Ilja's Musicalavonturen in New York! Dag 8

Finale Ultimo

Mijn dag begint goed, want wie kom ik tegen op Times Square? Sophia Anne Caruso, de meid die gisteren toch wel een beetje mij hart heeft gebroken door mij in de kou te laten staan bij Beetlejuice! Ik loop naar haar toe en zeg iets als 'Nou meid, we moeten nodig effe praten.' Dus zij reageert zo met 'oh ja, dat gaat zeker nog over gisteren, sorry daarvoor maar ik wist niet zeker of de connectie die ik voelde wederzijds was.' Ik: 'Ja, ik dacht op zich wel dat die klik er was, maar dat kwam ook wel voornamelijk door dat gele jurkje, ja, daar heb ik toch een zwak voor.' Sophia: 'oh, ja, maar ik zou het toch wel graag opnieuw willen proberen, het voelde toch alsof dit het lot was' Ik: 'ja meid dat zal wel wezen, maar het lot kan soms heel hard zijn en ik heb helemaal geen tijd voor al je kleffe praat. Ik moet nog mijn koffer inpakken dan moet ik nog naar Aladdin en dan moet ik mijn vliegtuig halen.' Sophia: 'ooh, maar zie ik je dan wel als je weer in New York bent? Ik ga je missen knappe hunk, getalenteerde facebookblogger en international visitor dat je bent.' Ze eindigt met een zwoele knipoog. Ik: 'Ja meid doe niet zo gek, stuur maar gewoon een appje ofzo, ik moet nu echt gaan, ik zei toch dat ik sowieso al helemaal niet op blond val.'

Dan wordt ik wakker.

Ik begin met mijn koffer verder in te pakken en neem afscheid van mijn kleine hotelkamer..... dat was niet heel moeilijk want het was maar iets van 6 vierkante meter. En daar sta ik dan, op de achter grond begint een gitaar te spelen.

"All my bags are packed, I'm ready to go" (Oh shit! Het wordt een musical!) "I'm standing here outside my door, I hate to wake up, but I have to go. So kiss me and smile for me, tell me that you'll wait for, already I'm so lonesome I could die (Meer instrumenten beginnen te spelen, want dit is de musical versie) Cuz I'm LEAVING ON A JET PLANE, pretty sure that I'll come back again!' De eenkoppige cast barst uit in een soort moderne dans en sluit af met een groots tap nummer met jazz hands en glitterhoedjes. Dit is het, mijn Finale Ultimo! En dan, het licht gaat uit, maar het publiek blijft stil, ze zijn zo geraakt door deze performance dat ze niet weten hoe ze moeten reageren.

Het is me gelukt, ik ben nu ook een Broadwayster!

Op naar The New Amsterdam Theatre, een theater dat Disney jaren geleden heeft gekocht en heeft omgetoverd van bouwval tot een prachtige theater. Onderweg wandel ik nog even langs Grand Central Station want die had ik nog niet gezien. Toch wel een bijzondere hal, maar ik had toch verwacht dat er een leeuw, een giraffe, een zebra en een nijlpaard zouden zijn die omsingeld worden door de politie...

In het theater wordt iedereen ontvangen met een bijzondere service. Je wordt met een lift naar de juiste etage gebracht en in de lift staat ook zo'n mannetje die op de knopjes drukt, met zo'n hoedje en al. Het lijkt bijna alsof ik in een Disney park ben, maar het is gewoon een theater in New York, helaas zonder achtbanen dus. Op de etage waar ik moet zijn staat een bar met daar tegenover een merchandise stand, want ja, dit is Disney, die grijpen alle kansen om geld te verdienen met beide handen aan. In de foyer wordt de muziek uit de musical gespeeld, maar dat houden de verkopers natuurlijk niet een hele dag vol, dus na een paar nummers gaan ze over op The Little Mermaid en andere nummers uit Disney films en musicals. Dit theater is het derde grootste theater op Broadway en bij binnenkomst wordt dat ook heel duidelijk, dit theater is gigantisch.

De voorstelling begint met Arabian Nights. Het decor is niet heel indrukwekkend, een paar kleine wiebelende huisjes die eruit zien alsof ze van karton zijn gemaakt. Het orkest speelt wel heel goed een geeft toch het idee dat je in Agrabar bent, het klinkt ook een beetje als de Fata Morgana. Het decor is misschien niet heel bijzonder, maar de kostuums zijn prachtig, vol diamantjes en mooie stofjes die rondvliegen door de lucht tijdens de grote dansnummers. Pas op het einde van de eerste akte wordt het een interessant, The Cave of Wonders komt op. De grote tijgervormige doorgang begint te spreken en zijn zware stem laat de hele zaal beven. Even was is bang dat het hele balkon zou instorten, maar dat viel gelukkig mee. De musical gaat verder binnen in de Cave of Wonders en daar komt dan eindelijk de ster van de show tevoorschijn, draaiend komt hij uit de vloer geschoven en dan begint hij de musical versie van Friend Like Me. Friend Like Me is een groot spektakel eindigend met een typisch Broadway tapnummer en heel veel vuurwerk. Even later begint de pauze en ik ben nog niet echt overtuigd. Deze voorstelling mist de charmes van een Broadway voorstelling en ook de cast is niet heel bijzonder.

Vrij kort na de pauze komt het nummer 'A Whole New World' en dan wordt het eindelijk echt leuk. Tijdens dat nummer zien we het beste stukje theatermagie allertijden. Ik heb het over het vliegend tapijt. Tijdens het nummer vliegen Aladdin en Jasmine over het donkere toneel met achter hun een grote maan en heel veel sterren, het is onmogelijk om te zien hoe het kan dat ze vliegen en je gaat er vanuit dat dat ook de reden is dat het zo donker is. Maar, wat andere vage scènes later komt het tapijt terug, nu op een volledig uitgelicht toneel. Nog steeds valt niet te zien hoe het tapijt vliegt, zelfs als je weet hoe ze het doen (en dat is echt een geniaal systeem) kan je het echt niet zien, bravo Disney, bravo!

De voorstelling komt tot een eind en helaas, dit is de eerste (en laatste) voorstelling hier in New York zonder staande ovatie, het is gewoon niet goed genoeg. Wel een leuk feitje is dat Jafar gespeeld wordt door de acteur die ook de stem van Jafar was in de animatiefilm. Hij is de enige acteur die een Disney rol zowel op film als op het toneel heeft gespeeld.

Na de musical ga ik snel wat eten en ik daarna haal ik mijn koffers op. Ik stap op de metro en weet dat het vandaag iets langer gaat duren dan bij mijn aankomst. Er is dit weekend onderhoud aan het spoor van de metrolijn dus de laatste paar haltes worden gereden met een gratis shuttlebus. Bij het laatste metrostation volg ik de bordjes naar de shuttlebus maar dit lijkt mogelijk de langste speurtocht ooit, tientallen gele pamfletten door een doolhof van roltrappen die het niet eens doen. Daar loop je dan met je zware koffer te zeulen Ik heb de bus gevonden en na een korte rit kom ik aan bij de airtrain en zo kom ik ruim op tijd aan bij het vliegveld.

Ik ben al geruime tijd door de douane voor we gaan boarden, maar om negen uur mag ik dan eindelijk het vliegtuig in. Ik heb stoel 18A een zogenaamde "windowseat", maar niets is minder waar want net bij deze stoel is het raam niet aanwezig... Tijdens het stijgen kan ik net in het raampje achter mij naar buiten kijken en zie ik heel kort, tijdens het draaien de lichtgevende skyline van Manhattan verdwijnen en even later vliegen we door de duistere nacht. De vlucht duurt een uur korter dan op de heenweg dus ik hoef iets minder tijd te vullen. Ik begin met een film te kijken, Dora and the lost city of gold, dat was eigenlijk wel een hele grappige film. Het lukt me om daarna een paar uur te slapen en wordt dan wakker van een hele zoete geur, ze deelde van die aardbijen yoghurtjes uit. Dit waren een soort luxe danoontjes, alleen zonder de verkleurende lepeltjes of ijslollystokjes...

Na een fijne vlucht zonder uitzicht bij mijn windowseat begint het vliegtuig te dalen. En dan, touchdown en voor één allerlaatste keer deze vakantie: applaus!

Dit was het dan, mijn geweldige avontuur aan de andere kant van de Atlantische oceaan. Het was de beste week die ik me maar kon wensen en ik kan niet wachten op wat mijn volgende avontuur gaat brengen.

Voor nu bedankt voor het lezen en tot snel!