Ilja's musical avonturen in New York! Dag 6

Het is vandaag alweer mijn laatste volledige dag in New York en ik heb weer 2 musicals op planning, Dear Evan Hansen en Beetlejuice.

Ik begin mijn dag bij Dear Evan Hansen, dit is de enige musical met een volledig origineel verhaal, het is niet gebaseerd op een film, boek, album, iemands leven of een waargebeurd verhaal. Ik zit wederom op het balkon en dat is in dit theater vrijwel óp het toneel, het lijkt bijna alsof je het decor kan aanraken. Het decor is erg donker en bestaat vooral uit meerdere schermen waar steeds allemaal tweets op verschijnen, ook klinken er overal telefoonmeldingsgeluidjes. Het toneel is bijna helemaal leeg. Er staat alleen een platform met een bed er op en achterin zweeft een soort balkon waar de band op staat. Dear Evan Hansen wordt gespeeld door een achtkoppige cast. De titelrol, Evan Hansen is een ongemakkelijke, eenzame jongen. Evan wordt gespeeld door Michael Lee Brown wie als sinds de première understudy is voor alle drie de jongensrollen.

De musical begint met Evan op zijn bed op de eerste schooldag na de vakantie, hij heeft van een therapeut de opdracht gekregen een brief naar zichzelf te schrijven die begint met "Dear Evan Hansen, today's gonna be a good day and here's why". Zijn linkerarm zit in het gips omdat hij in de zomer tijdens een vakantiebaantje uit een boom is gevallen. Het eerste nummer van de musical wordt gezongen door de moeder van Evan en de moeder van Connor Murphy, een andere eenzame jongen. In het nummer 'anybody have a map?' zingen de moeders over hoe ze het gevoel hebben dat ze niet weten hoe het met hun zonen gaat. Het lijkt wel alsof ze onbereikbaar zijn geworden. Later in de musical blijkt dat Connor Murphy zelfmoord heeft gepleegd en hij werd gevonden met de brief die Evan aan zichzelf had geschreven, vanwege de aanhef lijkt dit dus op een afscheidsbrief aan Evan. De twee hebben elkaar eigenlijk maar 1 keer ontmoet op die eerste schooldag en Connor heeft groot zijn naam op Evans gips geschreven, het lijkt daardoor alsof ze beste vrienden waren. Connors familie is blij dat ze iemand hebben gevonden waarmee Connor om ging en Evan durft niet de waarheid te vertellen. Hij schrijft samen met zijn enige familievriend Jared een aantal nep e-mailgesprekken die hij met Connor zou hebben gehad. Zo begint het verhaal over eenzaamheid, rouw en een grote leugen, oh ja, en Evan is verliefd op Connors zus.

Evan, Jared en een andere meid van school beginnen the Connor Project, want iedereen op school lijkt Connor alweer vergeten te zijn. Op het einde van de eerste akte begint Evan aan een speech op de herdenking van Connor. Hij vertelt met tranen in zijn ogen dat iedereen zich weleens alleen voelt en later breekt het nummer uit in de power anthem getiteld 'You Will Be Found'. De eerste akte is emotioneel, maar weet dat goed te balanceren met een flinke dosis humor.

In de tweede akte gebeurt er iets bijzonders, de musical die in de eerste akte het hele publiek hardop liet lachen brengt de zaal nu in doodse stilte. Overal om heen beginnen mensen te snikken en te snotteren tijdens 'Words Fails'. Als Evans leugen uit elkaar valt en hij op moet biechten dat hij niet echt bevriend was met Connor.

Als vervolgens de moeder van Evan het nummer 'So Small' begint te zingen ontstaat er een soort waterval van tranen die door de zaal stroomt. Ook ik houd het even niet meer droog en vergeet zelfs even adem te halen. Ik wist al waar het verhaal over gaat, aangezien de schrijvers een roman hebben geschreven gebaseerd op de musical. Ondanks dat ik het verhaal al ken, brengen de acteurs het met een oprechtheid die opnieuw weet te raken. Ik zit hier gewoon schaamteloos te janken, ik hoop dat ze een goede waterafvoer hebben. Op het einde van de musical vliegen alle vage beeldschermen weg en ook de zwarte achtergrond wordt omhoog weggetrokken. Een blauwe lucht verlicht de zaal en op het toneel staan kleine boompjes. Het beeld en de scène geven een gevoel van opluchting en iedereen krijgt de kans hun tranen weg te vegen.

De musical leunt volledig op de schouders van de acteurs en het script, want het decor en de vage choreografie zijn weinig overtuigend. De schermen van het decor vliegen de hele voorstellingen een beetje roekeloos over het toneel met vage afbeeldingen en socialmedia pagina's. Ook op de vloer worden allerlei vreemde vormen en tweets geprojecteerd. Het enige fysieke door zijn een eettafel en een bed, dieop een soort megarobotstofzuiger over het toneel glijden. Verder blijft het toneel vrij leeg en hierdoor wordt alle aandacht gericht op de acteurs. Het licht blijft erg donker en de lichtshow is erg minimalistisch. Er is een choreografie, maar die bestaat vooral uit de karakters die een beetje willekeurig op en neer lopen over het toneel en dan op het juiste moment te stoppen om precies net niet in het midden van een lichtstraal te staan... au.

Deze musical brengt geen Broadway spektakel net als de andere voorstellingen deze week, maar weet, net als Jagged Little Pill, wel het publiek te raken. Een apart verhaal, met grote emoties en heel veel tranen, zowel op het toneel als in de zaal.

Na het applaus volgt een mededeling van een van de castleden, deze week wordt er overal op Broadway geld ingezameld voor Broadway Equity Fights Aids. Ze verkopen exclusieve merchandise en na de voorstelling staan de castleden in het theater met rode emmers waar je een donatie in kunt achterlaten.

Als ik de zaal uit loop, loop ik langs Christiane Noll, zij speelde de moeder. Ze heeft me zo hard laten janken, dat ik haar niet eens normaal kan aankijken. Als je dat voor elkaar krijgt, dan ben je wel een hele goede actrice.

Na dit jankfestijn ga ik even mijn emoties wegeten bij de McDonald’s en ik maak me klaar voor het volgende spektakel. De volgende musical omschrijft zichzelf als 'A show about death' Ik hoor je denken, dat wordt weer janken, maar niet getreurd, het is een komedie. Ik ga naar Beetlejuice The Musical!

Ik heb lang uitgekeken naar deze musical en heb een plek op de voorste rij! Let's go!!!

Ik kom aan bij het theater en er staat al een rij van hier tot Tokio. Er is wel gratis entertainment in rij, een vrouw probeert te fileparkeren en haar man geeft aanwijzingen. Dit straattheater duurt ruim 10 minuten en de hele rij heeft zich er al mee bemoeid. De wachtrij begint te bewegen en de massa mensen mag een voor een het theater binnen. In de zaal loop je een andere wereld in. Paarse lichtstralen vliegen van alle hoeken door het theater heen en de lampjes van het theater zelf zijn groen gemaakt.

Ik ga op mijn plek op de eerste rij zitten en wauw, ik kan alle individuele glitters zien die op het voordoek geplakt zijn. De zaal loopt langzaam vol en een kwartier voor aanvang worden we opgeschrikt door een hoofd. Voor ons komt de dirigent tevoorschijn uit de orkestbak, dat was best eng... Ik scroll door mijn Playbill heen en ik zie precies dat wat ik vandaag wilde zien, GEEN UNDERSTUDIES!!! Beetlejuice is de grootste Broadway hype van het moment, dus om de volledige cast te kunnen zien is een goede start van de avond. De voorstelling begint met een hoop knipperende lichten en het ensemble komt op gelopen. En daar, tussen de ensembleacteurs staat, Sophia Anne Caruso, de levende legende. Ze is een jaar jonger dan mij, maar heeft mu al een Broadway carrière waar je u tegen zegt.

We gaan verder en BAM! Daar is Beetlejuice. De titelrol wordt gespeeld door de geweldige Alex Brightman. Hij speelt de hele voorstelling met een stem die perfect past bij zijn rol. En dat doet hij acht keer per week!

Tijdens het eerste nummer wordt duidelijk dat dit geen gewone voorstelling wordt en bij iedere acteur die opkomt, volgt er gejoel en een gigantisch applaus. Tiktok heeft deze musical naar een hoger plan getild.

En dan komt daar het vetste decorstuk op aarde, het huis! Een huiskamer die het volledige toneel inneemt, komt naar voren gereden, het is intimiderend om te zien hoe dit gevaarte beweegt, maar wel supervet! En daar komt de volgende legende: Broadway megaster Kerry Butler en haar tegenspeler David Josefsberg spelen Barbara en Adam. Ze zijn een van de grappigste musical duo's ooit. Deze musical is werkelijk hilarisch, alleen al de interactie met het publiek is ongelooflijk, de sfeer zit er goed in! Lachen, lachen, lachen en ja hoor nog meer applaus, hier zijn Adam Dannheiser als Lydia's vader en een van de grote favorieten van de avond, Leslie Kritzer als de stiefmoeder! Deze vrouw is buitenaards grappig in alles wat ze doet. Zo grappig dat ik af en toe een traantje laat.

De musical gaat door met de ene hilarische scène naar de andere. Door heel de musical zijn geweldige effecten verspreid en het decor is heel vet. Het laatste nummer voor de pauze is Day-o (ja, die Day-o). Het nummer wordt ingezet door Leslie Kritzer, ze is bezeten door Beetlejuice. Lydia, gespeeld door Sophia, heeft een geel jurkje aangekregen, nu heb ik een zwak voor meiden met gele jurkjes dus ik denk dat ik verliefd ben. Zou dit het dan zijn? Is dit het lot?! Ga ik eindelijk trouwen met een écht musicalmeisje?! Het nummer loopt uit in grote chaos en dan zegt Lydia, in haar mooie gele jurkje, de iconische woorden Beetlejuice, Beetlejuice, Beetlejuice! Beetlejuice komt tevoorschijn en ze nemen samen het huis over. BAM! BLACKOUT, PAUZE!

De tweede akte begint met het nummer Girl Scout. De Girl Scout wordt gespeeld door Dana Steingold en ze zet een zeer komisch scouting meisje neer dat koekjes gaat verkopen, ze heeft alleen een hartaandoening dus als ze schrikt, zou ze weleens dood kunnen gaan. Ze klopt aan bij het grote huis dat op het toneel staat en ra ra wie er open doet! Lydia! Helaas heeft ze weer een zwart jurkje aan... Dana Steingold zet een leuke performance neer en wordt uiteindelijk binnengelaten door Lydia. Daar komt het grote huiskamer decor weer, dit keer helemaal zwart met allemaal wormen door de muren. (het complete decor, inclusief het behang, al her meubilair en zelf de trapleuning worden tijdens de voorstelling 3 keer compleet veranderd) Als ze binnen is, schrikt ze zichzelf dood en zo begint het volgende nummer: That Beautiful Sound. Een paar scènes verder komen we in The Netherworld, daar heeft Leslie Kritzer nu de roll van Miss Argentina aangenomen en ik kan je vertellen, dat is next level hilarisch. Ze vertelt Lydia dat het in de Netherworld heel eenzaam is en zo begint het nummer 'What I Know Now'. Het nummer gaat er over dat je maar beter niet dood kunt gaan, want dood zijn is saai en duurt superlang. Er volgt even later een achtervolgingsscène in de Netherworld, leek net een animatiefilm. Dan zingt Sophia als Lydia het nummer 'Home' geweldig, helemaal top en recht voor mijn neus, we hadden oogcontact, ik voelde een connectie! Wie boekt de trouw locatie? Ik heb daar geen verstand van, maar ik weet zeker dat we gaan trouwen!

Even later zijn we terug in het huis en daar is een boze Beetlejuice die allemaal dingen doet waarbij er vuurwerk ontploft. Nog even later wil Beetlejuice met Lydia gaan trouwen, omdat hij dan weer levend kan worden. Ik natuurlijk jaloers, want ook al is haar bruidsjurk niet geel maar rood, dit is MIJN bruid!

Er wordt afgesloten met het nummer 'Jump In The Line' en zo komen we aan bij een feestelijk applaus moment waarbij het hele publiek al rechtop staat voor dat überhaupt het licht op het toneel aan gaat. Na het applaus komt er een korte mededeling van een van de castleden, ook hier wordt vandaag geld ingezameld. Ik heb dit verhaal nu al 8 keer gehoord, dus laat ik mijn ogen rusten op de getalenteerde vlam voor mij op het toneel. We maken weer oogcontact en ik zweer het je, er is een vonk die oversprong, denk ik.

Beetlejuice was toch wel het perfecte voorbeeld van waarom ik helemaal naar New York ben gegaan om musicals te kijken, echt ALLES aan deze musical is geweldig. Omdat ik deze musical zo geweldig vind besluit is toch maar naar de stagedoor te gaan, hier krijgen fans de kans om de acteurs een Playbills te laten signeren en een foto met ze te maken. Niet alle acteurs komen altijd naar buiten, maar je kan er altijd op hopen. Vol smacht wacht ik op mijn toekomstige vrouw maar als eerste komt de hilarische Girl Scout Dana Steingold naar buiten. Er zijn echt heel veel mensen naar de stagedoor gekomen, dus het duurt even voordat ze iedereen heeft gehad, ze is wel een chille actrice en neemt de tijd om alle Playbills te signeren. Dan komt Lydia's vader, gespeeld door Adam Dannheiser naar buiten, geen hele interessante acteur verder maar goed, toch een extra handtekening op mijn Playbill. Als derde komt Broadway-icoon Kerry Butler, iedereen gaat los en de toch wel redelijk kleine actrice probeert tussen alle hoofden door toch alle Playbills te signeren. Ze is een lieve vrouw die rustig de tijd neemt om iedereen te bedanken voor de complimentenregen die er uit de menigte komt. En dan... dan komt er niemand meer... helaas.

Sophia voelde de klik dus blijkbaar niet en laat mij letterlijk in de kou staan... ach ja... ook dat is het lot. Soms blijkt de ware toch niet een zeer getalenteerde hoofdrolspeelster van een superpopulaire Broadway musical te zijn, toch jammer. Er was blijkbaar niet genoeg connectie voor haar om eventjes om mijn nummer te komen vragen... ja... meid... eigen fout is goud waard, je weet niet wat je mist. Ze hoort nog wel van me als ik later musical recensent ben voor de New York Times of zo, dan zal ze het leren! En tja, ik val toch al helemaal niet op blond...

Na Beetlejuice heb ik het hoogtepunt van deze week toch wel echt gehad en ik begin in het hotel maar alvast met het grootste deel van mijn koffer in te pakken, want na Aladdin morgen is het toch echt tijd om deze bijzondere stad te verlaten, zonder getalenteerde musicalactrice aan mijn zijde... ja echt hoor, ik had echt verwacht dat ik er een zou vinden. Maar ja, de enige die enigszins binnen de criteria viel had met haar gele jurkje, had geen zin om naar buiten te komen. Misschien zit er morgen bij Aladdin nog wat tussen, maar denk het niet, die Disney-prinsessen vallen alleen maar op Arabische dieven met vliegende kleedjes... Daar kan ik niet tegen op!

Nou slaap lekker en tot morgen!