Ilja's Musicalavonturen in Londen! Dag 1

Ilja, het is half zeven!

Zo begint de eerste dag van mijn vakantie. Ik heb mijn spullen wel honderd keer gecontroleerd, maar het enige wat ik vergeten ben: wakker worden...

Nou goed, dan maar niet ontbijten en zo, snel kleren aan en gaan met die banaan. Gelukkig vlieg ik via Eindhoven en ben ik binnen 10 minuten op het vliegveld. Beveiliging en alles verloopt gelukkig soepel. Dus geen paniek, ik ben ruim op tijd.

Suus is er ook, dat is een collega van mij, die had toevallig ook deze week vakantie geregeld en ja, ook zij is verslaafd aan musicals. Dus toet toet boing boing Peppi en Kokki stappen in het vliegtuig. Ik had stoel 14A geboekt en Suus had stoel 14B, wel zo gezellig. Oh ja en er is nog iemand, laten we hem voor het gemak even Evert noemen. Evert leest kranten van 2 dagen oud. Wij kennen Evert ook niet, maar we zullen maar terugpraten tegen hem. Hij gaat met zijn zus (misschien was het zijn vrouw, dat ben ik alweer vergeten) naar ABBA Voyage, ook leuk.

Wij dus in dat vliegtuig, zul je net zien, zit ik precies op de stoel waar geen raam is... dit gebeurt me nu elke keer (Zie Ilja's Musicalavonturen in New York! Dag 8) Evert is druk in zijn kranten aan het lezen, Suus maakt mij een beetje bang met haar verhalen over vliegtuigveiligheid en zo en dan BAM!. Evert ziet zijn leven aan zich voorbij flitsen, wij niet, wij hadden wel al lang door dat we aan het landen waren.

Trap af, gang door, langs beveiliging, trein in, trein uit, metro in, metro uit, hotel in. Nog nooit eerder ging een reis van vliegveld naar hotel zó soepel. Ik ben wel Suus verloren onderweg, maar dat zou wel goed komen, zij weet vast ook wel de ingang van de theaters te vinden.

Ik ga de stad in, gewoon om wat tijd te vullen, want ochtend voorstelling zijn nog steeds erg zeldzaam. Ik kom aan bij The Palace Theatre, daar ga ik helemaal niet heen, maar ik kom er toch langs en wat denk je, Suus daar, zij gaat wél naar Harry Potter and the Cursed Child. (Als ze niet al een Harry Potter fan was geweest, dan was ik waarschijnlijk degene die haar had geadviseerd dit megatheaterspektakel te gaan ervaren.)

Wij snel lunchen bij een of andere hippe tent met kip, burgers en appeltaart aan de overkant (Iets met gouden bogen) en zij peert 'm al naar het theater. Ik ben weer als een loze ziel alleen in de grote stad, ik ga een beetje wandelen, metro pakken en zo weer naar het hotel, nu om in te checken.

Een hele lieve mevrouw, die mijn naam heeft onthouden toen ik mijn koffer bracht, checkt me in en ik ga naar mijn kamer. Grootse luxe in een kleine kamer, perfect. Ik heb alles, van broodrooster tot strijkijzer en van yoga mat tot inductiekookplaat. Hier kan ik me de komende week wel thuis voelen!

Nou, hè hè, tijd om naar het theater te gaan voor de eerste voorstelling van deze reis. Ik kom aan bij The Arts Theatre, een microscopisch klein zaaltje waar ik in 2019 al eens was geweest voor Six the Musical, keileuk. Ik ben hier voor de musical Bonnie & Clyde.

De musical begint met, je raadt het niet, Bonnie en Clyde. Een hele jonge Bonnie en Clyde dan wel. En die kids kunnen zingen, poah! Fantastisch. Ook de volwassen Bonnie en understudy Clyde zingen goed, maar het hoogtepunt is toch wel Natalie McQueen. Eerder zag ik haar als een van de hoogtepunten in 9 to 5 en vandaag steelt ze wederom de show. Ik ben fan! Ook de rest van de cast is geweldig, maar een nietsvermoedende ensemble actrice springt er uit, Trish, gespeeld Lauren Jones, ze heeft een rode pruik, dus ik denk dat ik verliefd ben. (luister Meisjes met rooie haren)

Er zit een behoorlijk tempo in de voorstelling wat opvallend is want er zitten een paar hele trage nummers in. Maar er zijn gelukkig ook nog meer dan genoeg echte musicalrockers. Het is zo'n sensatie dat er zelfs na ieder nummer gejoeld en gefloten wordt. Het valt duidelijk goed in de smaak hier in Londen.

En dan het verhaal van Bonnie & Clyde, dat werkt gewoon top in elke vorm waarin je het kunt vertellen. Ik denk zelfs dat dit kan in een balletvoorstelling. De meest legendarische partners in crime in de geschiedenis van criminaliteit. Amerikaanser dan dit wordt het niet.

Top muziek, topcast, top alles, dit is een geweldig begin van een overvolle week.

Tijd om te eten... en weer door!

De volgende musical is er eentje waar ik zelf ook van sta te kijken: Get Up, Stand Up! the (hier komt 'ie) Bob Marley musical. Ja... ik had ook nooit gedacht dat ik die woorden ooit zou horen, maar het is echt, een Bob Marley musical, want waarom ook niet.

Ik ga zitten op rij 3, maar er zit een catwalk aan het toneel en die loopt precies tot mijn neus, ik zit dus vooraan én op rij 3. Naast mij komt een man uit Seattle zitten, hij vertelt dat hij geen elektronica gebruikt en laat trots een ouderwetse fysieke ticket zien. En daarna zegt hij "If your looking for a really good show in the West End, you should see Bonnie & Clyde" Nou ja, ik heb het programmaboekje bij me, dus die tip heb ik niet veel aan. Maar hij heeft gelijk, Bonnie & Clyde is a really good show!

De voorstelling begint, apart begin maar goed, daarna muziek! De sfeer op het toneel ziet er goed in en dan ineens, Bob Marley veranderd in een Britse man die de cast gaat voorstellen, wat? Weg illusie. Hier wordt niet alleen de vierde wand doorbroken, maar ook zijn hele karakter verdwijnt even.

Verder veel muziek, weinig decor en ze zijn ook zuinig geweest in de diepgang. Maar de muziek die is top, je moet er van houden, maar het klinkt super. Bij alle artiesten op het podium stroomt de muzikaliteit door hun aderen en dat is te voelen. De sfeer is geweldig.

De man uit Seattle houdt er duidelijk niet van, want het licht gaat aan voor de pauze en hij zegt "Well, I'm out of here. This is for the fans, and that isn't me" en weg is hij. Meneer boekt een van de beste plaatsen in de zaal, maar houdt niet van de muziek, tja, wat verwacht je dan?

In de tweede helft komt wat meer diepgang naar boven maar het blijft vooral bij heel veel muziek. Op zich prima, want het hele verhaal was dat Bob Marley leefde voor zijn muziek. Als muziekvoorstelling was het een geweldige avond. Als theaterstuk was het niet zo best. Het is helaas geen aanrader, tenzij je in tegenstelling tot de man naast mij wél fan van Bob Marley bent, dan zul je hier zeker van kunnen genieten!

Nu snel terug naar het hotel, want ik ben gesloopt en het is pas dag 1.

Wat een dag, tot morgen.