Londen 21 mei 2023

De wekker gaat en ik word wakker, het gaat nu al beter dan de vorige keer! 

De spullen zijn gepakt, dus snel een glas ice tea green naar binnen gieten en een napoleon opsnoepen en ik ben weg. 

Op het vliegveld is het rustig dus de beveiliging gaat lekker vlot en dan kan ik rustig beginnen aan een veel te duur ontbijt.

Ik kies voor de panini ham-kaas, maar dat blijkt toch een panini ham-kaas-karton te zijn... De kaas is door het smelten uit het broodje gelopen en het broodje zit over de volledige lengte vast aan het kartonnen bakje. Maar goed, het was ook zonder onderkant een lekker broodje.

Ik krijg het nummer door van de gate en ga door de douane. Achter de balie zit een vrouw, ze vraagt "Waar ga je heen?", ik weet niet of het small talk was of een kritische vraag want ze keek er heel boos bij, gezellig weer. Ik zeg dat ik naar Londen ga en goddank was dat het juiste antwoord.

Terwijl ik zit te wachten is er een vlucht naar Albanië aan het boarden en wat me opvalt is dat mensen in de vliegindustrie allemaal opgespoten lippen hebben, althans, bijna allemaal. Een stewardess op mijn vlucht heeft geen opgespoten lippen, maar ja, zij kijkt dan ook al weer zo boos. Hebben deze mensen allemaal geen zin om mij een prettige reiservaring te bieden?

Nou goed, vliegtuig in, vliegtuig uit, trein in, trein uit en ik sta weer in Londen! Het was weer een soepele reis! Tenminste, ik moet nog een stukje.

Ik stap direct weer in de metro en rijd helemaal mee tot bijna het einde van de lijn, normaal zou de metro vanaf hier nog een stukje verder rijden, maar dit weekend even niet. Dus om de reis helemaal compleet te maken stap ik ook nog in een bus. En zo kom ik na een totale reistijd van minder dan 3 uur, vanuit Eindhoven aan in Northwood! North wat? Nee Northwood! 

Mijn tante zit voor haar werk in Londen, dus dan kom ik natuurlijk graag logeren.

Ik eet wat, ik laad mijn telefoon op en dan is het tijd voor het echte werk: Theater!

Ik stap weer in een bus, dan weer in een metro en na een paar stops ben ik al bij Wembley Park. Daar is van alles met voetbal en zo, helemaal mijn ding... en er is ook een kleding outlet... nee joh, ik heb gewoon lekker een ijsje gehaald! 

Ik ben mooi op tijd dus kijk nog even rond in dit hele moderne stukje Londen, waarna ik dan eindelijk aankom bij het eerste theater van deze reis: The Troubadour!

Het theater lijkt van buiten helemaal niet op een theater, maar grote rode letters maken het meer dan duidelijk. Ook van binnen lijkt het op alles behalve een theater, modern-industrieel, eigenlijk gewoon een oude fabriekshal waar ze de bakstenen zwart-wit hebben geverfd, een paar houten kubussen hebben geplaatst en met nog wat neon verlichting hebben ze het retro-moderne gebouw compleet gemaakt.

De zaal is behoorlijk groot, met middenin een groot toneel, het publiek zit aan 3 zijden van het toneel en ook tussen de verschillende vakken (allemaal vernoemd naar New Yorkse wijken) lopen bruggen en paden vol decor. We bevinden ons terug in de tijd in de wereld van Newsies.

Newsies is een Disney musical over krantenjongens in New York die staken, ik weet ook niet precies wie dat bedacht heeft.

De voorstelling begint en de Newsies (de krantenjongens) zijn overal, voor me, achter me, naast me en eentje slingert vlak langs mij heen aan een soort kabelbaan/Tarzan-liaan. De toon is gezet.

Nou goed, de Newsies worden belazerd door de directeur van de krant, ze gaan in opstand en gaan staken. En zoals alle musical die zich eind 19e eeuw afspelen in New York zitten ze allemaal vol roetvegen en spreken ze met hoge stemmen zo’n vreselijk irritant New Yorks accent. 

Maar wat ze ook kunnen, dat is dansen, en hoe! De Newsies zijn arm, maar hadden blijkbaar wel tijd voor jazzballet lessen. Ze dansen, maken pirouetten, maken splits in de lucht en enkele Newsies doen ook nog salto’s in de lucht.

Dit is de typische Disney manier om een historisch verhaal te vertellen, want ja, dit is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. (Al betwijfel ik of ze destijd ook zo stonden te dansen.)

Het eerste hoogtepunt van de eerste akte is The World Will Know, een groot groepsnummer waar door de hele zaal wordt gedanst. Er is een 10-jarige Newsie die zichtbaar geniet onderdeel te mogen zijn van deze productie, maar ook hij blijkt een triple threat te zijn en danst gewoon mee. 

2 nummers later komt hét grote nummer van deze musical: Seize The Day, een nóg veel groter dans nummer waar ook nog eens met kranten gegooid wordt, gratis merchandise voor de mensen op de eerste rij.

De hoofdrol zingt voor de pauze nog een keer een uitgebreide versie van zijn constant herhaalde Santa Fe, hij wil gewoon weg uit New York, we snappen het nu wel. 

Na de pauze komen alle Newsies weer van alle kanten tevoorschijn en ze hebben tafels bij. Voor de oplettende kijker valt er iets op, hun schoenen hebben zilverkleurige zolen en de tafelbladen zijn van metaal, een echte musicalkenner weet wat er nu komt, dit wordt leuk!

En ja hoor, King Of New York, er wordt getapdanst, op de vloer en op tafels en die tafels worden ondertussen ook nog heen en weer gereden. Ook de vrouwelijke hoofdrolspeelster doet mee en dat kind, ja ook hij laat weer even zien dat kinderarbeid in Londen blijkbaar heel normaal is, ik kan me niet voorstellen dat dit kind tijd heeft voor school, want deze scene vergt heel wat oefening. Er hangen van die industriële lampen boven de tafels en ook daar wordt aan geslingerd, doodeng want ze vliegen rakelings over het publiek heen. Gelukkig zijn ze zo goed in vliegende splits, anders hadden sommige bezoekers toch behoorlijke koppijn gekregen

Wat later in de tweede akte wordt ook duidelijk waarom ieder vak vernoemd is naar een wijk in New York. De Newsies uit alle wijken slaan de handen in een en verschijnen bij hun vakken in de zaal (wat resulteert in een soort immersieve akoestische surroundsound ervaring) en mijn vak was Brooklyn, de Brooklyn Newsies hadden een eigen nummer want het waren de enige dames! 

Nou nog wat meer gedans, een happy end en dan nog even een finale, een finale waar gewoon zowat ieder dansnummer nog eens opvoeren. En dan applaus, een luide staande ovatie, want dit was écht rete goed. Ik heb vaak kritiek gehad op Disney musicals, maar dit was gewoon van begin tot eind super indrukwekkend.

Een super geslaagd begin van deze reis, ik kan niet wachten wat de rest van de week mij gaat brengen. Maar nu eerst even lekker uitslapen!

Tot morgen!