Londen 27 mei 2023

Nog 2 voorstellingen te gaan, de tijd is als een sneltrein voorbij geraast. Daarover gesproken, tijd om weer in de metro te stappen.

Ik stap uit bij Picadilly Circus, eet nog een broodje en ga richting @Sohoplace, ja, echt waar er staat een @ in de naam van dit theater. Het is dan ook een spiksplinter nieuw theater, vorig jaar toen ik er langs liep waren ze het nog aan het bouwen. Het is het eerste nieuw gebouwde West End theater in 50 jaar en het is prachtig. Van buiten lijkt het gewoon een glazen kantoorgebouw, maar binnen zijn wit met gouden trappen, gouden armleuningen langs de paden op alle verdiepingen en op het plafond zitten diamantjes die sterrenbeelden vormen. Sommige van deze diamantjes geven ook licht, dat zijn de sterren. 

Zoals in alle moderne theaters breng ik ook een bezoekje aan het toilet en wauw! Groene tegels, moderne spiegels met een gouden lijst, alleen de wastafels hangen op kabouterhoogte, dat is dan weer héél jammer. 

In tegenstelling tot alle andere theaters zit de zaal hier niet in de grond maar juist op de eerste, tweede én derde verdieping. Met 4 zaaldeuren per verdieping. Ik zit in de benedenzaal en mag binnen via deur A. 

De zaal lijkt erg op die van The Bridge Theatre, maar hier staan dan weer wél stoelen in de zaal. 

De voorstelling die hier speelt is Brokeback Mountain, gebaseerd op een kort verhaal dat eerder al geadapteerd is naar film en zelfs opera, is nu vertaald naar een toneelstuk met muziek. Nee, geen musical, de muziek wordt verzorgd door een zangeres met band in een hoek van de zaal en de tekst is geen direct commentaar op het verhaal. De muziek wordt voornamelijk gebruikt om atmosfeer te creëren, het bepaalt de sfeer en laat ons de eindeloze Amerikaanse vlaktes verbeelden. Wat kanp is, want deze is precies het tegenovergestelde van eindeloos.

Het toneel staat in het midden van de zaal, met aan alle vier de zijden het publiek. Er zijn maximaal 6 rijen vanaf het toneel, dus het is een zeer intieme voorstelling. 

Het stuk is goed te volgen, het taal gebruik is niet poëtisch en er zijn geen lange diepgaande dialogen en er zijn zelfs helemaal geen monologen. Het is een variant op naturalistisch theater. Als we een idee willen hebben van wat er in het hoofd van de karakters om gaat speelt de band een nummer dat een vaag idee geeft, verder moeten we het vooral zien in het fysieke spel. 

Het is een goed stuk, maar niet heel spannend. Aan het einde heb je zitten kijken naar een verhaal, zoals er veel verhalen zijn. Dat komt vooral door de tijd. Soms zijn er van die stukken die wel een uur korter hadden mogen zijn, maar dit stuk komt met 90 minuten eigenlijk tijd te kort. Jammer, maar desondanks nog steeds een goede uitvoering door een sterke cast. (In een fantastisch nieuw theater)

Na de voorstelling is het in de stad héél erg druk, de stoep loopt over van al het volk dat er overheen wandelt. Ik loop een McDonalds in en zie geen enkele mogelijkheid om daar eten te krijgen. Een paar honderd meter verderop, hetzelfde probleem. Maar dan net iets verder, in een zijstraatje, een Shake Shack! En het is er hartstikke rustig!

Nog één laatste keer kan ik genieten van de verrukkelijke Chicken Bites en milkshakes van de Shake Shack. En die ribbelfrietjes, daar heb ik ook niks over te klagen.

Na mijn heerlijke laatste avondmaal in Londen ga ik op zoek naar een toetje. Al de hele week moet ik aanhoren dat ik écht eens de Humble Crumble moet proberen, maar het tentje in Borough Market is steeds gesloten na de matinee voorstellingen. Met een beetje gegoogle heb ik ontdekt dat er nog een vestiging zit in Old Spitafield Market, dus ik ga daar eens heen.

Als ik in de buurt kom ontdek ik dat ik hier ooit eerder ben geweest en dat dit de perfecte plek was om een cheesy tas te vinden, goed om te onthouden voor mijn volgende reis.

Na even rondzoeken vind ik dan Humble Crumble een klein roze kraampje met als enige in het hele gebouw een rij. De rij was gelukkig niet al te lang, dus ik sluit aan.

Humble Crumble is echt van dat Instafood, maar ik ontdek nu dat influencers geen makkelijk leven hebben. Je moet namelijk allemaal keuzes maken, dus om het niet te moeilijk te maken kies ik voor de klassieke combinatie. Het is in principe gewoon een ontleedde appelkruimeltaart, een schep appelspul, een schep kruimel en dan bovenop nog een laag vanille custard. Ik neem een hap en het is inderdaad erg lekker, maar na drie hapjes is het eigenlijk wel genoeg. Het is toch stiekem een hele maaltijd in zo'n bakje. Zeker als je net vooraf nog genoten hebt van de Shake Shack.

Goed, met een overvulde maag, ga ik richting Regent's Park. Ik ben op tijd dus maak even een wandeling door dit prachtige park. Het gras staat vol madeliefjes, overal liggen mensen op picknick dekentjes en op een groot uitgestrekt veld worden allerlei sporten en spellen gespeeld. Ik kom langs rozen zo groot al meloenen en vergeet-me-nietjes die je niet over het hoofd kunt zien. En dan, onder een deken van madeliefjes, Regent's Park Open Air Theatre.

Vorig jaar zag ik hier Legally Blonde the Musical. Ik heb toen een enquête ingevuld en kreeg afgelopen november te horen dat ik twee eersterangs tickets had gewonnen voor alle voorstellingen in het nieuwe seizoen. 

Om mijn tweede ticket niet ongebruikt te laten komt mijn tante ook deze kant op en voordat de voorstelling begint genieten we nog even van het laatste beetje zon dat door de bomen schijnt.

Ik heb twee tickets gekregen op de vierde rij, precies in het midden. Nou zijn er in dit theater sowieso geen slechte plaatsen, maar deze zijn echt perfect. 

De musical is Once on this Island, een musical gebaseerd op een Caribisch sprookje. (Wat blijkt nu, het is gebaseerd een bewerking van de kleine zeemeermin) Het is een eenakter, dus er is geen pauze, het duurt dan ook maar 90 minuten.

Zoals altijd bij Regent's Park is het decor niet wat je meteen zou verwachten bij de voorstelling. Een grote vierkante bak met zwarte pilaren rondom vormt een zeer abstracte versie van een strand omringd door bomen.

De musical begint en we wanen ons meteen in Haïti, strandverkopers bieden ons zonnebrillen, hoedjes en bloemen aan onder het genot van heerlijke muziek.

Dit is een musical in een vertellende vorm en deze cast kan een behoorlijk partijtje zingen. Het minimalistische decor laat veel aan de verbeelding over, maar de kostuums zijn echte knutselwerkjes. Terwijl de zon onder gaat en het donkerder wordt in het openluchttheater vindt er één transformatie plaats in het decor. De zwarte pilaren worden omgedraaid om gouden spiegels te onthullen waarbij sommige voorzien zijn van lampen. Het geeft ons het idee van een paleis en de lampen voorzien het toneel van extra licht in het donker. 

De musical zit vol muzikale hoogtepunten, met name Waiting for Life wordt prachtig gezongen door Gabrielle Brooks en zoals verwacht is Mama Will Provide een swingend klapstuk, gebracht vol dans en kleur.

De musical eindigt als een tragedie, maar wordt afgesloten met een swingend Why We Tell This Story, het is immers een verhaal over hoop.

Het was een prachtige afsluiting van een drukke week in Londen en gelukkig was het heerlijk weer.

Na 12 voorstellingen zou je denken dat ik er wel klaar mee ben, maar mijn volgende bezoekje aan deze stad laat niet lang op zich wachten.

Voor nu bedank ik jullie allemaal voor het lezen van mijn verhalen en hopelijk hebben jullie een beetje mee kunnen genieten. Ik ga weer snel terug naar Nederland, waar het theaterseizoen langzaam tot een eind begint te komen. 

Tot snel,

Ilja