Londen 23 mei 2023

De zon schijnt, de wind is rustig, vandaag wordt een mooie dag en dit is waarom...

(Oh nee, Dear Evan Hansen speelt niet meer)

Op dinsdag zijn er over het algemeen niet veel matinees, maar ik had deze keer de keuze uit 2 voorstellingen. Ik had eigenlijk al een keuze gemaakt voor degene die me het meest aansprak, maar toen de recensies niet geweldig uitpakte, heb ik toch gekozen voor het onbekende. Ik ga naar Operation Mincemeat.

Ik weet vrijwel niks over de voorstelling, maar gelukkig wel waar het theater is. Dat is ook niet moeilijk, want deze piepkleine zaal zit recht naast het gigantische Royal Drury Lane. (daar speelt Frozen! We all love Frozen!)

En klein is het zeker, ik kom binnen, ga een trap af en loop een smal gangetje in, dit is de bar. Ik loop door en kom bij de toiletten aan en met een vreemd schuin trappetje en rare hoekjes zit daar inderdaad een toilet verstopt. Het is zó klein dat je één been over de wc-pot heen moet tillen om de deur dicht te krijgen.

Als ik het toilet weer uitloop sta ik plots al in de theaterzaal en ook deze is bizar klein. Het is oud en de stoelen zijn krap, maar mijn zicht vanaf de derde rij is perfect. Ondanks het formaat heeft deze zaal toch nog 2 balkons, deze beginnen dan wel al boven de 5e rij, wat tot voor kort nog de 4e rij was. 

Het decor zit verstopt achter een kanariegeel voordoek en ik ben heel benieuwd wat ik zo te zien krijg. In tegenstelling tot andere musicals weet ik niks van de muziek, het decor en ik weet maar heel vaag waar het over gaat. Het is gebaseerd op een bizar plan van de Britse veiligheidsdienst om tijdens de tweede wereldoorlog Sicilië te bevrijden, als musical.

De musical wordt gespeeld door een 5 koppige cast, het zijn 5 leden van de Britse veiligheidsdienst, maar ze spelen ook alle andere rollen, ongeacht hun gender. 

Het is een musical vol van de typisch Britse theater humor en dat valt goed in de smaak. Er wordt hartelijk gelachen door de hele zaal. De muziek is een beetje pop, hip-hop maar ook op momenten best musicalachtig. 

We volgen de karakters die een manier zoeken de Duitse troepen te misleiden van Sicilië naar Sardinië en ze hebben een plan. Het plan is om bij Spanje een gecrashte piloot in scène te zetten die zogenaamde documenten heeft die de Duitsers om te tuin zullen leiden. Hiervoor hebben ze echter wel een lijk nodig. 

De waanzin van deze bizarre operatie wordt uitgebreid verbeeld met sensationele nummers, chaotische dansstukken en talloze verkledingen. En alles is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. 

Neem bijvoorbeeld Ian Fleming, hij ambieert naast zijn werk voor de geheime dienst een carrière als schrijver. De anderen verklaren hem voor gek, maar zijn verhalen over een geheim agent zouden later verfilmd worden in een megablockbuster van een filmreeks: James Bond.

Na de pauze begint deze musical, zoals zo veel musicals dat doen, met een totaal over the top musicalnummer dat weinig toevoegt aan het verhaal, maar wel een leuke binnenkomer is. 'Das Übermensch' is een hip-hop/pop nummer waarbij het hele decor veranderd in een spectaculaire lichtshow. De cast speelt het Duitse leger dat hun leider aanprijst. Je weet wel, die met dat smalle snorretje.

Het publiek gaat uit zijn dak, dus zodra het nummer voorbij is vraagt de Britse kapitein ons of we wel helemaal goed zijn. Lachen.

We krijgen een update over de missie en er blijkt iets mis te gaan, er is namelijk op dezelfde dag een vliegtuig gecrasht met een geallieerde piloot met dezelfde naam als de fictieve piloot. Wat volgt is een bijna slapstickachtige komedie, uiteraard weer vol muziek. 

Uiteindelijk blijkt het plan dan toch te werken en zijn de karakters ware oorlogshelden, maar dit is een musical, dus wat volgt is "A Glitzy Finale" waarin verteld wordt wat er daarna gebeurden met onze inmiddels geliefde karakters. 

Ook wordt er stilgestaan bij Glyndwr Michael, de man wiens lijk diende als dat van de niet bestaande William Martin. Want dankzij zijn lijk is de missie een succes. Ook hij is dus offcieel benoemd tot oorlogsheld.

Kijkend naar de totale absurdheid van dit verhaal snap ik dat een theatergezelschap juist hier een musical van wilde maken en het is ze zeker gelukt. Vanuit het kleine Southwark Playhouse naar een klein theater in Londens West-End, waar de musical uiterst positief ontvangen is en een sterrenregen aan recensies heeft ontvangen.

Ook ik kan deze musical alleen maar aanprijzen, want wat een hilarische voorstelling was dit.

Voor een voorstelling die ik in eerste instantie niet per se wilde zien, ben ik toch héél blij dat ik er ben geweest. Een van de grappigste musicals die ik ooit heb gezien.

Na de voorstelling ga ik op zoek naar zo'n leuke tote bag (zo'n canvas tas) met een vage woordgrap of een cheesy tekening. Ik heb namelijk een programmaboekje van Operation Mincemeat, maar de makers vonden het wel een goed idee om mij nu met een minimalistische beeltenis van Hitler over straat te sturen... (zie foto)

Ik loop door Covent Garden en vond een kraampje met precies de soort cheesy tassen die ik zoek, maar die man is net alles aan het opruimen. Ik besluit later deze week nog eens terug te komen, want het enige andere dat ik vind is véél te toeristisch.

Ik eet snel wat en moet al weer door naar de andere kant van de Thames. Ik ga naar de Old Vic, ik was al ooit bij de Young Vic geweest, maar dat is lang niet zo'n gaaf gebouw als de oude. Bij binnenkomst ontdek ik dat er nog maar weinig oud is in dit theater, het is super modern opgeknapt en ook de zaal is goed onderhouden.

De musical die hier vanavond speelt is Groundhog Day en eerlijk gezegd weet ik ook helemaal niet waar dit over gaat, maar de muziek is geschreven door Tim Minchin, een comedian die ook de muziek voor Matilda de musical heeft geschreven. Dus dit wordt gegarandeerd heel leuk.

In tegenstelling tot de Britse humor in Operation Mincemeat is dit dan weer heel Amerikaans. Het is gebaseerd op de gelijknamige film, maar die heb ik nooit gezien. Het gaat over een weerman die elke dag opnieuw wakker wordt op dezelfde dag in een dorp waar op die dag het weer wordt voorspeld door een (123 google translate!) bosmarmot. 

Het is een uiterst komisch verhaal, dat vindt ook de persoon achter mij, die graag wil laten horen hoe grappig hij alles vindt... beetje overdreven... maar het is inderdaad wel een hele grappige musical. In de eerste akte zien we vooral hoe de weerman ontdekt dat als de dag steeds weer opnieuw begint, dat hij alles kan doen wat hij maar wil. Voor de pauze zien we ook hoe hij doordraait en niet weet hoe uit deze oneindige wervelwind te komen.

Na de pauze gaat hij op zoek naar een uitweg, maar voor dat hele verhaal kun je gewoon de film kijken. (of de musical natuurlijk 😉)

Halverwege de tweede akte gebeurt iets onverwachts, een paar rijen voor mij valt er iemand flauw. De mensen in die rij maken snel de weg vrij zodat er hulp kan komen. Er ontstaat toch enige onrust in de zaal, dus de voorstelling wordt even stil gelegd zodat de vrouw die inmiddels weer bij bewustzijn is rustig de zaal uit begeleid kan worden. Het personeel van het theater heeft dit uiterst professioneel opgelost en na een korte reset kan de voorstelling weer herpakt worden. 

Het is een hele leuke musical, het doet zelfs een beetje denken aan Back To The Future the Musical en dat is een goed teken. De muziek is leuk, er zit veel humor in en de cast speelt en zingt uitstekend. Er zijn grote dansnummers en het is gewoon een fantastische productie waar gewoon alles klopt. Ik ben positief verrast, het is misschien niet de interessantste musical van de week, maar het was gewoon precies goed.

Het is inmiddels laat in de nacht, dus na een ietwat lange metro reis ben ik nu helemaal gesloopt. Wat de dag morgen gaat brengen is nog een beetje onzeker, dus ik ga lichtelijk overspannen naar bed, maar daarover lees je morgen meer.

Vergeet niet om te lachen en dan schrijf ik jullie morgen weer!