Londen 22 mei 2023

Nadat ik lekker heb uitgeslapen en een ontbijtje heb genuttigd pak ik de metro om te beginnen aan mijn tweede dag in Londen.

Er zijn vandaag precies 0 matinee voorstellingen, dus moet ik iets anders doen. Ik ga daarom maar eens naar een museum. In het Victoria & Albert Museum is een expositie over musicals 'Re:imagning musicals'. 

Het museum heeft een ingang in de tunnels van de metro, dus het is makkelijk te vinden. Binnen staat een bord met alle afdelingen en ik ga op zoek naar Theatre & Performance Art, tweede verdieping aan de andere kant van het gebouw. Langs zilver, schilderijen, gouden doosjes en een ruimte met niks zie ik het bordje Theatre & Performance Art. Ik loop er in en na 4 foto's staat er een scherm dat de doorgang blokkeert met 'Reopens August 2023'. Ik dacht dat vandaag de laatste dag was voor de tijdelijk sluiting, maar blijkbaar was dat gisteren. Nou ja, dan kom ik een andere keer wel weer terug.

Ik loop door de verschillende ruimtes en kom dan bij een ruimte vol glinsterende lichtjes 'Jewelry' een donkere hal vol juwelen en sieraden in glazen kasten. Kettingen, ringen en tiara's. Dat was op zich wel mooi. 

Op de begane grond was Fashion, dat waren ook maar 20 jurkjes en een paar sneakers, want ze waren een nieuwe expositie aan het maken die me dan weer wel aanspreekt: DIVA, maar die opent pas eind juni... ik heb toch echt het idee dat ik later dit jaar nog maar eens terug moet komen.

Ik besluit het centrum op te zoeken, daar ken ik inmiddels de weg. Tenminste, ik ken de weg tussen de verschillende theaters, maar dat is al best handig als je weet bij welke theaters je in de buurt kunt eten en welke winkels er bij zitten.

Ik pak de bus naar Picadilly Circus, want vanaf daar weet ik heel goed waar ik naartoe kan. Ik ga naar de Shake Shack! De vorige keer heb ik deze fastfood keten ontdekt en ik ben fan.

De enige fastfood keten met aardig personeel en ik kom vooral voor de heerlijke chicken bites, dat is eigenlijk gewoon kibbeling, maar dan van lekkere zachte kip. Het is echt genieten, de ribbelfrietjes smaken nog steeds lekker en die chicken bites HHHHMMM!!! Zo verrukkelijk!

Ik neem mijn milkshake mee naar buiten en ga op een bankje zitten om even tot rust te komen.

Ik zit niet op een hele boeiende plek, maar als er een stel voorbij komt lopen besluiten ze precies voor mij een foto te moeten maken. Ik ben de beroerdste niet en poseer uiteraard heel nonchalant op de achtergrond van deze foto.

En terwijl ik daar als een model mijn milkshake zit te nuttigen begint er op de achtergrond een cello te spelen. Een filmisch moment op deze bijzondere reis... maar vals! Niet te doen. Snel weg wezen hier

Ik begin gewoon wat te wandelen en kom dan bij Covent Garden aan. Wat me daar toch aan de hand is. Staat een of andere cowboy met een zweep te zwiepen en hij heeft opvallend veel publiek. Ik heb 2 seconden staan kijken en snapte niet helemaal wat hij aan het doen was, maar het zag er gevaarlijk uit. Snel weg wezen dus.

Ik zoek een rustig plekje op in een parkje om even te typen aan dit reisverslag, maar die rust wordt al snel verstoord. Dit keer geen valse Cello of cowboy met zweep, maar iemand die een video aan het opnemen is. Een stuk of 50 keer hoor ik 'How are big tech companies influencing the elections in East Asian countries?' En dan denk je dat het eindelijk een keer goed gaat, begint er iemand een croissantje uit een krakend papieren zakje te halen...

Ha ha, dat was ik, ik dacht dat als ik ze zou storen ze wel een ander plekje zouden zoeken. Maar nee, ze probeerde het gewoon nog eens. 

Ik heb geen antwoord op de vraag hoe big tech companies de elections in east asia influencen. Dus ga ik naar op mijn gemak naar het theater. Ik ga naar Aspects of Love, maar dan zie ik ineens heel groot 'To Kill A Mockinbird' staan. Ik in paniek, want ik zou toch zweren dat het hier is. Ik loop door en nog geen 3 meter verder een nog groter bord 'Aspects of Love', gelukkig, toch wel goed. 

Onder dat bord staat echter iets waar ik minder gelukkig van word, een lange rij, een hele lange rij vol hele oude mensen. Ik ben de enige persoon zonder wit haar, dus ik betwijfel of ik echt de doelgroep ben van deze voorstelling. Ik weet ook eigenlijk helemaal niet waar het over gaat, iets met aspecten van de liefde of zo?

Eenmaal binnen het theater is het best wel druk, de zaal is nog niet open, dus iedereen staat in de piepkleine foyer. En bejaarden, die bewegen niet zo snel, dus de weg naar het toilet lijkt wel eeuwig te duren. Als de deuren open gaan, zorg ik dat ik als eerste binnen ben, want als die oudjes voor mij op moeten staan duurt het nog langer voordat de voorstelling begint.

De musical begint en ik kom erachter dat het doorgecomponeerd is, dat had ik even niet zien aankomen. Het decor is wat minimalistisch en wordt vrij vlot ongezien gewisseld. Of ja, ongezien? Er komt een groot rechthoekig projectiescherm voorbij gereden waar alles achter verdwijnt. 

De muziek is mooi, maar misschien wat oubollig en ook het verhaal is wat verouderd, of gewoon vreemd. Dat verklaart misschien ook wel de gemiddelde leeftijd van dit publiek. 

Ik kan dit verhaal gewoon niet in een paar woorden samenvatten, dus ga ik snel door naar het stuk na de pauze.

Na de pauze werd het iets interessanter, misschien zelfs een tikkeltje spannend, maar tegelijkertijd werd ook nóg vreemder. Er was ook nog een onopvallende tijdsprong waarna ik even helemaal de weg kwijt raakte. 

Toen er ook nog op een uitvaart as uitgestrooid werd over de dansende gasten was de maat vol. 

Nou zijn alle musicals gecomponeerd door Andrew Loyd Webber wel een tikkeltje vreemd, maar dit was zelfs een beetje ongemakkelijk. 

Gelukkig was de cast steengoed en ondanks dat dezelfde melodieën eindeloos herhaald werden was het muzikaal wel een mooie avond. Ik had dus toch nog een reden om mee te applaudisseren.

Daarna ben ik snel weg gegaan, wat ook niet heel moeilijk was, want ik ben natuurlijk een stuk wendbaarder dan die oudjes.

Terug naar Northwood en lekker naar bed, want vanaf morgen gaat het écht los! 5 dagen lang, 2 voorstellingen per dag, HERE WE GO AGAIN! (Haha, Mamma Mia! Daar ga ik niet naartoe)

Tot morgen!