Londen 24 mei 2023

Ik ben wakker en ga meteen online, vandaag is een spannende dag. De musical die ik deze middag op de planning heb staan heeft de afgelopen 2 voorstellingen geannuleerd vanwege ziekte in de cast. Ik houd de social media van het theater nauwlettend in de gaten en heb voor de zekerheid alvast gezocht naar wat alternatieven. Wat er ook gebeurd, ik ga deze middag gewoon naar een theater, al weet ik nu nog niet precies welke... 

Nogsteeds niet wetend of de voorstelling door gaat, stap ik in de metro. Ik moet overstappen bij Baker Street en besluit daar even naar buiten te gaan om mijn mail te lezen. Dan zie ik de mail die geen enkele musicalfanaat wil lezen tijdens een theatermarathon, The Secret Life of Bees gaat niet door vandaag. Ik open meteen de Todaytix app, maar heb geen internetverbinding. Ik loop wat rond, zoek gratis wifi, maar niks werkt.

Ik stap snel weer in de metro en ga richting Leicester Square, ook zonder internet kan ik daar altijd een ticket scoren. 

Ik bekijk mijn opties, vergelijk de prijzen en vraag mezelf welke voorstelling ik het liefst wil zien. De meeste matinees die vandaag spelen heb ik al eens gezien en de enige die ik niet ken, spreekt me niet aan. Ik zoek een waardige vervanger voor de intieme voorstelling in het kleine Almeida Theatre en dan vind ik het... Ik ga naar Wicked! In het niet zo kleine Apollo Victoria Theater.

Ik heb nog een klein beetje tijd over, want Wicked begint een half uur later dan de voorstelling die ik eigenlijk zou bezoeken. 

Het is vandaag heerlijk warm, dus mijn jas trek ik uit, maar waar laat ik die? Ik vervolg mijn zoektocht naar een cheesy tas. Terug naar Covent garden waar... uhhh waar? De man met de woordgraptassen van gisteren lijkt te zijn verdwenen. Ik zie wel wat andere tassen, maar sommige zijn te mooi en andere té toeristisch. Maar dan zie ik het, een klein kraampje met 3 verschillende designs, allemaal met poesjes er op. Op een van de tassen staat een poes die te veel gedronken heeft, perfect! En als de verkoopster dan ook nog eens Nederlands blijkt te zijn, dan is de deal helemaal rond!

Het is tijd om de metro naar Londen Victoria te pakken. Daar staat het gigantische theater waarvan ik vanochtend nog niet wist dat ik er vandaag binnen zou gaan.

Het is een behoorlijke knoeperd van een zaal, maar ondanks mijn last minute boeking heb ik een fantastische plaats midden op de derde rij, zonder enige obstructies in mijn zicht.

Over Wicked hoef ik niet veel te vertellen, de heksen van Oz in een musical die al jaren lang speelt. Ik heb lang geleden de productie in Nederland gezien, maar dat is een wat vervaagde herinnering geworden. Ik heb ook al talloze stiekeme opnames gezien, dus ik weet wat me te wachten staat.

Vanaf de derde rij is het echter wel een compleet nieuwe ervaring, dankzij de opzet van het decor zit ik midden in de actie. Ik zie alles van dichtbij en zie daarom details die ik niet eerder had gezien. De kostuums en pruiken zijn prachtig, dat wist ik wel, maar van dichtbij zijn ze nóg mooier. Wat me het meeste opvalt, dat zijn de schoenen. Ik weet niet hoeveel paar schoenen er in deze productie zitten, maar het zijn stuk voor stuk unieke designs, genoeg om een museum te vullen!

De cast is zoals je dat hier mag verwachten weer bizar goed, maar de hoofdrolspelers stelen toch steeds weer de show. Een standby voor Glinda en de vaste Elphaba, niet alleen indrukwekkende zangeressen, maar ook briljante actrices. Ze geven allebei een eigen draai aan hun rollen en Alexia Khadime geeft met haar versie van Defying Gravity een spectaculair slotstuk voor de pauze. 

Er zitten heel veel schoolkinderen in de zaal, dus oeh's en aah's genoeg. Maar net als ik zijn ze ook mega enthousiast, dus we gaan de pauze in onder groot applaus en luid gejoel.

Ook na de pauze is het weer puur genieten en de cast lijkt nu helemaal opgewarmd te zijn, ze zetten een ijzersterk optreden neer. 

Het bombastische No One Mourns The Wicked klinkt geweldig zo dicht bij de orkestbak en de melodiën worden gelukkig nog een paar keer herhaald gedurende de musical.

Het hoogtepunt is toch wel No Good Deed, ik weet niet wat die vrouw doet met haar stem, maar het is was in ieder geval super gaaf! 

Na No Good Deed komt The March Of The Witch Hunters en hoewel ik dat lied eigenlijk niet zo goed ken, ben ik wel erg onder de indruk. Dit is naast No One Mourns The Wicked het moment voor het ensemble om te stralen.

Dan komt natuurlijk nog het prachtige For Good, waarna we langzaam tot een einde komen.

Het was misschien niet helemaal de planning om vandaag naar Wicked te gaan, maar ik ben blij dat ik er bij was. Dit is misschien wel de grootste musical van deze tijd en het verveelt nooit, pure kwaliteit. 

Na de voorstelling eet ik wat en ga ik richting Tottenham Court Road. Als ik de metro uit loop kom ik in een of ander gebouw terecht waar gigantische videoschermen een soort immersief kunstwerk vormen, erg gaaf, maar niet waar ik naar zocht. Ik wil ijs, ik loop een willekeurig straatje in en zie iemand lopen met een hele interessant ogende milkshake. Ik loop een klein chocoladewinkeltje in (waar een geur hangt die je doet wegsmelten) en bestel een Vanilla-White Chocolate Milkshake. De borden vertellen me dat ze hier experts zijn in chocolademelk maken, dus een milkshake moet vast ook lukken. 

Mijn regular valt wat kleiner uit dan verwacht, maar het is wel om te smullen!

Op mijn weg terug loop ik per ongeluk de verkeerde straat in en kom ik weer bij de grote videoschermen uit, er speelt nu een video die de zaal veranderd in een grote museumachtige zaal waar onder luide muziek een grote transformatie plaatsvindt, vet.

Ik loop door naar het Shaftesbury Theatre, vorig jaar zag ik hier &Juliet.

Bij binnenkomst zie ik dat er wel iets veranderd is, de kelder is verbouwd en er is nu een prachtige bar ruimte en ook de toiletten zijn splinternieuw. Als je mij kent, dan weet je dat ik van goede theatertoiletten houd, dus dit is een verademing in het toch wat verouderde Londen.

In dit theater speelt Mrs. Doubtfire, een musical gebaseerd op de gelijknamige film.

Het is een typische Broadway musical, strakke decors (waarvoor de ontwerper een idee voor Beetlejuice heeft hergebruikt), pakkende musical-pop songs en geregisseerde humor. Het is een leuke musical, maar het mist charme. Het is niet slecht, maar het overtuigt ook niet echt. De muziek is nog cheesier dan die tas die ik zocht en de humor is soms wat goedkoop. (Het hele concept van het verhaal is een man verkleed als oud vrouwtje, wat had ik verwacht?!) 

Wat me misschien nog wel het meeste ergert, is dat de liedjes niet natuurlijk voelen. Het is echt zo van 'oh, ze gaan weer een liedje zingen', dat is precies wat je niet wil bij een musical.

Begrijp me niet verkeerd, het is een prima avondje entertainment, maar het mist charme. Misschien is het ook wel een verhaal dat niet meer helemaal in deze tijd past, hoe hard ze ook geprobeerd hebben het modern te laten lijken.

(En dan heb ik het nog niet eens gehad over de Nickelodeon-achtige kostuums.)

Met 3 metro's kom ik weer terug bij mijn verblijfsadres. Ik zit al weer op de helft van mijn reis. Nog 3 musicals en 3 toneelstukken (waarvan er 2 bij elkaar horen) te gaan.

Wat gaat de tijd toch snel!

Gelukkig kan ik vanavond wel wat zorgelozer slapen, want de voorstellingen morgen gaan vast en zeker wél door.

Tot morgen.