Ilja's Musicalavonturen in Londen! Dag 3

Oooh ik heb de boot gemist... Zo begint mijn dinsdag in Londen...

Oké, oké, laten we beginnen bij het begin:

Ik word wakker, doe mijn ochtendroutine en loop mijn hotelkamer uit. Ik hoorde al de hele ochtend veel geluid in de hal, maar nu zie ik wat er aan de hand is. De kamer naast mij was onderdeel van een filmset en de hele gang is omgetoverd in een filmstudio. Overal liggen kabels, reflectieschermen, lampen en belegde broodjes. Ik heb geen idee wat ze filmen, maar geen tijd om het uit te zoeken, ik moet snel door!

De treinen en metro's rijden niet vanwege een staking, dus vandaag is het de dag van alternatief vervoer. Opties omvatten overvolle bussen, de benenwagen en de boot. Ik kies voor dat laatste, tenminste dat was het plan. Lopend over de kade zie ik de boot aanmeren aan het opstap gebeuren, maar al snel zie ik hem daar ook weer wegvaren, ik was te laat.

Lopen dan maar, helemaal naar The London Eye, de verzamelplek van vandaag.

We beginnen onze dag bij een Starbucks, want waarom ook niet.

Na een verfrissend koffietje door de hete zon naar The London Dungeon. En ik hoor je denken "Ilja, dat is toch helemaal niets voor jou?" Nee, dat klopt, maar mijn collega's doen graag dingen met mij die ik eng vind. Ik ben al eerder mee gemoeten door The Amsterdam Dungeon en dat viel op zich mee, het was eigenlijk een grote immersieve theatervoorstelling met attractieparkachtige speciale effecten. Het was eigenlijk best leuk.

Vandaag dus de Londense versie van deze ervaring. Vele moordenaars, heksen en een moordlustige taartenmaakster later komen we bij onze eindbestemming. We worden opgehangen... Niet echt natuurlijk, het is een vrije val attractie. Wij zouden geen Toverlanders zijn als we niet overal een attractie kunnen vinden. Het is eng, maar gelukkig, ook heel grappig. Ik heb gelachen, maar ben blij dat ik weer buiten sta, enge dingen zijn niet zo mijn ding.

We vervolgen onze wandeling richting Southwark Playhouse. Onderweg pauzeren we op een bankje en nadat het eten en drinken op is gaan we door. We komen aan bij het theater en komen binnen in een soort artistiek cafeetje. Het is wel duidelijk dat dit een locatie is waarvan je weet dat het om de kunst gaat en niet om het commerciële geld.

De voorstelling heet The Lion en het is een monoloog! En je weet wat ik vind van monologen, daar leef ik voor! Het is een monoloog met muziek, laten we het dus voor het gemak maar muziektheater noemen, want een musical durf ik het niet echt te noemen. Een man met een gitaar verteld zijn levensverhaal. Dat is het, dat is de hele voorstelling.

Met een paar folky en rockachtige liedjes vertelt hij verhalen over zijn overleden vader, zijn gebroken relatie en zijn behandeling tegen kanker.

Klein maar fijn. Maar wegens de omvang van zijn leven voelt het niet echt als een verhaal met een functie, maar meer een soort klaagzang over zijn zware leven. Het karige publiek geeft een applausje en we verlaten de zéér intieme zaal.

Dan sta ik zo weer in de drukke spits van een razende stad. De metro's en treinen zijn nog steeds niet uit zichzelf gaan rijden, dus we kiezen voor de grote rode dubbeldekker.

De bus, waarin het overigens best wel warm is, brengt ons tot Leicester Square waar we voor de afwisseling de Burger King proberen, ze hebben daar Chicken Fries. Klinkt lekker, maar het zijn eigenlijk gewoon slappe kipvingers... Die van Mora zijn vele malen beter!

Oh, en ik moet er wel nog even bij zeggen dat ik sweetchilisaus erbij heb, want ze hebben geen ketchup. Voor sommige mensen is het blijkbaar een hele verrassing dat ik ook andere sausjes eet dan tomatenketchup.

Ik wil nu eigenlijk even een dutje doen voor de voorstelling van vanavond. De musical vanavond is er eentje uit mijn persoonlijke top 10, dus ik mag niet in slaap vallen. Ik doe maar even rustig aan, het is toch veel te mooi weer om haastig nog van alles te gaan doen.

Op ons gemak komen we aan bij Picadilly Theatre, normaal is dit theater vanbinnen helemaal groen. Maar voor de gelegenheid is het theater omgetoverd tot de Moulin Rouge.

Ik heb Moulin Rouge! drie jaar geleden al gezien in New York en ik was meteen fan. En met meteen bedoel ik echt per direct. Je loopt de zaal in en echt alles, maar dan ook echt alles is decor, wauw! De theaterzaal is niet te herkennen, alles is rood en goud en prachtig.

De productie in Londen heeft vrijwel exact hetzelfde decor als in New York en dat is heel veel. Zo'n beetje iedere scène heeft een nieuw decor en alles is fysiek. Geen videoscherm op de achtergrond maar echte stukken hout die huizen, de Eiffeltoren en zelfs een mini Moulin Rouge voorstellen. Geen detail is bespaard gebleven, het is werkelijk waar perfect. En niet alleen het decor, ook de kostuums, de choreografieën en het licht zijn perfect. Oh, het licht is zo vet.

Kijk Moulin Rouge! heeft een bagger verhaal met vreselijk cheesy muziek, maar de productie staat als een huis. Je zou deze voorstelling neer kunnen zetten zonder acteurs en ik zou alsnog gaan kijken. Iedere scene is een kunstwerkje op zich, echt heel gaaf. Ben je geen musical fan maar wil je wel ontdekken wat theater in het West-End zo bijzonder maakt, ga dan naar Moulin Rouge! je gaat er geen spijt van krijgen. (of kies voor Back To The Future)

Als de voorstelling voorbij is moet ik weer terug naar het hotel. Niet met de metro dus dan maar met de bus. Tenminste dat was mijn plan, maar bij de bushalte staat een menigte mensen, niet normaal. En alle bussen die aankomen, die zitten al behoorlijk vol. Ik denk, ik ben nog jong en sportief, dus ik ga maar lopen. Het is vanuit het theater ruim 3 kilometer lopen, maar ja, ik moet iets. Mijn wandeling is heel makkelijk, gewoon de Theems volgen en dan kom ik vanzelf bij mijn hotel. En als ik dan bij mijn hotel kom dan val ik plat neer op mijn bed. Wederom gesloopt.

Gelukkig rijden morgen de metro's weer, dit is echt te sportief voor mijn doen!

Londen (en dat stukje Parijs in Londen) bedankt voor een pittige maar mooie dinsdag!