Ilja's Musicalavonturen in Londen! Dag 5

Tijd om te toeristen! ...tenminste dat was het plan, maar als ik in Disney-prinses stijl de gordijnen open gooi zie ik regen... natuurlijk, Engeland zou Engeland niet zijn als het niet ergens een keer zou gaan regenen. Dan maar even wachten, buienalarm kan het buitenland niet aan, buienradar gelukkig wel. Een halfuurtje wachten, daarna kan ik weer veilig naar buiten.

Als de regen is weggevaagd begin ik aan mijn wandeltocht die ik gisteren zorgvuldig heb uitgestippeld. Vandaag is de oostkant van Londen aan de beurt, als ik tijd heb, doe ik later deze week het centrum en de westkant.

Ik begin met mijn avontuur over de Millenium Bridge, ik heb het niet zo met bruggen, maar gelukkig is er een handrail aan de zijkant.

Onderweg maak ik wat foto's, van die foto's die iedereen maakt als ze in Londen zijn, dus dan kan ik niet achter blijven. Na Millenium bridge kom ik langs een andere brug, wat hippe gebouwtjes, een of ander gek kerkje en dan Tower Bridge. Ik maak wat foto's van Tower Bridge en omstreken en loop door naar Porters Lodge, weer zo'n standaard foto locatie, met bruggetjes tussen appartementen. Ja, deze stad is geobsedeerd door bruggen denk ik.

Na een verkoelende Starbucks-frappuccino om te verkoelen, want het is stervens benauwd,

steek ik de Tower Bridge over. Het is tijd om de metro te pakken, want ik moet vandaag nog naar het theater!

Snel langs mijn hotel voor een tassenwissel en dan op naar The London Coliseum.

Het Coliseum is een groot theater waar onder andere veel opera's spelen, in het gebouw vind je dan ook verschillende prijzen, waaronder een aantal Olivier Awards. (de Tony's van West-End!) De zaal van dit theater is gigantisch, ik krijg dan ook meteen hoogtevrees als ik binnen kom... Nee, grapje, ik zit aan het gangpad op rij 3.

Om een nog onbekende reden is aan mijn kant van de zaal rij 1 weggehaald, er zitten dus zeer weinig mensen voor mijn neus. (Oke, dit komt niet meer terug later in het verhaal, maar op het einde van de voorstelling loopt de hoofdrolspeelster het toneel af en via de zaal naar buiten, recht langs mijn stoel af!)

Ik heb perfect zicht op de orkestbak en zoals je van een operatheater kunt verwachten is die gigantisch en hij is gelukkig ook rijkelijk gevuld. Er zitten wel 36 muzikanten in!

De gemiddelde leeftijd in de zaal komt vrij dicht bij de 100, maar gelukkig ben ik niet de jongste, er zit precies 1 kind in de zaal... Ik heb een vermoeden dat de ouders dat kind beter mee hadden kunnen nemen naar Frozen of iets in de richting.

Ik ben hier voor de matinee van de Lincoln Center Theatre productie van de musical My Fair Lady, echt zo'n bejaarden voorstelling uit de jaren stillekes, maar wauw, alleen voor de poster zou ik al gaan! Bloemen doen het bij mij altijd goed.

(En nu was ik van plan een heel betoog te houden over de musical Flowers For Ms. Harris, een schitterend intieme musical over een poetsvrouw die van bloemen houdt en verliefd wordt op een jurk van Dior. Een mooie rivier van een musical en een ode aan de denkwijze van Christian Dior. Die musical heeft de tekst en muziek zo goed verweven dat je niet door hebt dat ze beginnen met zingen. Die musical is ooit opgenomen in het Chichester Festival Theatre, dus als je goed zoekt, kun je 'm vast wel ergens vinden)

De voorstelling begint en het orkest speelt een ouverture waar je u tegen zegt. WAUW! Ik krijg niet snel kippenvel van instrumentale muziek maar om dit zo live te horen is waanzinnig en als dan ook nog de herkenbare melodie van 'I Could Have Danced All Night' voorbij komt, sprakeloos...

Even wachten hoor, ik zoek nog naar de juiste woorden.

Bijna hoor.

Magnifiek!

Oké, ik kan nog ademen dus laat de rest van de voorstelling maar beginnen.

Er is een understudy op voor Eliza Doolittle en op zich maakt me dat niet uit, want de andere actrice ken ik toch niet. Maar deze understudy, dit is gewoon een jonge Laura Benanti en die stem... wederom sprakeloos! (Ik dan hè, zij niet, laat haar stem alstublieft klinken!)

Ik denk dat 'I Could Have Danced All Night' op het lijstje met meest indrukwekkende optredens ooit komt. Wat een perfecte klassieke stem voor deze rol heeft deze zangeres.

En die muziek! WOW! Live orkesten zijn sowieso al beter dan een bandje of nog erger een orkestband. Maar 36 muzikanten, dat is wel even andere koek. Dit klinkt fenomenaal, ik heb de hele voorstelling alleen al kippenvel van de muziek.

De musical duurt behoorlijk lang, ik heb ruim 3 uur in die zaal gezeten! Maar het was het iedere seconde meer dan waard. Ik was bang dat dit een hele oubollige musical zou zijn. Maar het was perfect. Prachtige stemmen, prachtige muziek en een prachtige Eliza Doolittle gespeeld door Rebekah Lowings. Ik ben fan!

Na de voorstelling snel eten en dan door naar Seven Dials, daar zit het Cambridge Theatre, home of Matilda the Musical.

Nu moet ik even iets uitleggen en daarvoor moet je goed opletten. Matilda the Musical is gebaseerd op Matilda het boek en niet op Matilda de film, er komt overigens wel een film van Matilda the Musical, dus dat is dan eigenlijk 'Matilda de musical gebaseerd op Matild het boek en niet op Matilda de film de film'. Wat me doet denken dat ze ook een film zouden kunnen maken van 'Back to the future the musical gebaseerd op de film'. Omdat dat als musical film waarschijnlijk heel goed zou werken. Dus...

Terug naar Matilda de musical de film gebaseerd op de musical gebaseerd op het boek en niet de film. Die komt uit in december op Netflix en de trailer is veelbelovend.

Waar was ik?

Oh ja, Matilda the Musical (niet gebaseerd op de film maar op het boek) heeft al jaren een speciaal plekje in mijn hart, maar ik heb haar nog nooit live gezien. (Alleen als illegale opname) En zoals ik altijd zeg "Als je iets niet hebt ervaren, dan mag je er ook geen mening over hebben." Dus dat was eigenlijk het doel van deze reis, zorgen dat Matilda legaal in mijn musical top 10 mag.

Punt.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Nee, geintje!

Matilda is een bijzondere musical, het is geschreven door Dennis Kelly een toneelschrijver die niks met musicals of kinderen heeft. Hij heeft zelfs Girls & Boys geschreven, een meesterlijke theatermonoloog over het medeacomplex (komend seizoen opnieuw in Nederland te zien gespeeld door Hadewych Minis, meer dan een aanrader, die vrouw is genomineerd voor een prijs!)

De muziek is geschreven door Tim Michin, een comedy mens die verrassend genoeg heel goed een musical kan schrijven. En dan was er ook nog een onverwachte regisseur. (Er staat een documentaire op Youtube, is in het Engels maar wel echt rete interessant! kijken kun je hier)

Wat Matilda onderscheid van de film, naast het feit dat er in gezongen wordt, is dat de musical minder focust op Matilda het tovermeisje, maar meer op Matilda het literaire wonderkind dat ook nog emoties heeft.

Ik zit op rij 1, aan het middenpad, daar lopen de acteurs regelmatig doorheen tijdens de voorstelling, verder is het totaal geen asociale plaats of zo, hoor. Tijdens 'Telly' word je in deze stoel aangesproken als slightly famous person en tijdens 'When I Grow Up' vliegen de grote en kleine letterlijk over je hoofd.

De musical opent met een van de briljantste openingen aller tijden: Miracle. In dit nummer laten ze even zien dat dit niet een leuke schoolmusical is met wat kinderen die toevallig kunnen zingen. Nee, ze laten even zien dat deze kinderen gedrild zijn om strakke choreografieën te dansen en ondertussen ook nog de juiste lijn te zingen. En dan wordt ze geboren: Matilda.

Een klein (echt klein) meisje komt tevoorschijn (echt piepklein, dat kon ik zien vanaf rij 1 want ze had echt nog zo van die babynageltjes, zo absurd klein weet je wel, kijk maar een keer bij onze Storm hoe dat er uit ziet) en dat hele kleine meisje draagt 2,5 uur lang de hele voorstelling op haar schouders. Natuurlijk zijn er ook nummers voor de volwassen acteurs, maar de musical heet niet voor niets Matilda the Musical. In de musical spelen 9 kinderen, waaronder uiteraard Matilda.

Isla Gie, het meisje dat vandaag Matilda mag spelen, is überschattig, maar ook bloedserieus als actrice. Ze kent haar teksten, choreografieën en laat zich door niemand gek maken, zelfs niet door die ene theaterbezoeker met op rij 1 die kijkt alsof hij wel eens een hele kritische recensie kan gaan schrijven... Maar wees niet gevreesd, eens een favoriet,altijd een favoriet.

Alle kinderen zijn echt om op te vreten (heb ik overigens maar niet gedaan) maar ze zijn ook intimiderend in hoe professioneel ze zijn. Kleine mensjes met grote talenten.

Dan is er ook nog een rol waar ik helemaal stuk om ga: Miss Trunchbull!

In Matilda the Musical wordt Miss Trunchbull gespeeld door een man om haar intimiderender te laten lijken. Maar vandaag is er een understudy Trunchbull op en, jemig, deze acteur is in de late avond drag queen denk ik, want dit is de gekste en vrouwelijkste Trunchbull ooit. Ik ga helemaal stuk om alle gezichtsuitdrukkingen en woorden die uit deze figuur komen, hilarisch.

Verder een paar hoogtepunten opgesomd:

• De opening (zei ik net toch al?)

• School Song, een hele knap geschreven tekst met een hele unieke staging.

• Loud, top nummer. (jammer dat Mrs. Wormwood er vandaag geen zin had)

• Bruce, het laatste grote nummer voor de pauze, een van de momenten waar de kinderen echt kunnen shinen.

• I'm Here, hier laat Matilda even zien wat voor een geweldige actrice ze is.

• The Smell of Rebellion, een fantastisch nummer met een briljante staging. Kinderen die over een gymtoestel heen springen en over elkaar een rollen en weet ik wat allemaal. Ik zag alleen maar momenten waar dit fout kon gaan, maar ze hebben het foutloos uitgevoerd. Want nogmaals, dit zijn kleine professionals.

• Quiet, Matilda krijgt ze zaal doodstil met dit gevoelige liedje waarbij niemand nog durft te ademen.

• En dan natuurlijk Revolting Children, hét grote nummer van de voorstelling waar je de kinderen (en volwassen) even helemaal ziet genieten van wat ze doen! Een feest om naar te kijken.

Verder is Matilda gewoon echt een aanrader voor jong en oud. Want hoewel er veel musicals zijn die mijn hart hebben gestolen, is dit de enige musical die van mij echt nóóit mag stoppen. Als Matilda de musical ooit stopt, dan ga ik huilen, maar oprecht. Als Matilda de Musical stopt, dan is dat het begin van het einde van het musicalgenre...

Matilda laat al jaren nieuwe generaties kennis maken met de magie van het theater en er zijn al honderden kinderen geweest die hun droom werkelijkheid hebben zien worden met een rol in een van de beste musicals aller tijden. Matilda is dé familiemusicals der familiemusicals en staat op eenzame hoogte. Frozen, Doornroosje en welke familiemusical er ooit is geweest of gaat komen kan niet tippen aan de magie van Matilda!

BRAVO!

Zo... die ging even heel diep... voelde ook heel poëtisch ofzo.

Nou, ik ga maar snel terug naar mijn hotel, want anders gaat dit nooit meer goed komen met mij.

Voor nu welterusten, tot morgen en doei.