regieaanwijzingen totaal begrepen. Dit ene nummer kan ook in de boeken als een van de meest indrukwekkende optredens ooit.

In tegenstelling tot Amy Lennox, was de Emcee de vorige keer wat minder knap gespeeld. Maar vandaag speelt deze Alternate hem zoals ik hem nog nooit heb gezien. Perfect gedoseerd spel, met verstaanbare zang, zonder een te dik Duits accent. Heel goed uitgevoerd.

Volgend jaar komt er in Nederland een nieuwe productie van Cabaret op de planken. Met niemand minder dan Chantal Janzen in de hoofdrol. Nou klinkt dat in eerste instantie alsof het een hele commerciële productie gaat worden. Maar met Daria Buckvic (van Theater Oostpool) als regisseur, heb ik toch goede hoop dat dit de eerste echte moderne musicaladaptatie in Nederland gaat worden.

De zalen zullen gegarandeerd vol zitten vanwege Chantal, dus dit is de uitgelezen kan voor Daria om Nederland te laten zien wat musical ook kan zijn.

Als de voorstelling voorbij is, neem ik niet alleen afscheid van de Kit Kat Club, maar ook van Berlijn, heel Duitsland zelfs.

Ik maak een korte wandeling en kom binnen no-time terecht in Italië. Tijd voor Pizza.

Het is een hele wereldreis, maar ik ben blij dat ik even kan genieten, al is de pizza niet heel bijzonder.

Het is nog steeds erg zomers weer, dus hoe beter mijn diner te eindigen dan met een écht Italiaans ijsje? Ik googel aar de lekkerste ijssalons in de stad zijn en hoef blijkbaar alleen maar de weg over te steken.

Ik bestel het kleinste formaat ijsje met 2 smaken. Dat is maar goed ook, want het wordt alsnog een flinke hap. Zorgvuldig wordt het ijs op het horentje geschept en zo ontstaat er een prachtige roos.

Ik moet wel snel eten, want het is zo warm dat ik bang ben dat de roosblaadjes zo meteen op m'n kleren druppen.

Na het smeuïge ijsje en Italiaanse koffie is het toch ook tijd om Italië te verlaten, maar ik ben al in de buurt. Een paar straten verderop vind ik de grens naar Griekenland! (Ja, speel even mee!)

Ik ben nu in het land waar theater haar oorsprong vond, tijd voor échte cultuur!

Ik vind een van de grootste auditoriums. En ja, het is geen openluchttheater en ja, het lijkt fokking veel op het Londense Theatre Royal Drury Lane en ja, ze verkopen hier ziek veel Merchandise. Maar ik verzeker je Griekser dan dit wordt het niet. Ik bedoel maar, verderop in de straat ligt een eilandje waar een bruiloft wordt voorbereid... met ABBA-muziek...

In dit gigantische auditorium wordt vanavond het verhaal verteld van Hercules. Niet met een tekst van Euripides of Sophocles, maar door de wat minder bekende, maar zeker wel Griekse, Walt Disnicus...

Ik zit vooraan in het auditorium, tegen de orkest... hoe noemen ze dat bij de Grieken? De orkestbak? Nou ja, er zijn in ieder geval veel muzikanten.

Ik weet niet of het gebruikelijk is bij de oude Grieken, maar ze maken ook gebruik van videoprojecties, dat zullen ze wel met de goden van de theatertechniek geregeld hebben.

De cast bestaat uit een grote groep spelers en, zoals het hoort bij Grieks theater, ook een koor, een vijfkoppig Gospelkoor, The Muses!

Zoals te verwachten is van een Disney... uhh... Disnicus musical, is het een visueel spektakel.

Special effects genoeg, met Hades' life vortex als een van de uniekste effecten. Een soort tornado op het toneel waarin zielen zweven.

Swingende gospelmuziek, flashy kostuums en cartoonachtige karakters, het is alles wat ik verwacht had. Daarnaast heeft deze musical een wereldrecord gehaald, namelijk de meeste flauwe oneliners ooit in een theatervoorstelling. Oprecht 80% van de voorstelling is een opsomming van oneliners. Het wordt snel een beetje irritant, maar ja, als je alle grappen probeert, zijn er ook altijd grappen die goed scoren.

Er zijn natuurlijk ook de typische volwassen innuendo's en de mensen uit de oudheid die praten over moderne dingen. "This is an emergency, someone call IX-IX-IX".

De energie zit er goed in en met Zero to Hero als pauzefinale, wordt het eerste deel met een klapper afgesloten.

In de pauze wordt het publiek weer verzopen in de overprijsd merchandise. Van de populaire rugzakjes voor 100 euro tot glitterbekers, teddyberen en strandlakens. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben er hun logo op geprint.

In het tweede deel wordt meteen goed doorgepakt en swingen we in sneltreinvaart door de rest van het verhaal heen. En voor je het weet is het alweer voorbij. Een spetterende finale en het is gedaan.

Tja, Disney's Hercules, ik was voorbereid op het ergst. Maar ik moet eerlijk zijn en ik zie geen reden om deze musical te haten. Het was een kleurrijk spektakel en de muziek was top. De acteurs waren stuk voor stuk perfect gecast. Met name Hades en Phil (die tweede gespeeld door de acteur die ik vorig jaar nog zag als een totaal andere Hades in Hadestown (een van mijn favoriete musicals die binnenkort in Carré speelt (met Claudia de Breij...))) waren briljant in het neerzetten van hun cartooneske karakters, met een theatraal randje.

Daarnaast heb ik vaak kritiek gehad op Disneymusicals, zo noemde ik The Lion King pretentieus en vond ik dat bij Frozen en Aladdin de timing van het verhaal niet soepel verliep.

Maar dat alles is bij Hercules niet van toepassing. Het is een typische Disneymusical zoals je die gewend bent, maar het probeert niet meer te zijn dan dat. Daarnaast wordt het nooit langdradig. Ik zou bijna zeggen dat het zelfs te snel gaat, maar moet ook toegeven dat het beoogde publiek, waar ook veel kinderen tussen zullen zitten, veel prikkels nodig heeft om niet afgeleid te raken, een ballade te veel kan genoeg zijn om ze kwijt te raken. Deze musical geeft in ieder geval geen tijd voor afleiding.

Tot slot wil ik wel nog even zeggen dat ik echt een gruwelijke hekel heb aan van die Disney volwassenen, die om iedere grap geforceerd hardop gaan lachen, te lang door klappen en om iedere poep of scheet gaan juichen. Als je je hiermee identificeert... jammer joh.

Goed, terug naar het verhaal, Griekenland in een ver verleden.

Als ik na de voorstelling het auditorium verlaat is er nog een klein beetje licht. Dat komt natuurlijk omdat Griekenland zuidelijker ligt.

Ik loop langs het Auditorium aan het einde van de straat waar volgens de posters de zonnigste musical aller tijden speelt, maar die hebben Hercules vast nog niet gezien, want jemig wat een licht!

Ik stap in de metro en reis terug naar Londen in de 21ste eeuw, een reis van ongeveer een kwartier.

Nog even wat boodschappen doen voor mijn ontbijt en ik kan naar bed. Het is toch wel vermoeiend zo’n wereld- en tijdreis in één dag!

Nou goed, morgen ga ik wel weer terug in de tijd, maar hoef ik gelukkig niet meer heel Europa af te reizen.

Tot snel,

Ilja