Ilja's Musicalavonturen in Londen! Dag 2

Pang Pang, TRRRRRR, Wrrrm Wrrrm Wrrrm.

Dat is het geluid waardoor ik 's ochtends wakker word. Naast mijn hotel wordt een gebouw grondig opgeknapt en dat gaat gepaard met het nodige kabaal. Ach, ben ik vandaag tenminste wél op tijd wakker.

Ik had dit ook kunnen weten, want het hotel was zo vriendelijk oordopjes te voorzien, omdat ze nogal luidruchtig kunnen zijn.

Ik heb met Suus afgesproken op Leicester Square, tegenover de Burger King. Dus ik kom daar aan, is ze er niet... Tja, dan maar bellen, maar net op het moment dat ik bel komt ze al aangewandeld, ze had alvast een theetje gehaald (of wat was het Suus?).

Nou, ik dus ook even een lekker croissantje en hip iceteatje gehaald en we kunnen gaan toeristen. We wilden ons even thuis voelen als Toverlanders, dus wij naar de toverwinkel. Suus koopt een tas en daarna weten we het ook niet meer. Wat doet een toerist eigenlijk in zo'n stad? We gaan maar gewoon een beetje in het wild rondlopen.

Onderweg komen we langs een soort gigantische Etos, daar moest ik even naar binnen want ik had vochtige brillendoekjes nodig. In het theater heb je nogal wat tegenlicht, dus dan is het niet prettig om vette brilglazen te hebben.

Met mijn brillendoekjes op zak gaan we door naar een Starbucks voor een drankje en een broodje en daarna ga ik op weg naar het station. Ik ga vandaag even op een klein avontuur. Ik stap op bij station Vauxhall, vanaf daar pak ik de trein naar Hampton Court. Na een half uur met de trein en een klein stukje lopen kom ik aan bij Hampton Court Palace, niet omdat dat paleis me zo boeit, maar omdat daar vanmiddag een musical speelt: Six the Musical Live at Hampton Court Palace. (op maandagmiddag!)

Six is een musical over de zes vrouwen van Henry VIII. De echte kenners weten dat ik die allang heb gezien met de originele cast in 2019, maar vandaag is de originele cast weer even bij elkaar voor een klein aantal optredens in de open lucht midden in Hampton Court Palace.

Het theater, oh nee, paleis, is behoorlijk groot en de tuin nog veel groter. In die tuin is een complete foodstreet in festival stijl met heel veel ruimte om te picknicken onder vreemde bomen. En die bomen zijn belangrijk, want het is behoorlijk warm hier in de zon. De bomen zijn ook functioneel als je even een treinkaartje moet bestellen, het poortje op het station had mijn retourticket ingeslikt en ik moet toch echt terug naar de stad vanmiddag...

Ik drink een colaatje en ga snel even naar de wc voordat de voorstelling begint.

Het is een oud paleis en ook de toiletten komen uit de verleden tijd, geen licht en ik heb voor het eerst in mijn leven doorgespoeld door aan een koord te trekken, #lifegoals!

In het midden van het paleis is een plein waar een groot festival podium staat met een versimpelde versie van het decor van de musical. Daaromheen staan héél veel stoelen en een hele grote tribune, er zijn heel veel plaatsen hier maar het is voor de derde en een-na-laatste keer helemaal uitverkocht.

Voordat de musical begint speelt er popdiva muziek gespeeld op een instrument waarvan ik denk dat het een Citer is, zo'n ding dat pling pling geluiden maakt.

De musical begint en zodra de zes actrices op komen lopen gaat het publiek uit haar dak. De musical duurt maar 70 minuten maar het publiek gaat iedere minuut helemaal los.

De voorstelling is geschreven als een soort popconcert, de vorige keer in het kleine Arts Theatre dacht ik dat het alleen in zo'n kleine setting zou werken omdat je daar bovenop de actie zit. Maar nu denk ik toch dat dit zelfs zou werken in een uitverkocht Wembley stadium, want zo'n groot en luid publiek is toch wel zeer sfeer bevorderend. Popmuziek, publieksinteractie en heel veel grappen. Six, mijn excuses, je bent wel echt een hele leuke musical. Het is een beetje cheesy, maar een paleis met duizenden gillende fans maakt het toch wel een hele bijzondere ervaring. Een Ariana Grande concert is er niets bij.

Nu snel terug naar het station om weer naar de stad te gaan. De trein is vol, het is warm, maar hoe komt een mens anders weer terug in Londen. Onderweg stopt de trein ergens midden op een spoor, het lijkt de NS wel. En even later als we bij het volgende station zijn, wordt ons verteld dat de trein rechtstreeks doorgaat naar Waterloo... mijn kaartje gaat tot Vauxhall, dus de trein gaat een station te ver.

Bij Waterloo aangekomen probeer ik of ik kan uitchecken met mijn Oyster card, ook al heb ik niet daarmee ingecheckt. En het werkt, het poortje gaat open. Ik pak de metro onder de Theems door en daar is Suus weer, tijd om te eten. We eten aan een plantenbak, want binnen bij het restaurant met de gouden bogen was geen plaats en aan de straten van Londen vindt men geen bankjes.

Na het eten zijn we al meteen op de bestemming van vandaag, het Adelphi Theatre. Dit theater is maar een paar plantenbakken verwijderd van waar we hebben gegeten. Ik ben er al eerder geweest voor Waitress en vond het toen al een opvallende zaal.

In het Adelphi speelt weer zo'n onverwachte musical: Back To The Future. Ik moet zeggen, ik heb niet heel veel vertrouwen in deze titel, klinkt wel heel commercieel en ik zie geen theatrale noodzaak, maar goed, alles is het proberen waard.

De voorstelling begint zoals iedere musical met muziek en spektakel (er is zelfs vuurwerk) en dan zien we Marty op de parkeerplaats van Twins Peak (je weet wel, uit de film) en dan ineens uit het niets komt dé DeLorean driftend tevoorschijn uit het niets. Wat in de Harry Potter en Disney Theatrical productions is dit nou?! Dit is theatertechniek on steroids!

Heel veel spektakel, catchy muziek en een bak met energie later is het ineens al pauze. Ik schrik er helemaal van want ik ben nog zo aan het genieten, het was echt helemaal geweldig. De voorstelling is zó leuk dat ik mezelf betrapt heb hardop zitten te lachen.

Ook Suus appt dat ze het hilarisch vindt. (oh, dat moet ik even uitleggen, wij zijn niet samen op vakantie, maar tegelijk, dus zij zat onder het balkon, ik er op)

Na de pauze gaat de voorstelling verder met een typische opening van de tweede akte: totaal onnodig maar wel heel grappig. En ze eindigen het nummer zelfs met een tovertruc waar zelfs ik van sta te kijken. Een dergelijk truc zit ook in Harry Potter and the Cursed Child, maar daar is 'ie niet zo effectief uitgevoerd als hier.

De tweede helft is net als voor de pauze veel energie, spektakel en wederom erg grappig. Op het einde komt deze musical nog met een allerlaatste verrassing uit de trukendoos. Marty en Doc stappen in de DeLorean die alweer uit het niets tevoorschijn komt en wat er dan gebeurt...

(als je nou wel denkt dat je ooit deze musical wilt gaan zien, stop dan even met lezen en ga verder bij het sterretje. Er komt nu een grote spoiler.)

De DeLorean stijgt op, de wielen draaien naar onder (net als in de film) en dan gebeurt het onverwachte. De auto vliegt naar voren, over de orkestbak zo de zaal in en net als je denkt dat het niet gekker kan draait 'ie ook nog over de kop! Echt waar, je moet het zien om te geloven!

*het sterretje

Als je er helemaal voor naar het buitenland gaat, dan is dit wat je wil van een musical, totaal verrast worden door een productie van ongelooflijk hoge kwaliteit. Back To The Future is een van de beste musicals die ik óóit heb gezien! (En dan bedoel ik het lijstje waar alleen Come From Away, Tina, Hadestown en Beetlejuice op staan)

Nou, de voorstelling is afgelopen en ik ga terug richting de metro, morgen weer een drukke dag. En het wordt veel lopen morgen, want de metromensen gaan staken, fijn...

Bij de een-na-laatste stop voor mijn hotel wordt omgeroepen dat ze bij het volgende station niet gaan stoppen en dat ik hier beter uit kan stappen. Het is dan dus ook een grote tegenvaller als mijn telefoon geen internetverbinding heeft als ik op wil zoeken hoe ik moet lopen. Gelukkig gok ik goed en loop ik precies de juiste straat in richting mijn hotel,

Onderweg loop ik langs een gebouw waarboven allemaal vogels vliegen. Tenminste, ik denk (lees hoop) dat het vogels zijn want het ziet er een beetje eng uit. Ze vliegen rondjes in een straal van fel licht, het zijn er veel, maar ze fladderen niet... apart.

Goed, door naar het hotel want ik ben weer kapot en nu dus ook een beetje bang.

Londen, wederom bedankt!