Ilja's musical avonturen in New York! Dag 5

Net als de mensen hier op Broadway ben ik ook een zeer getalenteerde zelfbenoemde acteur. Vandaag neem ik de rol op me van de toerist! Ik heb genoeg tijd om nog van alles te gaan doen, geen matinee, dus ik hoef pas om 20:00 uur weer bij een theater te zijn. Omdat ik vandaag iets meer een plan heb bereid ik me goed voor, ik neem een fles water, een powerbank, een opgeladen metrocard en een lijst met de benodigde routes mee. Ik pin nog wat nieuw contant geld, dat was namelijk alweer op.

Ik heb vandaag een doel, een uitdaging, noem het een avontuur. Iedereen heeft het bij New York altijd over "The Big Apple", nu ben ik al een paar dagen in New York, maar die appel heb ik nog niet gevonden, tijd voor een grootschalige zoektocht. Ik zoek maar plaatsen waar veel toeristen zijn, want dat lijkt me de perfecte plek om deze beruchte appel te gaan vinden.

Ik neem de metro naar mijn eerste bestemming, de Brooklyn Bridge, daar aangekomen kan ik heel die brug niet vinden. Dat lijkt vreemd, maar het komt gewoon omdat ik de verkeerde uitgang van het metrostation heb genomen. Ik spot de brug en daarbij ook veel straatartiesten, souvenirkraampjes en heel veel, maar echt heel veel, toeristen. Ik begeef mij tussen de massa mensen, niemand heeft het door, ik ben een professional dus iedereen geloofd mijn toeristenstatus. Ik kijk om me heen, in alle hoeken en gaten en op alle kraampjes, maar nergens is ook maar enig teken van een appel te bekennen. De brug heet the Brooklyn Bridge dus misschien is dat een hint, ik moet naar Brooklyn! Ik begin aan een wandeling over de grote brug die bekend staat om fietsers die de hele tijd 'BIKE LANE!' roepen. En ze hebben gelijk, ik heb pas een paar stappen op de brug gezet als ik al bijna van mijn sokken word gereden. Hoe verder ik de brug op loop, hoe meer ik me begin af te vragen of dit een goed plan was. Stap voor stap kom ik in de buurt van de eerste grote toren en daarmee kom ik dus ook steeds hoger boven het water te lopen. Ik mag dan wel een man zijn, maar dit is toch echt wel een beetje spannend. Als ik dichter bij de toren kom durf ik bijna niet meer naar boven, onder, links of rechts te kijken, werkelijk alles is erg intimiderend. Ik kom aan bij de eerste toren en hoewel iedereen foto's maakt van de hoge bogen boven mijn hoofd, blijf ik rechtdoor staren en loop ik zo snel mogelijk er onder door. Dit is misschien wel het engste wat ik deze vakantie heb gedaan. Ik val bijna uit mijn rol, maar halverwege de brug zie ik andere toeristen allemaal foto's maken van iets. Ik raap al mijn moed bij elkaar en draai me langzaam en voorzichtig om om te zien wat er zo interessant is. En daar staat ze weer, de groenige dame met het grote boek en de fakkel, een soort dystopische Sinterklaas eigenlijk, ze noemen haar 'Lady Liberty', ik noem haar gewoon 'het vrijheidsbeeld'.

Ik loop stap voor stap verder en probeer onderweg ook wat foto's te maken, iets wat erg moeilijk is als je vol adrenaline en angstzweet zit. Ik kom na een helse tocht aan bij de tweede toren en durf wederom niet omhoog te kijken, ik stap er onderdoor en weet dat ik het engste heb gehad. Het laatste stuk is alleen nog maar naar beneden lopen, dus ik begin aan een soort snelle wandeling, want hoe sneller ik loop, des te eerder dat ik van deze verschrikkelijke brug af ben.

Ik ben door de angst mijn hele doel vergeten, maar verwacht niet dat die appel op de brug ligt. Het wandel- en fietspad is erg smal, dus als die appel er lag, had ik hem vast wel gezien.

Onder aan de brug lopen veel mensen met camera's en telefoons, dus ik volg ze naar wat vermoedelijk die big apple moet zijn. Ik volg de selfiesticks en hip uitziende mensen tot ik ineens heel veel mensen stil zie staan midden op de weg. Ik kijk omhoog en... helaas.... weer een brug. Tussen 2 flatgebouwen kijk je schuin op de Manhattan Bridge, een iconisch gezicht, maar geen appel. Ik blijf in mijn rol en riskeer mijn leven om vanaf het midden van de weg een foto te schieten, maar ik moet door! Deze foto is al miljoenen keren door mensen van over de hele wereld gemaakt en ook ik heb deze nu in the pocket.

Ik weet niet of de appel zichzelf kan verplaatsen, maar aangezien het heel mooi weer is, ga ik het er op wagen, de appel kan maar op 1 plek zijn op een dag als vandaag. Na een lange metrorit kom ik aan op de meest zomerse plaats van New York, het strand! Ik bevind me op de boardwalk van Coney Island. Op deze boulevard staat onder andere Luna park. Er staat een reuzenrad, achtbanen en nog veel meer attracties, maar het is hier doodstil. In de zomer bruist het hier van plezier, maar nu is het bijna helemaal uitgestorven. Het lijkt bijna een scène uit een film. Het is bijna eng hoe verlaten het er hier bij ligt, er staat zelfs een magere Hein uit een spookhuis achter het hek. Misschien moet ik een keer in de zomer opnieuw langskomen. Ik geniet nog even van het uitzicht op de zee en de rust hier op de boardwalk en dan ga ik weer verder met mijn avontuur, want ook hier is geen appel.

Ik reis verder via het prachtige station bij WTC, er hangen nu ineens allemaal kerstversieringen. Ik loop de toeristen achterna naar de 9/11 memorial, een mooie plek ter nagedachtenis van een verschrikkelijke gebeurtenis. Maar tegelijkertijd is het meer een toeristische hotspot dan een waardig monument. Mensen maken lachend selfies alsof ze naast de Eiffeltoren staan. Ik vind het maar ongemakkelijk, sneld door.

Ik vervolg mijn weg richting the Vessel een modern kunstwerk bestaande uit heel veel trappen dat lijkt op een soort gigantische dennenappel, ik herhaal dennenappel! Natuurlijk! Al die tijd was ik op zoek naar een appel, maar ze hebben het natuurlijk over 'The Big Pineapple'!

Wacht... aahhhhhh... neeee... KAK!

Een dennenappel is helemaal geen appel in het Engels, het is een Pinecone... Ik val volledig uit mijn rol, hoe is het mogelijk, ik ben toch overal geweest?! Ik krijg een kleine mental breakdown en vraag me af of The Big Apple wel echt bestaat.

Nou is het goed hoor, ik geef op, ik ga terug naar mijn hotel en maak me klaar voor de musical van vanavond, Mean Girls, een musical over gemene meisjes! Misschien spelen er ook lieve meiden in en is dit de musical waar het lot een mooie en vooral leuke musicalactrice in mijn leven brengt, ik wacht al ruim 4 dagen! Ik zit vanavond op de derde rij, dus ik moet zorgen dat ik goed opval, ik ga vanavond dus niet verder in de rol van toerist. Vanavond ben ik een New Yorkse bachelor die wat chickies aan de haak gaat slaan.

Het is tijd om naar de musical te gaan en ben helemaal vergeten te eten, maar dat komt wel goed, denk ik. Bijna alles is hier 24 uur per dag open, vandaar ook dat ze het 'The City That Never Sleeps' noemen.

Ik loop het theater in en wordt verblind door de bak licht die er van het decor af komt, het decor is een groot gebogen ledscherm met een aantal bewegende delen, waar achter doorgangen zitten voor acteurs om op te komen. Ik zit vandaag een keer niet op het balkon, maar op de tweede rij. Het leek me wel leuk om eens asociaal dicht bij het podium te zitten. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat je vanaf de tweede rij alles heel goed kan zien, maar ik heb het nu toch gedaan. Ik hoef ook niet uit te leggen waar Mean Girls over gaat, je kunt immers gewoon de film kijken.

Als de voorstelling begint staan alle acteurs aan, ze dansen er superstrak op los en hebben allemaal een grote lach op hun gezicht. Na de opening zien we de grote hoofdrol van deze musical, Cady Herron gespeeld door Erika Henningsen, de rol die in de film werd gespeeld door Lindsay Lohan. Erika is een supergoede actrice en kan ook nog eens heel goed zingen. En korte tijd na het begin komen de plastics op, de gemene meiden waar deze musical naar vernoemd is. Onder leiding van de Queen Bee Regina George, gespeeld door powerhouse Renée Rapp. (onthoud die naam, zij gaat nog ver komen!) Komen ze op een kantine tafel het toneel op gereden. Het domme blondje Karen wordt gespeeld door de ongelooflijk hilarische Kate Rockwell en socialmedia queen Gretchen wordt gespeeld door een understudy, Cailen Fu. Weer een understudy maar wel de beste die ik heb gezien deze week, zeg maar beter dan de originele actrice goed. Zelfs de pruik staat haar goed, bestaat daar een Tony Award voor?

De cast is overtuigend en met geweldige nummers wordt hier een zeer energieke voorstelling neergezet. Tijdens het nummer Apex Predator beginnen Karen en Gretchen te bewegen als vogels. Kate Rockwell bewijst zichzelf weer als top komiek en terwijl het nummer door gaat, geeft zij de oplettende kijkers in mijn hoek een geniaal stuk fysiek theater. Nog in haar rol als vogel ziet ze een pretzel in zo'n eetkraampje en als vogel "vliegt" ze vol tegen de kast aan in een poging de pretzel te pakken. Vogels hebben net zoveel intelligentie als het personage dat ze speelt dus ze probeert het nog eens... je had er bij moeten zijn, het was echt heel grappig. De rest van het publiek is al een paar coupletten verder, maar ik geniet nog van deze scene die zich recht voor mijn neus afspeelt.

Ook tijdens de rest van de voorstelling brengt Kate steeds weer tranen in mijn ogen van het lachen. Zolang zij in het zicht van het publiek is weet ze met haar mimiek en fysiek spel een ongelooflijk goed karakter neer te zetten. Zelfs zonder te spreken steelt ze steeds weer show. Tijdens haar hilarische solo 'sexy' barst het hele publiek in lachen uit. De rollen van Cady's moeder, Regina's moeder en de wiskunde docent (de rol van Tina Fey, tevens de schrijfster van de film en het script voor de musical) worden gespeeld door 1 actrice, Jennifer Simard. Ze wisselt snel tussen de 3 uiteenlopende rollen, maar zet daar bij een geniale performance neer. Ik moet wederom hard lachen, tot nu toe de grappigste musical die ik heb gezien.

In de pauze staat de hele foyer vol met mensen, niet omdat ze allemaal drinken of merchandise willen kopen, maar omdat de wachtrij voor het damestoilet zich als een pretparkwachtrij door de foyer heeft gevormd. Het herentoilet is vrijwel volledig leeg.

Na de pauze wordt er geopend met het nummer 'Stop'. Op het einde van dit lied volgt een groot tapnummer, want dit is Broadway, dus er moet getapt worden. De musical gaat verder met nog veel meer fantastische muziek en grote energieke dansnummers en komt tot einde met wederom een groot applaus. Het decor van deze musical mag dan wel grotendeels bestaan uit videoschermen, waar ik een hekel aan heb, maar de supergetalenteerde cast weet er alsnog een spektakel van de te maken. Ik ben positief verrast en blij dat ik toch naar deze musical ben gegaan. Ik had vandaag eigenlijk naar Ain't Too Proud willen gaan. Ondanks dat ik die musical ook nog graag een keer wil zien, was Mean Girls eentje die ik gewoon niet mocht missen.

Na een lange dag ga ik weer op zoek naar het dichtstbijzijnde metrostation en reis weer terug naar het hotel. Ik heb vandaag een andere metrolijn dan de meeste dagen en loop vervolgens ook nog eens aan de andere kant van het station naar buiten. Ik dacht nu rond het einde van de week de weg wel te weten. Maar het lukt me alsnog om er drie keer langer over doen dan mijn navigatie vooraf had verteld.

Even samengevat, The Big Apple blijkt onvindbaar en Mean Girls is een geweldige musical, waar de cast er een spektakel van weet te maken zonder hulp van speciale effecten. En als laatste nog, ondanks de super overzichtelijke straatindeling is het nog steeds mogelijk te verdwalen in New York...

Op naar de laatste volle dag hier in New York!