Ilja's Musicalavonturen in Londen! Dag 7

Vandaag vroeg op, ontbijtje pakken en door naar Trafalgar square.

Als ik aankom bij Trafalgar square staat er een rij die geen eind lijkt te hebben, ik volg de rij blokje om en blokje om, langs zo ongeveer ieder theater in de buurt, dit is absurd. Maarja, je moet iets als musical fan, dus ik sluit ook maar aan.. Je denkt nu vast, 'Ilja, waar is die rij dan voor?' Nou, dit is de rij voor West End Live, al deze duizenden mensen staan in de rij voor een gratis festivalletje waar alle musicals uit de buurt een liedje komen zingen. Dit zijn mijn soortgenoten. Maar deze rij gaat zelfs voor mij wel erg ver, mensen zitten hier al vanaf 4 uur vannacht in de rij, het begint pas om 11...

Gelukkig sta ik naast een theater met gratis wifi want het internet hier is bagger.

De rij is inmiddels op een punt waar 3-5 werkdagen niet gegarandeerd kan worden. Ik heb het op Google Maps uitgemeten, de rij is nu bijna anderhalve kilometer lang! Nog steeds komen er menigtes mensen voorbij die het einde van de rij zoeken, ik denk dat die alvast voor morgen in de rij gaan staan, die komen toch nooit meer binnen vandaag?!

En dan om 10 voor half 11 begint in de verte een deel van de rij te bewegen, de deuren zijn om kwart over 10 open gegaan. Een gigantische slang aan musicalfans vanuit de hele wereld slingert door het centrum van Londen en netjes op tijd kom ik aan op het plein waar het allemaal gaat gebeuren. Niet nodig dus om om 4 uur in een tentje voor de poort te gaan liggen, ik ben er! Dit is toch wel even een bucketlist momentje. #lifegoals!

Het feit dat een van de meest iconische locaties van Londen omgebouwd wordt tot musicalparadijs laat wel zien waarom dit dé stad is om musicals te zien.

De muziek staat op standje musical, van trage ballade tot High School Musical! Dit is lijkt wel een soort vage droom.

En dan stipt om 11 uur begint het feestje met... Disney... ja, we kunnen er maar vanaf zijn.

Maar goed nieuws, want Samanta Barks is terug, Elsa nummer 2 deze week! Je kunt nooit genoeg Elsa's zien! Legally Blonde is er ook en ze weten het publiek weer goed in te pakken! Ook Wicked, Grease en Phantom zijn publieksfavoriet. Dan kom Bonnie & Clyde, met een schitterende Bonnie want vandaag mag Laura Jones op als understudy, YEAH! Deze meid heeft pas om 11 uur vanochtend (toen het festival dus al aan het beginnen was) te horen gekregen dat zij vandaag Bonnie mocht spelen voor dat grote publiek. En wauw, ik denk echt dat zij het is voor mij, als ik een ring bij had zou ik nu ter plekke een aanzoek doen.

Na Bonnie & Clyde blijf ik nog even voor Cabaret maar na een vreselijk optreden door de understudy van Amy Lennox ga ik door naar mijn volgende bestemming. Ik ga niet meer wachten op Tina want het loopt al uit en ik moet nog helemaal naar Oklahoma!

Nee, niet echt helemaal naar Oklahoma in de United States, maar naar Oklahoma! (met een uitroepteken)

Ik neem de metro want dat is het snelst, maar ik voel me een beetje opgelicht als ik volgens mijn navigatie maar 20 meter hoef te lopen naar het metro station en er daar ineens een oneindig lange tunnel is. En dan nóg een... gelukkig ben ik op tijd gegaan want ik moet blijkbaar nog een ondergrondse marathon lopen.

Ik ga naar The Younc Vic, voor Rodgers & Hammerstein's Oklahoma! Een kopie van de laatste Broadway revival. En nee dit is niet je oma's Oklahoma!, dit is een donkerdere bewerking van het stuk met heel veel triggerwarnings: Loud shots, talk of suicide, loads of blood en er is zelfs een allergiënwaarschuwing.

The Young Vic is een theater dat geen vaste opstelling heeft, iedere productie is uniek. Voor deze productie is de zaal omgebouwd tot een boeren dansschuur in Amerika. Alles is van hout en er hangen van die glinsterende franjeslierten aan het plafond. Op de vloer staan wat tafels en stoelen en daar vind men ook mijn aller asociaalste plek van de week, ik heb namelijk een stoel óp het toneel.

De voorstelling speelt grotendeels in vol licht en omdat het publiek rondom het toneel zit kun je goed iedereens reacties zien. Dit is net als Cabaret een hele toneelachtige bewerking van de musical. Goede acteurs en artistieke regiekeuzes. Er zijn scenes in alleen maar groen of oranje licht en er zijn zelfs scenes in het pikkedonker of verlicht met niets anders dan een gedimde prikkabel met gekleurde lampjes. Er is ook een balletscene met absurd veel rook en cowboylaarzen die uit het dak naar beneden komen vallen.

We zitten aan tafels waarop gedanst wordt, er wordt mais gegooid en niemand op de eerste rij is veilig. De acteurs komen heel dichtbij, eentje gooit zelfs zijn blikje "Bud Light" leeg over mij en mijn buren (gelukkig was het gewoon sprankelend water) De acteurs zijn echt heel goed. Het hoogtepunt is toch wel als tegen het einde Oklahoma! gezongen wordt. Er wordt op de houten vloer gestamp, op de tafels gedanst en de energie is aanstekelijk.

Ik zou willen zeggen, ga dit zien nu het nog kan, maar vanavond is de allerlaatste voorstelling... (Update: Ze hebben in het najaar een West-End transfer!) Wat ik dus wel kan vertellen is dat de voorstelling eindigt met een schokkende moord en inderdaad "loads of blood". En zo zien we maar, weer niet alle musicals hebben een happy end. Ik ben daarentegen wel heel happy dat ik dit heb meegemaakt!

De voorstelling is pas na 3 uur en 20 minuten afgelopen dus ik heb niet veel tijd om te eten. Onderweg naar het theater van vanavond maak ik een korte stop bij een Shake Shack en dan moet ik al weer door.

Ik ga naar het Barbican Center dat is een groot cultureel centrum in... op... tussen... uhhh... waar eigenlijk? Dit is het moeilijkst te vinden theater ter wereld, mijn navigatie stuurt mij naar een gigantisch betonnen appartementencomplex met looppaden op allerlei verdiepingen allemaal in een andere richting. Ik zie een bordje, maar dat bordje stuurt me een trap op waarna ik nog niks zie dat op een theater lijkt. En dan, als ik de andere verdwaalde mensen lang genoeg heb gevolgd, zie ik een toren met daarop "Barbican Center". Je zou toch denken dat een groot internationaal theater iets makkelijker te vinden is dan dit.

Ik loop naar binnen en het gebouw is groot, maar als ik bij de toiletten kom zie ik dat het gebouw ook heel oud is. De kraantjes werken met voetbediening en de handblazers... tja die zitten gemonteerd in de oude tissuebakken en ze doen het voor geen meter...

Als de deuren van de zaal open gaan loop ik de bunker in... ik bedoel theater, maar het is werkelijk waar gewoon een bunker, er is hier geen verbinding meer met de buiten wereld. Gelukkig wel gratis supersnelle wifi!

Ik ben hier voor Anything Goes, een relaxte voorstelling want ik heb de opname met Sutton Foster (die hier gefilmd is afgelopen zomer) al gezien. Dus vanavond kan ik achterover zitten en genieten! Ik weet immers al precies wat ik kan verwachten. Oh ja, ik zit natuurlijk weer midden op rij 1!

Het zou tenminste een relaxte avond zijn als de voorstelling ook werkelijk begint. De regisseur én choreograaf (dubbelrol) komt even vertellen dat de trekkenwand het niet doet. Wat op zich wel grappig is omdat ik ooit een video heb gezien over wat voor een fantastisch technisch hoogstaande trekkenwand ze hier hebben... dus...

Oké, ik zie door een gleuf in het plafond dat het tl licht boven weer uit is, dat is in geval van storingen meestal positief. En ja hoor, de dirigent komt te voorschijn en de muziek begint!

Anything goes is zo'n typische Broadway klassieker met jazzy muziek, gekrulde pruiken, onnodig veel hoeden en een groot tapnummer als pauze finale!

Na de pauze wordt de voorstelling hervat met de grote showstopper 'Blow Gabriel Blow' dit nummer is zo geweldig dat het applaus eindeloos door gaat. (Daarom noem je dat dus een showstopper, omdat de show even moet stoppen voor applaus) Maar de voorstelling moet door gaan, we hebben al genoeg tijd verloren aan die verdomde trekkenwand.

Nog meer van dat Broadway geneuzel en dan het einde. Goed, dat was leuk, precies wat is het en niks anders. Ik mis in deze cast toch wel de Sutton Foster van het gezelschap, want niemand springt er echt uit. Gelukkig zijn de meeste acteurs wel heel grappig zullen we maar zeggen.

Kortom leuke avond gehad, prima musical, doet weinig met je, maar dat moet soms ook kunnen.

Morgen voor de allerlaatste keer naar het theater tijdens deze reis. Het is ook wel genoeg geweest zo, anders wordt het wel overdreven veel.