Londen 25 & 26 mei 2023

Ilja's Theateravonturen in Londen, dag 5 en 6!

Een goed begin is het halve werk, dus dat belooft nog wat vandaag. Tijdens mijn tanden poetsen draaide ik het kraantje iets te hard open waardoor het water alle kanten op spetterde. Het lijkt nu net alsof ik in mijn broek heb geplast, maar gelukkig schijnt de zon, dus hopelijk droogt het snel.

Mijn tante heeft hier in Londen het musicalvirus ook goed te pakken, dus ze gaat vanmiddag mee. We stappen in de metro naar Londen Bridge en lopen vanuit daar een stukje door naar Tower Bridge. Even een toeristische selfie voor de family en dan op zoek maar het theater

Het theater is vanaf Tower Bridge niet heel moeilijk te vinden, het heet ook niet voor niks The Bridge Theatre. 

Bij binnenkomst krijgen we een bandje en de vraag of we niks met noten bij hebben, een van de acteurs heeft een ernstige notenallergie en we kunnen nog wel eens heel dicht op de actie komen vandaag.

We lopen de zaal in en stappen op een lege vloer. Het is eigenlijk net alsof je naar een concert gaat, alleen is er nog geen podium te zien. Aan het plafond hangen verkeerslichten en neonborden en op de vloer staan witte strepen om wegen te vormen. We staan in hartje New York, in de jaren 50. Er staan ook verkopers met wagentjes die pretzels, hoedjes en drankjes verkopen. 

De voorstelling begint, een aantal politieagenten zorgen er voor dat het publiek niet op de verkeerde plek staat, op verschillende plekken in de zaal komen stukken podium uit de vloer omhoog en ook de acteurs lopen dwars door het publiek heen.

Het is een bijzondere gewaarwording, maar ook erg afleidend. Overal lopen acteurs, technici, er vindt zelfs een verkleding plaats midden in het publiek en het publiek loopt de hele tijd heen en weer omdat er steeds weer een ander stuk podium uit de vloer komt. Het duurt dan ook best wel lang voordat we eigenlijk door hebben wat nu precies de verhaallijn is.

Hoewel we de eerste helft niet heel goed kunnen volgen, is wel duidelijk dat met name de twee vrouwelijke hoofdrollen echte sterren zijn. De Nederlandse Celinde Schoenmaker als Sarah Brown en Marisha Wallice, wie ik al twee keer eerder heb zien spelen, als Miss Adelaide. 

Er is veel publieksinteractie, er worden flyers uitgedeeld en vlak voor de pauze worden en nog stokjes met slierten uitgedeeld zodat we allemaal onderdeel zijn van een feestelijke avond in Havana.

In de pauze komen we even bij van het hele gebeuren en nemen plaats aan een van de tafeltjes die ze hebben neergezet. We bestellen een cocktail en krijgen dan nog even een instructie, ik al in paniek, want als ik moet dansen gaat het niet goed komen. Het valt mee, we mogen gewoon blijven zitten, maar we moeten opletten dat we niet naar beneden vallen. Het hele toneel is een klein stukje omhoog gekomen, waaronder ook de delen waar de tafeltjes op staan waar wij aan zitten. Een zang trio geeft een beetje pauze entertainment en één van de drie laat nog even nonchalant zien dat hij ook nog eens goed kan tappen. Dat allemaal recht voor onze neus.

Als de musical weer verder gaat de vloer nog een stuk verder omhoog en ook wij stijgen boven de rest van het publiek uit. Om ons heen verschijnen dames met pruiken als suikerspinnen en dan komt Miss Adelaide herself vlak voor onze tafel staan. Ze brengt het nummer 'Take Back Your Mink' en sommige gasten krijgen een wel heel erg intieme show. De dames met het roze haar doen mee in dit uitgebreide dansnummer en dan pakt een van de politieagenten mijn cocktail af, ik denk wat krijgen we nou? Maar al snel merk ik waarom ze dat deed want een van de danseressen scheurt haar jurk uit en gooit die zo op mijn hoofd. Als echte professional kan ik je vertellen dat er kosten nog moeite was gespaard op de kostuums, het was namelijk een hele zachte stof. Aan het einde van het nummer zakken we weer naar beneden en worden we verzocht terug tussen de rest van het publiek te gaan staan. 

Het verhaal is in de tweede helft wat duidelijker en we zijn inmiddels ook gewend aan de hoeveelheid beweging die er plaatsvindt door de zaal. Het eerste echte iconische nummer dat volgt is 'Luck Be A Lady' en dat is een groot dansend spektakel. Niet veel later volgt 'Sit Down, You're Rockin the Boat' en dat is een nog veel grote spektakel. De cast gaat uit z'n dak en gooit er nog een paar toegiften tegenaan en ook het publiek gaat uit z'n dak. Naast ons staan 2 dames, we noemen ze maar de groupies, die gaan zo goed op deze musical dat we ons toch afvragen wat ze vooraf gebruikt hebben. Er wordt overdreven meegedanst, gezongen en voorbijlopende acteurs krijgen persoonlijk applaus. 

De musical komt tot een einde en het toneel zakt weer weg waarna de acteurs tussen het publiek verdwijnen in een soort eindfeestje, leuk gedaan.

De musical an sich was niet super geweldig, de grote nummers waren gaaf, maar het verhaal was niet zo boeiend. De ware kracht van deze voorstelling zit in de unieke vorm waarin het gespeeld wordt. Dit is immersief theater op z'n best en ik zal er mensen nog lang over blijven vertellen. Zo zie je maar weer, theater bestaat al eeuwen lang, maar het kan nog steeds blijven verrassen.

We stappen weer in de metro en terwijl mijn tante doorreist naar Northwood, stap ik al wat eerder uit. Ik heb immers nog een hele avond voor me en ik ga natuurlijk geen kans verspillen om nog meer voorstellingen te zien!

Vanavond ga ik naar Ain't Too Proud, een voorstelling waar ik eigenlijk al niet meer naartoe wilde toen ik zag dat ze zowel de draaischijf als de loopband uit het decor hadden gehaald. Maar goed, als ik niet had geweten dat die ooit hebben bestaan zou ik waarschijnlijk ook naar deze musical zijn gegaan, dus ik loop toch maar het grote Prince Edward Theatre in. 

Ik heb een plaats op de dress circle, het eerste balkon, maar ik heb een heel vreemd stoelnummer. Mijn stoel staat eigenlijk op een van de sub-balkonnetjes met 4 stoelen die aan de dress circle vastzitten... snap je? Het belangrijkste is, ik zit op de hoogste van het balkon, maar dan net wat verder naar voren.

Nou klink ik natuurlijk heel verbaasd over mijn aparte zitplaats, maar ik wist natuurlijk al lang hoe mijn zicht er uit zou zien. 

(Wat nu volgt is een gratis theatertip van Ilja, doe er je voordeel mee.)

Als je in Londen naar het theater wil gaan word je overladen met opties, verschillende voorstellingen in verschillende zalen met allemaal weer verschillende rangen en prijscategorieën. (En heel veel namen voor balkons) Bij sommige theaters is rij 1 een geweldige plaats, denk aan Matilda, maar bij andere zalen is het toneel zo hoog dat je op rij 1 tegen een muur aan kijkt. Om nu zeker te zijn van een geweldige plaats gebruik ik Seatplan.com, op deze site staat een plattegrond van de zaal met voor iedere stoel foto's en recensies van echte theaterbezoekers. Je leest over beenruimte, comfort en het belangrijkste, de zichtlijnen. Via deze website weet ik altijd zeker dat ik nooit teveel betaal voor een stoel waaruit ik eigenlijk precies niks kan zien. (En dat is wel handig want in Londen verkopen ze ook stoelen achter palen en zo, dat wil je niet.)

Goed, ik zit op mijn mooie plek en de musical kan beginnen. De volledige titel is "Ain't Too Proud - The Life and Times of the Temptations", nou dan weet je dus ook meteen waar het over gaat. 

Het verhaal is niet per se heel interessant, maar ze hebben wel een leuke vorm gevonden om het in te vertellen. De oprichter van the Temptations is de verteller en alle leden die de groep verlaten worden met een bewegende vloer van het podium gebonjourd. Het verhaal gaat in sneltrein vaart en de muziek is lekker swingend.

Het decor is "simpel" maar toch erg imposant, gigantische bakstenen kolommen verdwijnen in de hoogte van het theater en video projecties verzorgen duidelijkheid over de locatie. Door de immense hoogte van het decor zijn ook de lichtstralen heel ver uitgerekt, wat toch het gevoel geeft van een groot concert. De draaischijf is weg, maar er staat wel een cirkel op de vloer getekend. Het decor, het licht en zelfs de choreografie zijn nog steeds gericht op die draaischijf, dus het is dan wel erg jammer dat deze de reis vanuit New York heeft gemist. Desondanks is het toch een verrassend goede musical, lekker vlot en met een heerlijke muzikale lijn er doorheen. Het is geen Tina the Musical, maar het komt akelig dichtbij.

Normaal komt hier een stukje over metro's en bedtijd, maar ik ga gewoon meteen door naar ee volgende dag.

Het is inmiddels vrijdag, ik eet mijn ontbijt en ga weer op tijd naar het centrum, op vrijdag zijn er nooit zoveel matinees. En hoewel ik getwijfeld heb om nóg een keer naar The Book of Mormon te gaan (inclusief die rooie uit Carré) heb ik toch gekozen voor een andere voorstelling die ik al eerder heb gezien. Geen musical, maar een toneelstuk uit 2 delen: Harry Potter and the Cursed Child parts 1 & 2. 

2 toneelstukken van ruim tweeënhalf uur met allebei een pauze en tussen de twee stukken een paar uur tijd om wat te gaan eten.

Onder het motto #KeepTheSecret zal niks zeggen over de inhoud van het verhaal.

Ik heb de voorstelling al eens eerder gezien in 2019 en was weggeblazen door het spektakel. Mensen die de voorstelling al eens hebben gezien zullen kunnen beamen dat de finale van deel 1 beangstigend goed is. En het verhaal, tja, dat is misschien niet het beste, maar dat is ook niet nodig. Het stuk is eigenlijk een grote ode aan de magie van theater verhuld in een Harry Potter jasje. Je krijgt 5 uur lang de beste trucjes van het theater te zien, vliegende mensen, verdwijnende mensen, transformerende mensen, eigenlijk alles wat je je maar kunt bedenken. Tegelijkertijd wordt ook nog steeds je fantasie geprikkeld op een manier zoals dat alleen in het theater kan, door op de juiste momenten gebruik te maken van minimalistische vormgeving.

Het is misschien wel een übercommercieel spektakelstuk, maar bovenal ook écht theater en misschien is dat wel de reden dat ik bij mijn tweede bezoekje nog steeds zo fantastisch vind. Een absolute aanrader voor iedere Harry Potter fan, maar ook een masterclass in theatermagie. 

Dat klinkt als een afsluiting van het stuk over Harry Potter, maar ik wil nog iets zeggen, het decor is groots, maar heeft ook veel lege ruimtes, dat zorgt ervoor dat alle tovertrucs nog magischer lijken omdat je denkt "HOEZO KAN IK NIET ZIEN HOE DAT WERKT?!?!" Briljant!

En zo komt deze reis al weer langzaam tot een eind, nog één theaterdag te gaan en zit het er alweer op. 

Tot morgen.