Robin Hood, Poetin en iets met bananen!

Londenreisje 2/3 2023

Dag 1, vrijdag

Het is nog geen maand geleden dat ik terugkwam uit Londen... Maar ja, ik heb een slaapadres, een moeder die haar zus wil bezoeken, er treedt een leuke artiest op en ik heb nog wat vrijkaartjes voor het openluchttheater... Dus je raadt het al, ik móét terug!

Deze keer ga ik niet alleen, maar ik neem ook mijn ouders mee, voor hen de eerste keer naar die mooie stad!

Dat reizen is inmiddels tweede natuur, ik zou bijna vergeten dat ik ook nog twee mensen van voor de disco jaren bij me heb. Als we de trein uitstappen in de grote stad is het dan ook eerst tijd voor pauze. We strijken neer op het terras van Eataly, een soort commercieel, Italiaans voedsel paradijs. Als ik tijdens het terrassen gebruik wil maken van de wc ontdek hoe het er binnen uitziet, heel veel Italiaanse zoetigheden en een feestelijke doorgang. Ik weet nog dat ze ooit met GLOW in Eindhoven een hele winkelstraat veranderd hadden in een kathedralistische doorgang van lampjes. Dat hebben ze hier in het klein, zonder winkelstraat, maar met kasten vol thee, misschien niet erg Italiaans, maar wel weer heel Engels. Aan het einde van de tunnel nog een stuk winkel, gevuld met nog meer zoets: gebak!

Om acute obesitas te voorkomen, vluchten we snel de metro in, we moeten immers nog een heel stuk reizen, we moeten naar Northwood. Het is een metrorit die ik nu al een paar keer heb gemaakt, maar op het moment dat de bakstenen muren plaats maken voor een uitzicht op Wembley Stadium, kan ik toch niet ontkennen dat het wel een imponerend gezicht is, die gigantische boog over dat immense stadion.

Een paar haltes verder stappen we uit in Northwood, een iets gemoedelijker stukje van Greater London.

We worden verwelkomd als familie, dat zijn we ook, maar het is toch ook fijn. We eten wat en daarna ga ik met mijn moeder weer terug de metro in, snel door naar Baker Street.

Baker Street, je kent het wel, van die ene detective... BOEIEN! Ik wil dieven zien!

En daarvoor gaan we naar Regent's Park Open Air Theatre, inmiddels een favoriet theater van mij!

We zijn vanwege onze haast wat vroeg dus doen nog een drankje op het terras voor het theater, had ik al eens verteld dat er echt vet veel bloemen zijn in dit park?

De voorstelling gaat bijna beginnen, dus we zoeken onze plek op de tribune. Toen ik in november de kaartjes won, moest ik voor het hele jaar al aangeven welke data ik wilde langskomen, dit was echter de enige voorstelling die ik heb hoeven ruilen voor een andere datum. Daarom zitten we nu niet op de beste plekken in het theater, maar helemaal bovenin, rij S van de U. (Rij 19 van de 21).

Ondanks De hoogte waarop we zitten, zien we het nog steeds erg goed, dit theater heeft geen slechte plaatsen.

De voorstelling begint en het is, hoe zou ik het zeggen, niet Robin Hood zoals je gewend bent. Het is abstractmodernklassiek, ik kan het niet uitleggen, dus ik zal een foto toevoegen die precies laat zien wat ik bedoel.

Het is geen musical, er was muziek en er werd gezongen, maar een musical was het niet. Ja, zelfs het genre was abstract.

Het duurde ook allemaal net iets te lang, zeker geen familievoorstelling dus. Maar, dankzij het mooie weer alsnog een relaxte avond in het park, dat is dan weer het voordeel van een openluchttheater.

Dag 2, zaterdag

Vandaag word een mooie dag, ik neem de familie namelijk mee naar een waar spektakel!

Maar eerst ga ik met mijn ouders naar Spitalfields Market, een overdekte markt met allemaal gekke kunstzinnige kraampjes, een hele hoop prullaria en een food court.

We lopen een rondje over de markt en gaan dan als echte Engelse brunchen op een terras, een broodje, een drankje, genieten. De menukaart trekt mijn aandacht, er staat namelijk iets op waar mijn radar van gaat tollen 'Breakfast Bellini". Ja, je hoort het goed, mijn favoriete cocktail bij het ontbijt?! Wauw, ik zou hier echt aan kunnen wennen, call me a Londoner!

Nee, ik houd me in, we moeten nog een hele dag, ik heb namelijk spektakel beloofd!

We gaan naar het centrum, het toeristische centrum, we stappen uit bij Picadilly Circus en gaan door een steegje naar het Picadilly Theatre, hier gaat het gebeuren, Moulin Rouge!

Mijn tante komt zo ook en ze weten het nog niet, maar ik heb voor de allerbeste stoelen geregeld, 2 tafeltjes recht in het midden, vooraan de catwalk, de Can-Can Seats!

We drinken nog een drankje op het terras aan de overkant, verbazen ons over het interieur van deze horecagelegenheid en hebben even nul zorgen aan ons hoofd.

Maar dan denk ik, 'Joh, normaal zouden de deuren van het theater nu toch wel open zijn, de voorstelling gaat al binnen een half uur beginnen'. Ik ga nog snel naar het toilet en als ik terugkom, zie ik één deur open staan, een beveiliger deelt witte briefjes uit.

Slecht nieuws, ze hebben alles geprobeerd, maar vanwege ziekte binnen het gezelschap kan de voorstelling vandaag onverhoopt niet doorgaan...

Ik kan het niet laten, om even een foto te laten zien van de gouden plekken die we zouden hebben, dubbel balen, the show won't go on.

Om onse teleurstelling te vergeten gaan we snel naar een kroeg, De Hems, met 'De' niet 'the', het is namelijk een Nederlands café. Er prijkt een bijzondere tekst op een pilaar.

Ja, het hier gaat het goed komen, gooi er een fles Liefmans in en deze jongen is alles vergeten!

Na de teleurstelling weggedronken te hebben, gaan we maar even de toerist uithangen. We wandelen langs Trafalgar Square, langs die paarden waar mensen altijd mee op de foto gaan en eindigen bij Big Ben. Een mooie wandeltocht.

We zijn nog niet uitgetoerist, dus we gaan de Thames op, met een boot! We varen een heel stuk en stappen uit bij the Tower of London en die welbekende ophaalbrug die ernaast staat.

Na bezienswaardighedenmarathon nemen we de metro terug naar het centrum.

Hier scheiden onze wegen voor nu, mijn ouders gaan eten in Chinatown en ik ga mijn eigen weg. Ik kies voor mijn favoriet, een culinaire ervaring die ik al een maand heb moeten missen, het is tijd voor Chicken Bites bij de Shake Shack.

Heerlijk.

Ik houd de tijd goed in de gaten, want ik heb natuurlijk voor vanavond nog een voorstelling geboekt.

Ik ga hiervoor naar het Noël Coward Theatre, hier spelen ze vanavond Patriots. Een toneelstuk over Boris Berezovsky en hoe hij Poetin aan de macht kreeg, om vervolgens zijn grootste vijand te worden. Oh ja, dat alles geschreven door de maker van Netflix-serie The Crown. Dat belooft voldoende drama vanavond.

Ik zit helemaal vooraan en hoewel er geen Can-Can danseressen zijn, maakt het toch al veel goed.

Het is een indrukwekkende voorstelling, met een eigenaardige Poetin. Hij wordt ietwat satirisch gespeeld, maar daardoor niet minder eng.

Toch is het een piepklein detail dat mij echt achterover in mijn stoel slaat. De acteurs openen paraplu's die vooraf nat gemaakt zijn, de druppels spatten omhoog en voor heel even lijkt het alsof het echt begon te regenen. Subliem.

Het is een vermakelijk stuk, maar op het einde is het toch nog steeds Poetin die aan de macht is. Dat maakt het zeker in deze tijd geen happy end.

Na de voorstelling, lees ik een appje, mijn ouders zitten open terrasje achter het theater. Ik kom via een zijdeur het gebouw uit en daar zit meteen een terras, ik speur alle tafels af, maar kan ze nog niet vinden. Ik loop nog naar de voorkant, een andere steeg in, maar moet toch echt om een gps-locatie vragen. Dan blijkt dat dit toch echt mijn eigen schuld is, ze zitten inderdaad achter het theater, recht naast de Stage Door.

Terwijl we nog een drankje doen en ik vertel over de gruwelen waarover ik net geleerd heb, zien we Poetin het theater verlaten. En heel even lijkt hij een doodnormale man, ach, acteurs, het zijn net mensen!

Dag 3, zondag

Het is vandaag onze laatste dag in Londen, morgen zullen we op tijd onze spullen pakken om weer terug naar Nederland te gaan. Ik heb vandaag geen theater op de planning staan, dat is zeldzaam. Juist op zondag kan ik normaal zonder moeite twee voorstellingen bezoeken. En met maar 2 voorstellingen achter de kiezen dit weekend is het dan toch vandaag de dag waarvoor we naar Londen zijn gekomen. Vanavond is hier iets heel leuks te doen!

Maar we gaan eerst nog even de toerist uithangen. Mijn oom en tante hebben met nog wat andere bekende een uitje georganiseerd. We reizen de hele stad door naar de Sky Garden. Met een lift geraken we binnen no-time bovenop een hoog gebouw, met een uitzicht over de hele stad. We zien alle bezienswaardigheden waar we gisteren langs af zijn gerend en nog veel meer. Zo zien we zelfs Hyde Park, wat helemaal aan de andere kant van de stad ligt. In dat par zien we een hele grote grijze doos 'Daar gaat het vanavond gebeuren zeg ik', het is podium van British Summer Time festival, waar nu ieder weekend hele grote artiesten een concert zullen geven.

Maar eerst nog even genieten van het uitzicht, waarna we alweer afscheid nemen van ons andere gezelschap. Mijn oom en tante gaan vanmiddag bij een typische Engelse sport kijken American baseball... nou ja, ook leuk.

We steken de Thames over richting Borough Market, hier kunnen we vast wat te eten vinden.

Bij aankomst bedenken we ons echter dat staand eten helemaal niet makkelijk is, dus we zoeken een terrasje, de meeste terrasjes zijn vol, maar in een smal wandelsteegje vinden we een tafeltje. We kunnen er alleen niet echt iets eten, niet ideaal dus.

Ik maak nog een grap dat we altijd nog kunnen gaan minigolfen, mijn ouders kijken waar ik naar wijs en zo ontdekken we, puur per toeval, een terrasje verstopt tussen de hoge muur van London Bridge en Southwark Cathedral, met nog voldoende plek én eten!

Het is een leuk plekje en ondanks de ligging recht onder een druk kruispunt en naast het drukke wandelsteegje naar Borough Market is er een serene rust. Het is ook wel een beetje hippieachtig, de reis maar de toiletten en de toiletten zelf zijn een disco-feverdream-extravaganza. (Zie foto's)

We zouden wel de hele dag hier kunnen blijven zitten, maar we moeten toch echt door, we hebben een festival waar we heen moeten. Dus hop hop, snel de metro in.

In Hyde Park staat vanavond P!nk op het programma, daar komen we voor, maar er is de hele middag al muziek. We komen rond vier uur aan onder een grote regenboog. Dit is de doorgang naar een festival op een niveau dat ik nog niet eerder heb ervaren.

Rondom het gigantische veld staan barren in de vorm van tropische strandcafés, er is een groot Italiaans restaurant uit de grond gerezen, een Oosters gebouw met een wok erin, een groot gebouw midden op het terrein fungeert als merchandise winkel, er is een zweefmolen en naast de restaurants ook nog tientallen foodtrucks.

De Mainstage is een icoon op zich, een groot festival podium met een gigantische boom erin verwerkt The Great Oak stage. Boven het podium hangen grote letters die Summer Carnival spellen, het is de titel van P!nk haar tour, maar het past ook perfect bij dit onwijs mooi opgezette festival!

Terwijl we het terrein verkennen en een leuk plekje zoeken is Tinashe aan het optreden, ze probeert er een hele show van te maken, maar het publiek zit rustig te picknicken op het veld. Iedereen heeft kleedjes mee en er hangt een heerlijk zomers sfeertje.

We halen drank bij de barren en dit alleen al maakt dit festival een hit. Tussen de rijen voor de barren staan hekken, zodat je zodra je je drankje hebt rustig terug het veld op kunt lopen zonder je door de menigte te wringen. En het allermooiste, ze hebben Bellini's in blikjes!!!

Het veld heeft kriskras allemaal wandelpaadjes lopen en iedereen blijft netjes op het gras, door deze paadjes kun je makkelijk over het terrein bewegen en je plek terugvinden.

De toiletten zitten achter het podium, hier staat omringd door foodtruck, nog een klein akoestisch podiumpje, elders op het terrein staat ook nog een middelgroot podium waar wat jong talent optreed. Een compleet festival dus!

Tinashe is al een tijdje weg en het hoofdpodium is verbouwd, een band staat klaar op een groot zwart-wit geblokte verhoging en het hele publiek staat op. Het duurt nog ruim 2 uur voordat P!nk begint, maar wie er nu komt, is zo leuk, daar moet je wel voor gaan staan!

Er klinken hele herkenbare klanken, het is de intro van The Sweet Escape, het is tijd voor Gwen Stefani!

Londen is meteen los, ze doet alle hits, van haarzelf en de hits die ze met No Doubt had, ze doet zelfs een nieuw nummer. Maar het publiek wordt pas echt wild als er levensgrote bananen het podium op komen. Ze sluit haar optreden af met, hoe kan het ook anders, Hollaback Girl. En ik sta hier, in mijn bananenblouse een partij te genieten, dat wil je niet weten! Gwen ik ben fan!

Nadat Gwen het publiek los heeft gekregen is het de beurt aan P!nk vaste tour DJ om het publiek warm te houden. Ik haal nog snel een pizza bij een foodtruck en een paar blikjes Bellini en ik ben er klaar voor.

Een video begint te spelen en haar stem verwelkomt ons bij haar Summer Carnival, gigantische mond boven het podium opent en de ster van de avond spring aan twee bungee koorden naar beneden.

Wat er de rest van de avond gebeurt heb je vast wel eens voorbij zien komen, ze raakt amper het podium. Ze doet een complete circusshow aan acrobatiek en zingt ondertussen als een rockster het park omver. Dan doet nog wat vliegend ballet tijdens Try en ze krijgt zelfs nog iemands overleden moeder op het podium geworpen... ja, ik verzin dit niet, het gebeurde echt!

Het is inmiddels donker dus het concert zal niet heel lang meer duren, maar ik moet echt heel nodig plassen. Ik ren de rij voor de vrouwen voorbij en spring in een dixie. En dan, terwijl ik rustig mijn blaas leeg, pies ik alsnog bijna in mijn broek. Achter het podium, waar dus ook de toiletten zitten, wordt vuurwerk afgeschoten vanaf grote hoogwerkers. Het gaat steeds met zo'n enorme klap dat ik tot wel vijf keer toe hardop gil. Ik haal bij de bar nog even de laatste Bellini voordat ze sluiten en loop terug het veld op...

Maar dan.

Voor het podium is een Golden Circle, maar die kaartjes waren echt niet meer normaal duur. Je komt er dan ook alleen binnen als je een bandje hebt.

Omdat het concert bijna is afgelopen, is de beveiliging alvast de hekjes aan het verplaatsten zodat het publiek zo meteen makkelijk het terrein kan verlaten. Ze zijn er heel druk mee bezig.

Ik kijk nog even om me heen, neem een slok Bellini (fokking lekker!!) en ik ren!

Precies als de beveiligers een volgend hek oppakken ren ik ze voorbij. Ik ren eerst nog per ongeluk het VIP gebied in (waar ook Gwen Stefani naar de show staat te kijken), maar zie al snel dat daar een beveiliger staat waar ik niet voorbij ga komen. Ik ren een paar meter terug en duik de menigte in, nu kunnen ze mij niet meer pakken.

Ik doe alsof ik mijn gezelschap zoek en wurm mij zo een weg naar de voorkant van het podium, maar net als ik daar aankom, loopt P!nk het podium af voor het einde van de show...

Maar de show is nog niet voorbij, ik weet wat er gaat komen, er staan niet voor niets twee hijskranen naast het podium. Dus ik wurm me een weg naar halverwege tussen het podium en de VIP-verhoging van Gwen. Ik stap nog over een slapend kind heen en kom langzaam in de buurt van een paal.

Ik app mijn ouders nog snel "Geen zorgen, ik kom nog terug". Niet veel later kan ik ze een foto sturen met het waarom. Tijdens So What! vliegt P!nk over het publiek heen en land ze recht voor mijn neus op die paal, ik gil nog wat, zij zwaait naar Gwen en ze vliegt weer weg. Nog wat vuurwerk en een vrije val van grote hoogte en de show is voorbij.

Ik zoek mijn ouders terug die in de lopende menigte precies op dezelfde plek zijn blijven staan "Ja sorry, ik stond even in de Golden Circle".

Het was een prachtig festival en zodra er weer een leuke artiest komt, ben ik er zeker weer bij. Op de weg van het festivalterrein af zingt een dame nog een serenade over mijn outfit 'Your shirt is bananas B-A-N-A-N-A-S!'. En dat klopte, maar niet alleen mijn shirt, dit hele festival en met name hoog adrenaline avontuur in de Golden Circle, dat was pas bananas!

En zo komt dit weekend tot een mooi einde. Het blijkt dat je zonder theater je ook erg goed kunt vermaken in deze mooie stad.

Londen, ik zie je snel weer!

Kusjes van Ilja,

Groetjes aan Gwen