Midweek de Musical. Dag 1.

Mist.

Ja, het is niet mijn eerste keer, maar het is toch weer balen. Door dichte mist moet het vliegtuig uitwijken naar Weeze. Dit wordt weer een zware reis.

Maar goed, waar gaat die reis heen? Aha! Dat kan ik jullie vertellen. Hij gaat namelijk, zoals jullie dat van mij gewend zijn, naar Londen! En het is deze keer niet zomaar een theaterreisje, het is Midweek de Musical!

Nee, alle gekheid op een stokje, ik ben helemaal niet gelukkig. Ruim vijfenhalf uur vertraging...

Op het moment dat ik in Londen aankom, is de eerste musical al begonnen. Dubbel balen, maar dat kan ik vast nog wel oplossen.

Dan maar meteen naar het hotel. Vanwege de korte duur van de reis iets minder luxe dan ik gewend ben. Maar zelfs ik moet toegeven: mijn gevangeniscel in New York was toch echt nog iets luxer dan deze kledingkast met douchecabine. Maar goed, het is schoon, er is een bed en het water wordt warm. Wat heb ik nog meer nodig?

Nou ja, een broodrooster was leuk geweest, maar dat geeft meteen een leuke uitdaging om de dagen mee te beginnen: een goed ontbijtje vinden.

Nou goed, dan me even opfrissen en ik ben weer klaar om mijn doelen te behalen: theater! Ik ben hier maar drie nachten, maar ik heb misschien wel het meest gevarieerde programma ooit samengesteld: een gemiste musical, een Broadway-comedyhit, hitsige Muppets, een solo Dracula, een Sondheim-klassieker en een spiksplinternieuwe Romeo en Julia. Kortom, dit wordt een culturele overdosis.

Snel de stad in!

"Ma Zjeffree, was da leuk?"

Hoor ik dat nou goed?

"Even links wachten, jongens."

Ik versta deze taal?

Ik weet niet waarom, maar het centrum wemelt van de Belgische tieners. Die hebben toch paasvakantie? Oh, eentje heeft een scoutingdas, is dit kamp? Wij gingen nooit naar Londen op kamp, wij hadden geluk als we naar Toverland mochten.

Nou ja, anyway, ik hou me gedeisd. Ik heb namelijk enige bekendheid vergaard in België en wil natuurlijk niet herkend worden. Of ja... Ik ken een paar Belgen... Heb weleens tegen een Belg gepraat.

Goed, ik vermijd de drukte. Dus ik wandel van Trafalgar Square dwars over Leicester Square. Want daar, op de hoek tussen Leicester Square en Piccadilly Circus, daar zit ze. Mijn allergrootste liefde:

Shake Shack!

Chicken Bites, crinkle fries en een van de vele verrukkelijke milkshakes. DIT IS THUISKOMEN!

En weet je wat ook thuiskomen is? EINDELIJK THEATER!

En niet zomaar theater, nee, een heuse Broadway-hit die het over de Atlantische Oceaan heeft geschopt: Oh Mary!

Met nog een paar weken in de hoofdrol: Mason Alexander Park.

Het is een komedie over Mary Todd Lincoln, de first lady naast Abraham Lincoln. En wat blijkt? Zij wilde haar hele leven bij het cabaret.

Het is een razendsnelle, luide rollercoaster van grappen.

Maar ik moet ook eerlijk zijn: het is ook wel een beetje schreeuwerig. Het publiek schaterlacht, maar volgens mij meer omdat ze weten dat er een grap wordt gemaakt dan omdat ze hem echt grappig vinden. De fysieke humor is dan weer wél heel aanstekelijk. Mary draagt een onhandig grote hoepelrok en het decor is bewust zo gemaakt dat het wat weg heeft van een wankele amateurproductie.

Op het einde zien we nog een optreden van Mary als cabaretster en dat doet ze leuk. Maar in Londen geen beleefdheidsovaties, er wordt vandaag zittend geklapt.

Goed, je kunt niet altijd zes gooien. Dus maar snel door naar die kledingkast van mij voor een snelle douche en dan bedtijd. Morgen weer een dag, wie weet gebeurt er nog wat hier in Londen.

Kusjes en een knuf,

Ilja