Ilja is weer eens in Londen, dinsdag.

Ik heb heerlijk geslapen dus tijd voor ontbijt. 

Mijn hotelkamer is uitgerust met alles wat je nodig hebt, zo ook een keuken met broodrooster.

Terwijl mijn brood rooster kleed ik me om, maar dan hoor ik ineens wat piepen. Piept de broodrooster? Waar komt dit vandaan? Dan begint het ineens sneller te piepen, het klinkt als een rookmelder. Wat blijkt, onder de afzuigkap zit een warmte sensor, precies boven de broodrooster. Ik haal het ding snel weg, om een complete ontruiming van het hotel te voorkomen, maar hierdoor gaat hij alleen nog maar harder piepen. Ik duw mijn vinger in het gat waar het geluid uit komt en probeer op het knopje te drukken, hem in te houden. Maar dan stopt hij gelukkig. Ik hang hem weer terug op z'n plek, de broodrooster is toch klaar, maar als ik hem ophang, begint 'ie meteen weer te piepen. Rotapparaat, ik laat hem nu maar gewoon op tafel liggen.

Ik eet m'n toast en schrijf mijn verhaaltje van gisteren af. Ik draai me om en...

KLETS! PATS! RTLTLTL!

Ik stoot m'n glas van tafel, duizenden scherven verspreiden zich over de vloer van mijn hotelkamer. Er is nergens een blik en veger te bekennen, dus ik app de frontdesk waar ik die kan vinden. Geen probleem, de schoonmaak komt het straks opruimen en het glas vervangen. Fijn, maar ik sta hier nu dus wel een soort de vloer is lava te spelen. Ik trek dus maar eerst snel mijn schoenen aan en ben dan snel weg.

Ik ga naar het centrum van Londen, daar ken ik de winkels het beste en ik weet dat ik daar gegarandeerd lekker een ijskoffie kan drinken.

Het is weer erg warm in de stad, maar schaduw is wederom nergens te vinden. Ik neem plaats op het kleine terrasje van de Starbucks vol in de brandende zon. Mijn ijskoffie veranderd in no-time in een gewone koffie.

Ik ga een kleine, maar niet al te intensieve wandeling doen. Er is gisteren een nieuw theatertje geopend, dus ik wil even een kijkje nemen. Het is niet echt een nieuw-nieuw theater, maar een bestaand zaaltje dat omgebouwd is, waar ze nu de titel theater aan hebben gegeven.

Althans, dat was mijn plan, maar als ik opsta, hoor ik ineens een soort valse fanfare uit het park komen, wat is dat? Ik ga op onderzoek uit en het is precies wat ik verwachte aan te treffen, een soort Jostiband!

Het klonk zo vals omdat ze nog aan het stemmen waren, ze beginnen stipt om 12 uur.

Ze worden aangekondigd door een ambassadeur van de stad. Het zijn de ambassadors of music uit Illinois, zaterdag komen de ambassadors of music uit Indiana. 

Wat blijkt, het is helemaal geen jostiband, het zijn gewoon Amerikanen! Wie had dat verwacht.

Ze reizen door grote steden in Europa om muziek te maken of zoiets, ik heb het niet helemaal begrepen, ik ga dit nog googelen vanmiddag. (Niet meer gedaan, boeit me ook niet echt)

Ze spelen van alles en de grens tussen fanfaremuziek en Efteling- of Star Wars soundtracks blijkt heel klein te zijn. Mijn muziekkennis is een beetje overstuur. Want ik hoor alleen maar 'handjes handjes bloemetjesgordijn' en als ze dan wel iets spelen dat ik ken in de klassieke versie, dan noem ik dat gewoon de André Rieu Waltz, When the Saint Go Marching van Lady Gaga of dat ene nummer uit die ene Hugh Jackman musical. 

Ik ken het ook gewoon allemaal.

En ja hoor, ze nóg spelen iets wat ik ken, Come on, shake your body, baby do that Conga! Denk ik... Of nee toch niet, nou ja, wel leuk.

Het is gelukkig wel grotendeels uptempo, dus zit echt te genieten hier in de zon.

Mijn vergelijking met de jostiband blijkt niet geheel onterecht. Ze doen namelijk ook een bucket drumming nummer, wat dat ook mag zijn. Maar ze hebben geen drums, dus gebruiken ze de plastic stoelen, zal de gemeente hier blij mee zijn. En als het nummer erna begint, schrikt een van de saxofonisten, die niet aan het opletten was, wakker wordt van de bombastische muziek en gauw haar toeter in haar mond stopt.

Het meeste publiek trekken ze als ze een medley van bekende Engelse composities gaan spelen, iets van mannen met het oude Justin Bieber kapsel die hier een wereldberoemde foto hebben gemaakt op een zebrapad. Meer zal ik niet zeggen, maar als je het begrijpt snap je vast waarom dit in Londen goed scoort.

Kunnen ze zichzelf hierna nog overtreffen?

Nee, want ze spelen nog wat van die Andre Rieu shit (ik sla mijn André Rieu beklag even over, want dit verhaal is nu al langer dan normaal en ik moet nog naar het theater) en 'de kop van de kat is jarig'.

Ik vond dit echt heel leuk, ik ben stiekem ook gewoon een muzieknerd!

Ik ben helemaal de tijd vergeten, dus ik moet nu echt door, ik kan nog veel meer muzikale klassiekers horen, maar dan moet ik nu wel echt een beetje vaart maken. Dus met een appelsapje en een flesje water op zak, spring ik vlug terug in de metro.

Ik stap uit bij Barbican, dat is een Brutalistisch mega-appartementencomplex, met postapocalyptische vibes. Het is een architectonisch wonder, maar je moet er van houden. Ik vind het altijd vooral een doolhof van grof beton.

Gelukkig weet ik sinds de vorige keer dat ik hier was, dat je niet bij het eerste straaltje zonlicht naar buiten moeten lopen, maar nog een trap op moet, dan over wat bruggen en weer een trap af en zo beland je bij de ingang van Barbican Centre. 

Vanwege de muzikale verrassing eerder vandaag heb ik niet meer zo veel tijd, maar ik moet toch echt even langs het winkeltje.

Het is een artsy boekwinkeltje met gewone boeken, maar vooral ook tafels met vreemde boeken. Zo is er een tafel met filosofische kattenboeken, een interieur tafel, koken met onkruid en alternatieve spelletjes.

Gezien, maar niets gekocht, ik bestel het wel op bol.com als ik het hebben wil. Ik moet naar het theater.

Het theater bevindt zich diep in dit betonnen paleis, dus internet is gelimiteerd, probeer dan maar eens je ticket te downloaden. Na wat proberen lukt het en vind ik bij welke deur ik naar binnen moet.

De zaal is een warmere variant van het betonnen brutalisme. Met bruine stoelen, 3 balkons, retro-futuristische lampen en een gigantisch brandscherm van zwarte (of donkerbruine) spiegels.

In dit theater speelt vandaag Fiddler On The Roof.

Ik heb al ooit een productie van Fiddler On the Roof in Londen gezien, dat was toen de immersieve productie in een getransformeerd Playhouse theatre. Daar liep het toneel met een kronkelend pad door de zaal en speelde het verhaal zich zo ongeveer op mijn schoot af.

Ik was onder de indruk van de vormgeving, maar kan me van het verhaal niet veel herinneren. Alleen de bizarre nachtmerrie scene staat nog steeds op mijn netvlies gebrand.

Wat ik ook al eerder live in Londen heb gezien, is het een bewerking van een van de nummers, Rich Girl van Gwen Stefani is namelijk gebaseerd op een nummer uit deze musical klassieker. Kun je dat geloven? (Er zijn veel meer musicalnummers in pop hits veranderd dan je zou denken, maar daar moet je me dan meer eens persoonlijk naar vragen, dan zal ik even een spoedcursus muzikale geschiedenis geven.)

Bij aanvang opent het gigantische brandscherm en wordt het decor onthuld onder de muziek van een violist op een dak... (want... nou ja, je snapt het wel)

Het decor is een variatie op de Regents Park Open Air Theaters productie van vorig jaar. Een groot dak met gras erop hangt boven het toneel dat omringd wordt door hoog droog gras.

Het is tijdens deze imposante opening dat ik me herinner waarvoor ik vanochtend naar het centrum was gegaan, ik moest hooikoortstabletjes halen... Tja, ik was afgeleid door Amerikaanse Jostiband lookalikes.

Nou maar hopen dat het kunstgras is!

De voorstelling gaat over Tevye (Gespeeld door Adam Dannheiser, ik heb zijn handtekening!), een Joodse melkboer in een traditioneel Russisch dorpje genaamd Anatevka. Het volk van Anatevka wordt steeds meer geïntimideerd door het volk onder de Tsaar van Rusland. Maar dat is nu nog niet heel relevant.

In de eerste helft volgen we vooral hoe Tevye zijn oudste dochter uithuwelijkt, in eerste instantie aan de oude slager in het dorp. Maar uiteindelijk trouwt ze toch met haar ware liefde, een arme kleermaker.

De nachtmerrie scene was niet zo bizar als ik hem me herinner en het is in deze productie een scene waarbij de typische stijl van regents park open air theatre duidelijk naar voren komt.

Voor de pauze zien we de bruiloft, het dak zakt naar beneden, waar 4 mensen palen vasthebben waarop het dak kan rusten als een soort overkapping. Kaarsen, muziek en dans, het is een prachtbruiloft. Tijdens deze bruiloft wordt ook de wereldberoemde bottle dance opgevoerd waarbij 5 mannen wijnflessen op hun hoed balanceren. Het is een dans waarbij veel producties gebruikmaken van magneten, maar hier niet, het zijn echte glazen flessen met water, los op de hoeden van de dansers. Eentje slooft zich op het einde nog uit en laat met een sprongetje de fles van z'n hoofd vliegen en vangt hem zo uit de lucht.

Op het einde wordt de bruiloft verstoord door het Tsaristische Rusland.

Poe poe, tijd voor pauze, wat een drama, maar ja, dat is theater hè?

In de tweede helft wordt het allemaal niet beter. Tevyes tweede dochter wil trouwen met een radicale joodse student die verbannen wordt naar Siberië en volgt hem.

Zijn derde dochter trouwt met een Russische christen, maar dat gaat Tevye echt te ver, dus hij heeft haar dood verklaard. Als reactie daarop speelt de klarinet... (ja, weet ik veel)

Het een voorstelling over een joods volkje dat geacht wordt te breken met tradities. Maar als ze op het einde na een bevel van de Tsaar hun land en alle wat ze hebben moeten verlaten, vragen ze zich af wat ze te verliezen hebben, ze hebben niets, alleen hun tradities.

Verdrietig toch eigenlijk? Zo'n volk dat uit hun land verbannen wordt? Je zou bijna denken dat er een reden achter zit, deze voorstelling juist nu neer te zetten.

Hmm.

Nou, hè toch.

Hoe laat is het?

Oh fuck! Uhh... Flups!

Ik moet echt door!

Ik raak verdwaald tussen de hoge gebouwen in dit deel van Londen en ook de gps heeft het er moeilijk mee, maar ik kom uiteindelijk toch in het metrostation terecht. Dit metrostation is ook al een doolhof en ik heb het gevoel dat ik twee keer helemaal rond ben geweest voordat ik uberhaupt ingecheckt heb.

Ik stap weer uit bij Oxford Circus, een paar deuren links van de uitgang zit The London Palladium, daar moet ik zijn.

Ik moet eerst iets eten en laat er nu net precies tussen de uitgang van de metro en het theater een Shake Shack zitten... Ja, ik wilde ook niet elke dag hetzelfde eten, maar ik heb tijdnood oké?!

Ik kies op het scherm voor de Chicken Bites en word meteen belaagd door een medewerker. Ik snap niet wat hij zegt, maar het komt er op neer dat als ik twee keer 4 stuks bestel, ik een gratis limonade of frietjes krijg. Ik snap niet waarom, maar prima! Ik neem het aanbod aan.

Lekker! 

Hé, ze draaien Gwen Stefani in het restaurant, typisch, daar had ik het net nog over.

Door, tijd voor nog een musical revival. Die van Evita!

Deze productie komt ook uit Regent's Park, maar van een paar jaar terug. Deze versie zou in voorjaar 2020 ook naar The Barbican gaan, maar dat ging wegens omstandigheden, waar we het liever even niet over hebben, helaas niet door.

Maar nu speelt ze alsnog, hier in The London Palladium, met niemand minder dan Rachel Zegler (West Side Story, Hunger Games, Snowhite) in de hoofdrol!

Buiten het theater staan heel veel hekken, er is veel beveiliging en rond het balkon boven de ingang hangen lampen, speakers en camera's. Je zou bijna denken dat Eva Peron hier straks op het balkon gaat staan met haar armen in de lucht terwijl se Don't Cry For Me Argentina zingt, toch? 

Neh, dat zou wel heel raar zijn. Welke regisseur zet zijn bekende acteurs nu buiten het theater neer... dan ben je toch echt krankzinnig...

De musical is geregisseerd door Jaimy Lloyd, hij maakte de afgelopen tijd verschillende baanbrekende producties, met allemaal iets in zijn unieke stijl. Zo liet hij Tom Francis de titelsong van Sunset Boulevard zingen, terwijl hij buiten over straat liep en werd Tom Holland in Romeo en Juliet als Romeo verbannen uit Verona, hij moest het dak op.

Nou, Evita, die kent iedereen toch wel? Mooi.

Het is een voorstelling die ik vaak net niet gezien heb. In New York speelde een productie, maar dat theater was geen Broadway theater dus ik ging ergens anders heen... eeuwig spijt van gehad. Toen de laatste Nederlandse productie in Eindhoven speelde was dit tegelijk met de musicalawards. En ja, de vorige keer in Londen ging dus niet door...

Ik weigerde de film met Madonna te kijken, dus nu is het na lang wachten eindelijk zover, beter stellen ze me niet teleur.

Om het theater binnen te mogen heeft men een ticket nodig, die heb ik een gekocht, maar ik heb 'm niet. Mijn telefoon heeft sinds ik in the Barbican was, geweigerd te verbinden met het internet, dus ik kan de e-ticket niet downloaden.

Gelukkig heb ik ervaring, dus loop ik even langs de kassa. In normale theaters, zoals in Nederland, zoeken ze je ticket op en printen ze 'm uit. Hier niet, hier schrijven ze op een papiertje welke stoel voor mij is.

Mijn stoel zit in rij O (wat?! ILJA! Zo ver naar achteren? Ik dacht dat jij het liefst óp het toneel zit?!) want deze voorstelling was gewoon best wel prijzig en ik gedraag me dan wel rijk, maar ik ben het niet.

Het decor voor Evita is een trap, maar de zaal is dat niet. De zaal loopt wel een beetje schuin op, maar niet zo stijl, het is dus spannend wat er voor me gaat zitten. Zolang ik Rachel Zegler, maar Don't Cry For Me Argentina kan zien zingen...

Het valt mee, er zit een niet al te lange man voor me die wel wat weg heeft van Mark Zuckerberg. Met hem heb ik nog wel appeltje te schillen. De lul.

Ik kan opgelucht om me heen kijken.

Ik had al verteld dat het decor een trap is, verder zien we op dit moment nog niet veel meer dan een blauwe glitterster. Rond het toneel hangen logischerwijs wat lampen, ik zie confettikanonnen en ik zie nergens in de zaal beamer hangen, gelukkig geen video, daar houd ik vaak niet zo van...

De musical begint met slecht nieuws, ze is dood.

Oh wat een circus, oh wat een show, heel Argentina dat gilt en snikt, 't is om een dooie actrice, Evita Peron.

Nee, ik zal niet de hele musical citeren, dan luister je maar gewoon naar een van de cast recordings.

Een grote Argentijnse vlag tyft naar beneden en onthult daar achter gigantische lichtgevende letters die Evita spellen, voor de I staat ze dan. Hoewel haar pose groots is, is het toch maar een klein meisje, die Rachel Zegler. 

Maar ze is goed, onverwachts goed, ik had eigenlijk verwacht dat ze zou teleurstellen. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar natuurlijk kan ze acteren, ze is immers actrice, maar ook de zang is uitstekend.

De voorstelling is neergezet als een soort pop/rockconcert, vol spectaculaire lichtshows en grote dansnummers die leuk gebruikmaken van de grote trap. En ze houdt zich staande, haar stem verstaanbaar en loepzuiver. Als Patti LuPone hierop gaat haten gaan we gewoon doen alsof niemand weet wie zij is, net als wat iedereen nu doet met Jennifer Lopez.

De musical is een visueel spektakel en de muzikale arrangementen pompen door de zaal. Voor de pauze, aan het eind van A New Argentina, wordt van alle kanten uit de zaal confetti geschoten, er vliegen streamers door de lucht en er gaan nog grotere confetti blazers aan. 

Ik ben vorige week bij Dua Lipa geweest en die vrouw is geobsedeerd met confetti. Maar zoveel confetti als er hier in een paar seconden door de zaal wordt gepompt is genoeg om het hele sportpaleis te vullen.

De pauze kan me niet snel genoeg over zijn, want dit concert moet door, we moeten naar die scene op dat balkon. Huil niet om mij Argentina!

Wel leuk om te vertellen, in een van de barren staat een grote taart in de vorm van het theater. Hij staat er alleen al 15 jaar, dus ik weet niet of die nog lekker is.

Het doek gaat weer op en we zien een... een... wat?! Toch een videoscherm... wie bedenkt het. We zien Juan Peron een liedje zingen en daarna komt ze in beeld, Evita, nu met een blonde pruik en witte glitterjurk. Ze staat in de foyer van het theater. En ze loopt vooruit, de camera nogsteeds op haar gezicht en dan, als de camera draait, een straat stampvol met mensen. Het is daar, buiten op het balkon van het theater dat ze Don't Cry for Me Argentina zingt.

Shocking!

Nee, grapje, ik had de afgelopen weken misschien wel geen Instagram, maar ik volg alles op Tiktok. Ik wist allang dat ze dit nummer buiten ging zingen en dat er binnen een videoscherm zou zijn, het is Jaimie Lloyd!

Het is misschien wel controversieel, hét grote nummer van de musical buiten het zicht van het publiek zingen, maar het is ook briljant. Evita Peron deed deze speech voor de armen, om ze een glimp te geven van de glamour en rijkdom waarvan zij alleen maar kunnen hopen.

Maar het is allemaal een act, Eva was een actrice. Zo ook hier, want zodra ze weer binnen is, gaat de blonde pruik af en wordt de witte glitterjurk verruild voor een bh met shorts. Nu wel wel in wit met diamantjes, in plaats van zwart zoals in de eerste akte.

Het is een briljante keuze en we hoeven het lied nou ook weer niet echt te missen, het komt vaak genoeg terug in een of andere variant doorheen de hele musical.

Het was een waar spektakel, dat mijn verwachtingen heeft overtroffen. De muziek, de dans, het concertachtige spektakel en de cast van wereldniveau, bravo!

Na de voorstelling proberen mensen nog wat handtekeningen te scoren, niet alleen mensen die naar de voorstelling zijn geweest staan bij de Stage Door, maar zelfs aan de overkant van de straat staan nog wat van die "arme" mensen te wachten om een glimp op te vangen van Rachel Zegler. Terwijl het is eigenlijk een hele gewone meid, zo was ze ooit gewoon in Toverland! En dat zal ik altijd blijven vertellen als het over haar gaat. Terwijl, ik heb haar helemaal niet gezien toen, ik had vrij die dag. Maar is toch lachen?

Goed, ik pak maar snel de eerstvolgende metro, want anders komt het morgen niet goed met mij. Het is toch wel vermoeiend zo’n theaterdag in Londen. Het was een verrassende dag en daar houd ik van.

Kusjes van mij,

Ilja