Ilja is weer eens in Londen, maandag.

Het is 11 uur sochtends als ik de trap vaan het metro station af dender. Mijn grijze koffer valt bijna van ellende uit elkaar. Als hij week overleeft, dan zal ik hem een waardig afscheid geven.

Ik ben weer in Londen en mijn grijze koffer heeft me tot nu toe altijd trots gevolgd, ontelbare reisjes naar Londen en zelfs een reis naar de andere kant van de oceaan, New York.

Maar des te soepeler ik mezelf steeds weer een weg door deze wereldstad baan. Des te slechter gaat het met mijn trouwe rollende kameraad. Het inklappen van het handvat is een karwei waarbij je inmiddels 2 handen nodig hebt, en ook het uitschuiven vergt wat geweld.

Het doet dan ook pijn om hem, in z'n laatste dagen, alleen achter te moeten laten bij de receptie van het hotel. Maar ik moet door, de cultuur roept mij!

Het is een zonnige dag in Londen en zo midden op de dag heeft de zon een positie aangenomen waardoor er weinig schaduw overblijft op de straten. Daarom tijd voor mijn eerste vaste prik hier in Londen: een peach icetea van Pret A Manger, een van vele geliefde versnaperingen hier.

Met mijn icetea en een chocolade croissantje op zak, vervolg ik mijn weg richting Covent Garden. Wat er weer prachtig bij ligt, de bloemen in bloei, de zon op de gevel en de straat wordt gedweild.

Aan de Covent Garden Market zit, verstopt tussen de winkels, de ingang van de koninklijke opera van Londen, daar ga ik vandaag heen.

Maar nee, geen groot Puccini spektakel in de grote zaal, maar een lunchoptreden in een foyer.

Op maandagen zijn hier de Recitals at Lunch. Korte concerten met een pianist en een of meerdere Opera artiesten. Vandaag staat er een mezzosopraan op het programma.

In de zaal zijn wat stoelen neergezet en vooraan staat een grote vleugel.

De zangeres en pianist worden met applaus ontvangen en ze zetten in. Als het lied klaar is, volgt er doodse stilte. Was het niet goed? Doe je geen applaus bij opera concerten? Ik snap er niets van.

En zo gaat dat bij ieder nummer. Terwijl ik best onder de indruk ben van die dijk van een stem, blijft het publiek steeds muisstil.

Pas na een stuk of 6 nummers wordt er geapplaudisseerd. Ik denk dit is het einde, maar na een korte buiging begint het volgende lied. Zonder iets te zeggen gaan ze verder.

Ik snap er echt helemaal niets meer van. Er wordt tegen het einde nog wel een paar keer geklapt, waarvan een keer ook wel met twijfel.

Het laatste nummer kondigt ze gelukkig aan, kunnen we allemaal iets langer doorklappen. Maar toen kwam ze nog met een toegift… 

Ik weet niet wat ik mee maak, ik ben duidelijk een leek in de operawereld, snel weg hier!

Ik ga terug naar mijn hotel om mijn koffertje uit zijn lijden te verlossen, ik kan naar de kamer.

Daar pak ik wat spullen uit, douche ik snel en kleed ik me om voor de eerste échte voorstelling van deze week.

Maar na deze quickchange heb ik eerst nog iets veel belangrijkers te doen, eten! En waar kan dat beter dan bij de legendarische Shake Shack!

Maar er is een probleem, want als ik bij de Shake Shack op de categorie 'Chicken' klik zie ik maar 1 gerecht en dat zijn niet mijn bites. Ik hoor ook al iemand anders zeggen tegen iemand "ze hebben not de Chicken Bites anymore", dus ik in paniek. Ik klik maar op een cheeseburger, want ik heb wel honger. Maar dan, onder het kopje 'Crinkle Fries', staan daar toch alsnog de Chicken Bites. Goddank!

Nu kan ik, in de schaduw op het terras, genieten van een van de grootse culinaire hoogtepunten die ik ooit heb gegeten.

Na deze smaaksensatie is het dan eindelijk tijd voor theater. Ik ga naar een theater waar ik al vaker ben geweest, deze keer voor een productie uit New York, het is het Tony Award winnende toneelstuk Stereophonic.

Het is een naturalistisch stuk over een 70's band  die na hun eerste nummer 1 album, een tweede gaan opnemen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

De dynamiek in de band ligt regelmatig onder spanning. Maar dit wordt gelukkig afgewisseld met genoeg humor. Neem bijvoorbeeld dialogen onder invloed van drugs of de gesprekken die de geluidstechnici hebben terwijl de band overlegt.

Het verhaal is losjes gebaseerd op de onderlinge dynamiek binnen Fleetwood Mac, maar het is geen biografisch verhaal.

De muziek is gecomponeerd door Will Butler van Arcade Fire.

De acteurs spelen live de muziek in de studio. Sommige nummers worden in verschillende takes aangepast en daarvoor moeten ze dus expres slechter spelen, dat is een kunst op zich.

Voor dat de band hun eerste nummer heeft gespeeld is de gitarist over zijn koptelefoonkabel gestruikeld en deze is gebroken. Als hij erachter komt vlak voordat ze echt gaan spelen, speelt hij dit goed weg door op te merken dat ze nog een reserve hebben hangen. Tot opluchting van de technici in het theater, want er stond er al eentje klaar om de koptelefoon te repareren. De theaterbezoekers die de technicus niet konden zien vanwege zijn positie in het decor, zullen hebben gedacht dat het gewoon bij de voorstelling hoorde.

The show must go on en zo.

Voor de pauze spelen ze nog een laatste knaller van een nummer. Daarna kan iedereen even de benen strekken. En dat is nodig, het eerste deel duurde een uur en 40 minuten. Dat is net zo lang als het complete toneelstuk bij de achterburen. We hebben nog een kleine anderhalf uur te gaan. Dus snel een cola zero achteroverslaan en ik ben er weer klaar voor.

In de tweede helft lopen de spanningen steeds hoger op, de werkdruk is te hoog en de onderlingen verbanden liggen onder vuur.

Er worden bijna geen volledige nummers meer ten gehore gebracht, enkel nog acapella takes, waarna we de versie horen met muziek.

Ten slotte een verrassend eind dat het hele stuk afrondt als compleet verhaal. Indrukwekkend.

Het was een knap geschreven stuk, maar ik betwijfel of het hier net zo’n groot succes gaat worden als op Broadway. Er is hier in Londen zoveel sterk toneel en daarnaast miste Stereophonic toch een beetje die artistieke stempel die het moderne toneel hier heeft. Uniek is het zeker, maar of dat genoeg gaan zijn voor een Best New Play award? Ik weet het nog niet.

Ik doe nog snel wat boodschappen en ga terug naar mijn hotel. Tijd om eindelijk een volle nacht te slapen. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om een reis te boeken de vroege ochtend na een Pitbull concert.

Morgen maar eens kijken of de lat nog wat omhoog kan hier in Londen. 2 gemoderniseerde revivals van musicalklassiekers, ik ben heel benieuwd.

Tot Morgen,

Ilja

Oh! P.s.

Ik heb inderdaad een andere site. Hij is nog niet helemaal af, zo worden er op sommige plekken nog foto’s toegevoegd en komen er nog een stuk of 14 verhalen uit 2023 online. Maarja, ik heb ook gewoon vakantie, alles op z’n tijd dus.